บรรลุมรรคาด้วยวิชาบำเพ็ญคู่ ตอนที่ 16

บรรลุมรรคาด้วยวิชาบำเพ็ญคู่ ตอนที่ 16

เสี่ยวฟางพาซุนเว่ยไปค้นหาห้องเรียนที่ยังไม่ได้เริ่มการสอนแล้วจึงเริ่มฝึกบำเพ็ญ

เสี่ยวฟางดึงปราณหยินของศิษย์รุ่นเยาว์ออกมาหลายคน เขาจะทำให้แน่ใจว่าพวกนางจะเกิดความต้องการมากขึ้น ซุนเว่ยจดบันทึกข้อมูลของศิษย์ทุกคนที่เขาฝึกฝนด้วยราวกับเสมียนของหอนางโลม กระทั่งสามารถนัดหมายได้สองสามรายในเวลาเพียงไม่กี่นาทีหลังจากเสี่ยวฟางฝึกฝนกับพวกนางเสร็จ นางยังจดชื่อบางคนที่เสี่ยวฟางไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองไว้ด้วย

เมื่อถึงตอนกลางคืน นางได้จัดการนัดหมายสำหรับวันถัดไปให้เขาตลอดทั้งบ่ายแล้ว

“ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะได้ผลจริงๆ” ซุนเว่ยกล่าวพลางส่ายหัว

"เจ้าประเมินพลังของข้าต่ำไป" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ข้าเคยลิ้มลองฝีมือเจ้ามาแล้ว และรู้ดีว่ามันทำอะไรได้บ้าง แต่เรื่องนี้ก็ยังน่าเหลือเชื่ออยู่ดี เจ้าคิดว่าฝ่ายคุมกฎจะทำอย่างไรเมื่อได้ยินข่าวนี้?”

“ข้ายังไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น ข้าก็แค่กำลังเพลิดเพลินกับสิ่งที่อยู่ตรง หน้า” เขาเผยรอยยิ้มที่ดูซุกซน

-

-

-

[ ฝ่ายคุมกฎ ]

“ศิษย์พี่! ศิษย์พี่!” หญิงสาวตะโกนออกมาขณะที่นางกระแทกประตูเปิดออก

“เสี่ยวเหมย ใจเย็นๆ มีอะไรรึเปล่า?”

“วันนี้มีบุรุษอยู่ในห้องเรียน...” ก่อนที่นางจะพูดต่อหลังจากหอบหายใจได้พัก “ศิษย์พี่ของนางก็เริ่มขมวดคิ้วตั้งแต่ได้ยินคำว่า”บุรุษ” แล้ว

“เขาทำเรื่องน่าละอายสารพัด แล้วเขายังพาศิษย์หลายคนออกไปจากชั้นเรียน ก่อนจะกลับมาคนเดียว เขาไม่อยู่ฟังการบรรยายด้วยซ้ำ ทันทีที่ผู้อาวุโสมาถึง เขาก็ออกไปเลย”

ศิษย์พี่ยกมือตบโต๊ะ “เขามีลักษณะอย่างไร บอกข้ามาเร็วๆสิ!” นางดูพร้อมจะเข้าไปเขย่าตัวศิษย์น้อง

“เขาหล่อมาก หล่อยิ่งกว่าบุรุษทุกคนที่ข้าเคยพบเจอ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ศิษย์พี่ของนางอยู่ในขั้นที่ 7 ของขอบเขตกายปรับแต่ง เมื่อนางแสดงท่าทางดุร้ายก็ทำให้หญิงสาวตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ในที่สุดศิษย์พี่ก็รู้สึกตัวว่านางกำลังทำให้ศิษย์น้องของนางกลัว ดังนั้นจึงเอ่ยอย่างใจเย็นว่า

“เสี่ยวเหมย บอกลักษณะเด่นๆของเขาให้ข้าฟังหน่อย สีผม สีตา รูปร่างหน้าตา และเสื้อผ้าที่เขาใส่”

คำพูดนี้ราวกับจะจุดประกายความทรงจำบางอย่าง ในที่สุดเสี่ยวเหมยก็พูดขึ้น “อ๋อ ข้าจำได้แล้ว เสื้อคลุมของเขาไม่มีแขน ราวกับว่าเขาฉีกมันออกด้วยมือ”

“เหลวไหล! เป็นไปไม่ได้ แม้แต่ข้ายังทำแบบนั้นไม่ได้ เขาคงตัดมันออกเพื่อให้ตัวเองดูดี”

“และดวงตาของเขาเป็นสีม่วงสดใส ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน”

“ดีมาก นั่นคือทั้งหมดที่ข้าต้องการรู้ ไปหาไอ้สารเลวไร้ยางอายคนนั้นกันเถอะ” ทั้งสองรีบรวบรวมศิษย์อีกสองสามคนแล้วจึงมุ่งหน้าไปที่เขต 33

แม้ว่าภายในนิกายจะมีอยู่ทั้งหมด 38 เขต แต่ศิษย์บุรุษสายนอกของนิกายทุกคนจะต้องอาศัยอยู่ในเขต 33

