บรรลุมรรคาด้วยวิชาบำเพ็ญคู่ ตอนที่ 15 [18+]

บรรลุมรรคาด้วยวิชาบำเพ็ญคู่ ตอนที่ 15 [18+]

ไม่กี่นาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงหนั่นเนื้อกระทบกันดังมาจากห้องด้านหลัง ประตูถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย ทำให้ได้ยินเสียงร่างกายและเสียงครวญครางของพวกเขาดังไปทั่วร้านหนังสือที่ว่างเปล่า

[ กระบี่เนื้อรัญจวน ]

-

เมื่อการฝึกฝนเล็กๆน้อยๆของพวกเขาสิ้นสุดลง ชุนฮัวล้มตัวลงนอนข้างๆเสี่ยวฟาง โดยใช้ไหล่ของเขาเป็นที่พักศีรษะ มือของนางวางอยู่บนหน้าอกของเขา ขณะที่เขากำลังใชนิ้วเขี่ยเกี๊ยวอวบอ้วนของนาง

“เสี่ยวฟาง เพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งวันเองนะ เจ้าใช้เวลาแค่เพียงหนึ่งวันในการเรียนรู้เคล็ดวิชานี้?” นางจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างของเขา เขานอนหงาย มือข้างที่ว่างรองอยู่ด้านหลังศีรษะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดาน คล้ายกำลังจมอยู่กับความคิด

“ข้าเคยฝึกมาบ้างแล้ว ความจริงก็คือ เคล็ดวิชาที่ข้าใช้นั้นไม่ราวกับเคล็ดวิชาที่เจ้าให้ข้าเลย แต่ก็เป็นเคล็ดวิชาที่คล้ายกัน ข้าเรียกมันว่า ‘กระบี่เนื้อรัญจวน’” เขาอธิบายให้นางฟัง

“รู้สึกดีจัง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราใช้เวลาไปหนึ่งชั่วยามจาก 24 ชั่วยามที่ตกลงกันไว้แล้ว” นางกล่าวด้วยความเสียดาย

“เรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องนับหรอก ข้าจะอยู่ที่นี่เมื่อเจ้าเรียกหา... เพราะเจ้ามีสำคัญต่อข้า”

ชุนฮัวรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ก็ข่มข่มกลั้นน้ำตาเอาไว้ นางคลานกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วอมมังกรที่กำลังหลับของเสี่ยวฟางลงไป เสี่ยวฟางเลิกผ้าห่มออกและมองดูนางผงกศีรษะขึ้นลงอย่างไร้ยางอายในขณะที่มังกรของเขาเลื่อนขึ้นลงในลำคอของนาง การเคลื่อนไหวนี้ของนางทำให้น้องชายของเสี่ยวฟางเริ่มกระตุกอย่างไม่ตั้งใจ แต่แม้ว่าเขาจะกระตุก แต่นางก็ไม่ได้สำลักและยังคงอมต่อไป ใบหน้าของนางกระทบกับบริเวณท้องน้อยของเขา

ในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้นเพื่อสูดอากาศหายใจ ก่อนที่นางจะเริ่มทำมันอีกครั้ง เสี่ยวฟางก็หยุดนางเอาไว้

“ให้ข้าทำให้เจ้ารู้สึกดีด้วย” เขาชี้ให้นางเอาเกี๊ยวอวบอ้วนมาไว้ที่หน้าเขา พวกเขากลับเริ่มกันทำต่อ เพียงแต่คราวนี้สิ่งเดียวที่ใช้ทำงานคือปากของพวกเขา นี่เป็นโอกาสอันดีที่เสี่ยวฟางจะได้ฝึกฝนทักษะลิ้นของเขาพร้อมทั้งรับสัมผัสอันน่าอัศจรรย์ไปพร้อมๆกัน

มังกรของเสี่ยวฟางเหยียดตัวตรงกลายเป็นกระบี่เนื้อและสอดลึกลงไปมากกว่าเดิม เสี่ยวฟางไม่อาจละสายตาจากบั้นท้ายอวบอั๋นของนางได้