-

-

-

ในเขตที่ 33 ฝ่ายคุมกฏกำลังบุกเข้าไปค้นทุกบ้านเพื่อตามหาเสี่ยวฟาง

“จ้าวพ่าน เจ้าทำแบบนี้เพราะผู้บุรุษผู้หนึ่งจริงๆ? เจ้าทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?! ทำไมเจ้าไม่บอกเราว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง แล้ว เราจะช่วยเจ้าตามหาเขา” ดวงตาของเขาสอดส่องร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขากำลังพยายามจะมองให้ทะลุเสื้อผ้าหนาๆของนาง

แม้ว่าจะผู้อื่นจะไม่เห็น แต่จ้าวพ่านสังเกตเห็น นางเกือบจะใช้พลังของขอบเขตกายปรับแต่งขั้นที่ 7 เต็มกำลังเพื่อต่อยหน้าเขา ขากรรไกรของเขาหัก ร่างของเขาลอยกระเด็นออกไป ก่อนจะตกลงสู่พื้นในสภาพอเนจอนาจ

เขาอายุมากกว่าจ้าวพ่านไม่กี่ปี และยังเป็นศิษย์พี่ของศิษย์หลายคนที่นั่นด้วย หากเขาไม่ได้อยู่ในขั้นที่ 6 ของขอบเขตกลั่นจิต เขาคงตายด้วยหมัดนี้ไปแล้ว ทุกคนต่างตกใจ ไม่เว้นแม้แต่ศิษย์ฝ่ายคุมกฏ

“ข้าไม่รู้ว่าทำไมนิกายนี้ถึงยอมให้เดรัจฉานอย่างพวกเจ้าพักอาศัยอยู่ที่นี่ ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ อย่าก่อเรื่องวุ่นวายให้พวกเราที่เหลืออีก ไม่งั้น...” นางชี้ไปที่ศิษย์พี่ของพวกเขาที่นอนหมดสติห่างออกไปไม่กี่เมตร

นางกล่าวต่อว่า “ชายที่เรากำลังตามหาอยู่นี้ต้องสงสัยว่ากำลังทำเรื่องหยาบช้ากับศิษย์สตรีกลุ่มหนึ่งในนิกายนี้ แขนเสื้อของเขาถูกฉีกออก และดวงตาของเขาเป็นสีม่วงสดใส หากพวกเจ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ให้พาเขามาที่นี่ทันที!”

เมื่อบรรดาศิษย์ชายได้ยินว่าผู้ถูกกล่าวหาที่พวกนางกำลังตามหาเป็นบุรุษ พวกเขาก็แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผู้ที่สามารถเข้าสู่นิกายแห่งนี้ได้ล้วนแต่เป็นผู้ฝึกตนที่เก่งกาจที่สุดจากหมู่บ้านของตน ทว่าหญิงสาวของที่นี่กลับหยิ่งผยองเกินไป

พวกเขาไม่อาจคาดหวังว่าจะได้พูดคุยกับพวกนาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการดึงปราณหยินออกจากร่างกาย พวกเขาทั้งหมดเริ่มรู้สึกชื่นชมชายลึกลับผู้นี้มาก แต่พวกเขาย่อมไม่กล้าเปิดเผยทางสีหน้าต่อหน้าฝ่ายคุมกฏ

อย่างไรก็ตาม บุรุษบางคนรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่พวกเขาจะสร้างความสัมพันธ์กับศิษย์สตรีจากฝ่ายคุมกฏ พวกเขาเริ่มตะโกนว่า

"ข้าเคยเห็นไอ้สารเลวคนนั้นมาก่อน ตั้งแต่เห็นครั้งแรก ข้าก็รู้ว่ามันไม่ใช่ตัวดีอะไร"

"ออกมาซะไอ้สารเลว"

"ไปตรวจค้นทุกบ้าน ดูว่ามันจะต้องซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ"

-

-

-

พวกเขาค้นหาตลอดทั้งวันแต่ก็ไร้ผล

“ศิษย์พี่ เขาไม่อยู่ที่นี่จริงๆนะ ท่านคิดว่าจะมีศิษย์หญิงบางคนให้ที่ พักพิงเขาไหม? ท่านคิดว่าตอนนี้พวกเขาอาจจะกำลังทำเรื่องแบบนั้น—ไหม?” นางไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อหน้าศิษย์พี่ของนาง

จ้าวพ่านขมวดคิ้วทันทีเมื่อคิดว่ากำลังมีคนให้ที่พักพิงแก่เขา อย่างไรก็ตาม พวกนางไม่ได้กลับไปมือเปล่า

ศิษย์บุรุษผู้หนึ่งอ้างว่าจำใบหน้าของเขาจากการบรรยายได้อย่างชัดเจน เขาวาดมันให้พวกนางดู วันรุ่งขึ้น พวกนางใช้เวลาในการแจกใบปลิวล่าค่าหัวที่มีใบหน้าติดอยู่ไปทั่วนิกาย