"ไม่รู้มาก่อนเลยว่าข้าจะชอบกินเกี๊ยวมากขนาดนี้" เขาคิด

ขณะที่พวกเขาทำอย่างนั้นได้เพียงชั่วครู่ พวกเขาก็รู้สึกได้ว่าซุนเว่ยกำลังใกล้เข้ามา เสี่ยวฟางสงสัยว่าทำไมนางถึงใช้เวลานานนักในการมาที่นี่ เขารู้ว่านางมีกุญแจร้านหนังสือของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงแง้มประตูทิ้งไว้เล็กน้อยเพื่อให้นางรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่

ทันทีที่ซุนเว่ยเปิดประตู มือของเสี่ยวฟางก็กดศีรษะของชุนฮัวลง ทำให้กระบี่ของเขาแทงลึกเข้าไปยิ่งขึ้น ขณะที่ปราณหยางของเขายิงลงไปในลำคอของนาง ทำให้นางต้องกลืนมันทั้งหมด

“อือ~” นางครางออกมาในขณะที่เจ้าโลกของเขายังคาอยู่ในปากของนาง เสียงครางของนางฟังดูกระสันเสียจนทำให้เขาหลั่งน้ำอสุจิออกมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ ร่างกายของเขาโค้งงอขึ้น ก้นของเขากระดกขึ้นเหนือเตียงราวหนึ่งนิ้ว และทำให้นางตาเหลือก ที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ นางไม่ได้ขัดขืน กระทั่งหลังเขาเอามือออกแล้ว นางก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง พยายามจะรีดน้ำของเขาออกมาให้มากขึ้น จนกระทั่งในที่สุดนางก็สังเกตเห็นซุนเว่ยที่ยืนอยู่ตรงประตู

นางเงยหน้าขึ้นและรีบใช้ผ้าห่มคลุมร่าง นางขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มคล้ายไม่ต้องการพบเจอผู้ใด นางอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ซุนเว่ยเดินมาที่ข้างเตียงและหยุดยืนอยู่ข้างๆเสี่ยวฟาง “ข้ามารับรางวัลของข้า” นางกล่าวขณะที่เลิกกระโปรงขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ จนเผยให้เห็นกางเกงชั้นในของนางที่เปียกแฉะอยู่แล้ว

“เจ้าสนุกกับการดูพวกเรามากไหม?” เขาเอ่ยเหน็บแนมเพราะรู้ว่านางช่วยตัวเองก่อนจะเข้ามา

นางแค่นเสียงคำหนึ่งก่อนจะนั่งลงข้างๆเขา “พูดมาก ทำให้ข้าจนกว่าข้าจะพอใจ”

“น้อมรับบัญชา” เขายิ้มกล่าวด้วยท่าทีนอบน้อม

หลังบังเกิดเสียงครางอยู่หลายนาที ชุนฮัวก็โผล่หน้าออกมาและมองเห็นว่าเสี่ยวฟางยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แต่คราวนี้เขากำลังเล่นกับส่วนที่อ่อนไหวของซุนเหว่ยขณะที่เขาเลียปลายถันเล็กๆของนาง

“ซุนเว่ย เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?” นางถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

ซุนเหว่ยหยุดมือของเสี่ยวฟาง จากนั้นหันมามองชุนฮัวด้วยสายตาของผู้ที่เหนือกว่า

“ก็หาความเพลิดเพลินให้ตัวเองน่ะสิ” นางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

ชุนฮัวเฝ้าดูทั้งสองขณะที่เสี่ยวฟางลูบไล้ร่างกายส่วนล่างของซุนเว่ย นางเห็นร่างกายของซุนเว่ยกระตุกจากการลูบไล้ของเขา ลมหายใจกรุ่นร้อนของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงครวญคราง นางเฝ้าดูทุกอย่างจนกระทั่งน้ำหล่อลื่นในถ้ำสีชมพูของนางเริ่มหยดลงบนเตียง ราวกับว่านางเป็นสุนัขหิวโซที่ถูกเอาเนื้อมาล่อ

ทันใดนั้น นางก็ดึงผ้าห่มออกโดยไม่ขบคิด และเอาแท่งเนื้อของเสี่ยวฟางยัดกลับเข้าไปในปาก นางไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าซุนเว่ยจะมองดูอยู่หรือไม่

หลังจากที่มังกรซึ่งหลับใหลไปแล้วของเขากลับมาตั้งตรงเป็นกระบี่อีกครั้ง นางก็ลุกขึ้นแล้วนั่งทับลงบนกระบี่ด้ามนั้นก่อนจะเริ่มขยับเอวอย่างแรง ภูเขาแฝดของนางกระเด้งไปมาห่างจากใบหน้าของเสี่ยวฟางเพียงไม่กี่นิ้ว ขณะที่นางกำลังเพลิดเพลินกับกระบี่เนื้อของเขา ซุนเว่ยที่เฝ้าดูนางก็เกิดมีความอิจฉาและหึงหวงขึ้นมา

“เสี่ยวฟาง ข้าก็อยากทำด้วยเหมือนกัน” นางกล่าวอย่างดื้อรั้น

เสี่ยวฟางลุกขึ้นแล้วลงมายืนข้างเตียงจากนั้นจึงดึงต้นขาของชุนฮัวมาหนีบไว้ที่เอว

[ กระบี่เนื้อรัญจวน ]

ไม่กี่วินาทีต่อมา ชุนฮัวก็ครวญครางด้วยความปิติยินดี ขาของนางล้มพับและเริ่มกระตุกขณะที่น้ำไหลออกมา

“มาสิ” เขาหันไปมองซุนเว่ย

เขาเสียบกระบี่เนื้อของเขาเข้าไปในตัวนาง โดยไม่ดึงกลับจนกระทั่งแทงเข้าไปจนสุด

"จ..เจ้าแน่นมาก" เขาครางในขณะที่ดันแท่งเนื้อขนาดมหึมาเข้าไปในตัวนาง

นางหลับตาแน่น ขาของนางแบะออกมากขึ้น และนิ้วของนางก็คลึงหัวนมที่ตั้งชันของนางเล่น โดยใช้เล็บของนางเขี่ยวนไปมา

เมื่อเขาเสียบเข้าไปจนสุดทางแล้ว เขาก็อุ้มนางขึ้นมาและใช้ร่างกายของนางช่วยดันเขาเข้าไปในตัวนาง มันอ่อนนุ่มกว่าเมื่อก่อนมาก และกล่าวตามตรง เสี่ยวฟางเริ่มชอบมันแล้ว

“ซุนเหว่ย ของเจ้าแน่นมาก แต่ก็รู้สึกดีมากจริงๆ” เขากล่าวเสียงสั่น

“ถ้าเจ้ายังพูดได้ แสดงว่าเจ้าไม่ได้ออกแรงมากพอ” นางพูดพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาระหว่างคราง

เสี่ยวฟางสอดลิ้นเข้าไปในปากของนาง พวกเขาเริ่มจูบกันในขณะที่มือของพวกเขาลูบไล้ร่างกายของกันและกัน

นางถึงจุดสุดยอดและเสี่ยวฟางก็แสดงเคล็ดวิชาที่แท้จริง เพราะเขาคิดว่านางรับมือมันได้

[ กระบี่เนื้อทะลวงสวรรค์ ]

ร่างกายของนางหยุดนิ่งในท่าที่เร้าอารมณ์ สัมผัสความรู้สึกของการขึ้นสวรรค์อย่างเต็มเปี่ยม ไม่กี่วินาทีต่อมา ปราณหยางของเขาก็หลั่งไหลเข้ามา ทำให้นางก็ฟื้นจากสถานะนั้นทันที

ชุนฮัวเฝ้าดูด้วยตาที่เบิกกว้าง

‘เสี่ยวฟางชอบแบบแน่นๆงั้นเหรอ?’ นางสงสัย

“เสี่ยวฟาง ทำข้าด้วย” ชุนฮัวพูดพร้อมกับอ้าแขนออก

เสี่ยวฟางเดินเข้ามาหานาง ขณะที่เกือบจะเสียบเข้าไปในรูสีชมพูของนาง จู่ๆมือของนางก็บังเขาไว้ เขาเงยหน้าขึ้นมองชุนฮัวด้วยความสับสน

“มาลองอะไรใหม่ๆกันดีกว่า” นางกล่าวด้วยรอยยิ้มซุกซน

เขาก้มลงมองอีกครั้ง แต่คราวนี้เห็นมือที่ปิดรูของนางอยู่ชี้ไปที่อีกรู

“นั่น...มันจะเข้าไปได้เหรอ?”

“ลองดูสิ” นางยิ้ม

ความจริงก็คือเขาไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้เลย ดังนั้นเขาจึงเกิดความลังเลที่จะลอง นี่เป็นครั้งแรกของเขา

“ข้าจะทำให้ดีที่สุด” เขาพยายามมองนางด้วยสายตาที่เผยความมั่นใจ

หลังจากพยายามอยู่สักพัก ปลายกระบี่เนื้อของเขาก็จ่อที่รูนั้น หลังจากพยายามมากขึ้นอีก กระบี่เนื้อเขาก็เสียบเข้าไปได้เกือบครึ่งทางแล้ว เขาตกใจมาก เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วในสายตาของเสี่ยวฟาง เขาจึงเริ่มกระแทก

ชุนฮัวร่างสั่นสะท้านและดูราวกับตอนที่เขารีดเอาปราณหยินของนางไปครั้งแรก เขาเริ่มเคลื่อนไหว ขณะที่นางเริ่มส่งเสียงร้องครวญครางทุกครั้งที่ถูกกระแทก ในที่สุดเขาก็สอดเข้าไปจนสุดและไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

“อ๊ะ! ชุนฮัว ของเจ้าแน่นกว่าซุนเว่ยเสียอีก”

“ดีใจจัง” นางเอื้อมมือไปลูบใบหน้าเขา จนกระทั่งเขาเริ่มกระแทกใส่นางอีกครั้ง ซุนเว่ยได้สติกลับมาเมื่อนางเห็นชุนฮัวกำลังทำให้เขาพอใจนางรู้สึกพ่ายแพ้

"ปลดปล่อยปราณหยางของเจ้าเข้ามาในตัวข้า" นางกล่าวเสียงสั่นเพราะสั่นสะเทือนจากแรงกระแทกแต่ละครั้ง

หลังจากได้ยิน เสี่ยวฟางก็ไม่คิดที่จะปราณีอีกต่อไป เขาทุ่มออกสุดตัว เขาเหวี่ยงขาของนางขึ้นและกอดต้นขาของนางไว้ขณะที่เขาเริ่มกระแทกถ้ำเล็กๆของนางอย่างแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้

[ กระบี่เนื้อรัญจวน ]

"อ๊าาาาาาา~"

นางสั่นกระตุกอย่างรุนแรงทุกครั้งที่ถูกกระแทก จนกระทั่งปราณหยางของเขาถูกปลดปล่อยออกมาโดยที่เขายังไม่ยินยอม

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำแบบนี้กับใคร แต่ตอนนี้เขาทำไปแล้ว ไม่น่าเชื่อว่ามันจะรู้สึกดีขนาดนี้

กระบี่เนื้อของเขาถูกดึงออกจากรูก้นของนาง และปราณหยางของเขาก็ไหลทะลักออกมาจากก้นของนาง ซุนเว่ยไม่อาจพูดว่านางไม่อยากลิ้มรสปราณหยางของเขา แต่เมื่อนึกได้ว่ามันมาจากไหน ความคิดนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว

-

“ชุนฮัว เจ้าจะว่าอะไรไหมถ้าข้าจะขอยืมตัวซุนเว่ยสักวัน?”

“พานางไปเถอะ ตราบใดที่เจ้ามาที่นี่ทุกเช้าและปล่อยปราณหยางของเจ้าในรูทั้งสามของข้า ข้าก็ไม่มีปัญหาหากนางจะอยู่กับเจ้า”