บทที่ 15 ดาบที่แข็งแกร่งที่สุด

บทที่ 15 ดาบที่แข็งแกร่งที่สุด

ในดวงตาสีเลือดของสัตว์อสูรหมาป่าขาวฉายแววโกรธเกรี้ยว ร่างกายขนาดมหึมาแทบจะกระโดดขึ้นมา

"โฮ่ว โฮ่ว!"

มันคำราม สัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ที่อยู่รอบๆ ตัวมันพากันล้อมเข้ามา รวมตัวกันมุ่งไปยังตำแหน่งที่โจวชิงหยุนอยู่

สัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์เหล่านี้ล้วนอยู่ในระดับ 3 ขั้นสูงสุด บางตัวถึงขั้นบรรลุระดับ 4 พลังรบโดยรวมไม่ได้ด้อยไปกว่าสัตว์อสูรหมาป่าหลายร้อยตัวที่นำหน้าไปเลย

ในขณะนี้โจวชิงหยุนกำลังอยู่ในสภาวะที่น่าอัศจรรย์ แม้ว่าเขาเพิ่งจะบรรลุถึงขั้นฝึกลมปราณระดับ 5 แต่ด้วยการสนับสนุนของพลังวิญญาณอันมหาศาลในร่างกาย พลังรบที่แสดงออกมาไม่ต่ำกว่าระดับ 5 ขั้นสูงสุดเลย

ไม่มีเทคนิคที่ยอดเยี่ยม แต่เขามีพลังอันแข็งแกร่ง ความเร็วที่เด็ดขาด และความอึดที่ลึกล้ำ

แสงดาบอันเจิดจ้าระเบิดขึ้นในกลุ่มสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ ดาบเหล็กกล้าฟาดผ่านร่างของสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์สองตัว จากนั้นร่างก็วูบหายไป โจวชิงหยุนปรากฏตัวขึ้นในอีกทิศทางหนึ่ง

ในการต่อสู้กับกลุ่มศัตรูเช่นนี้ สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกกระตุ้นโดยยาเลือดทำให้สัญชาตญาณของเขาว่องไวผิดปกติ ประกอบกับการช่วยเหลือของวิชาเคลื่อนไหวร่างกายและวิชาดาบ แม้แต่สัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ก็ไม่อาจหยุดยั้งก้าวเท้าของเขาได้!

เมื่อสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์อีกสามตัวตายภายใต้คมดาบของเขา โจวชิงหยุนสามารถเห็นความสงสัยและกังวลที่ผุดขึ้นในดวงตาสีเลือดของสัตว์อสูรหมาป่าขาวได้อย่างชัดเจน

ศิษย์ภายในที่มาช่วยที่ปากหุบเขาเพิ่มขึ้นเป็นแปดคนแล้ว ความแตกต่างของระดับที่ชัดเจนทำให้สัตว์อสูรหมาป่า 500 ตัวที่แยกออกไปค่อยๆ ต้านทานไม่ไหว มีสัตว์อสูรหมาป่าเกือบหนึ่งในสามตายภายใต้คมดาบของศิษย์ภายในเหล่านี้แล้ว

รอบๆ ตัวโจวชิงหยุนถูกสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ล้อมรอบทั้งหมดแล้ว ด้านหน้าของเขามีสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์มากที่สุด อย่างน้อยก็ยังมีอีกราว 20 ตัว

ตอนนี้สภาวะของโจวชิงหยุนได้ถึงจุดสูงสุดแล้ว การต่อสู้อย่างหนักหน่วงและการสูญเสียลมปราณ ทำให้พลังยาและพลังวิญญาณที่คุกรุ่นในร่างกายของเขาในที่สุดก็สงบลง ลมปราณในต่อมพลังก็เต็มเปี่ยม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกล้ามเนื้อและกระดูกทั่วร่างกาย ในการตีและขัดเกลาของพลังวิญญาณและลมปราณครั้งแล้วครั้งเล่า ความแข็งแกร่งได้รับการเพิ่มขึ้นอย่างมาก ประโยชน์จากการขับสิ่งสกปรกออกจากร่างกายกว่าสิบครั้งก่อนหน้านี้ในที่สุดก็ได้แสดงออกมา

หากพูดถึงความแข็งแกร่งของร่างกายเพียงอย่างเดียว เกรงว่าศิษย์ภายในธรรมดาที่ต่ำกว่าขั้นสร้างฐานคงไม่อาจเทียบได้ มีเพียงเหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านการฝึกร่างกายจากยอดเขาไคหยางเท่านั้นที่จะมีพลังต่อสู้กับเขาได้

อย่างไรก็ตาม ความรุ่งโรจน์ย่อมมีความเสื่อมถอย หากการบริโภคพลังงานในระดับนี้ยังคงดำเนินต่อไป เขาจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

ต้องจบการต่อสู้อย่างรวดเร็ว!

เมื่อเห็นว่าฝูงสัตว์อสูรหมาป่าแบ่งออกไปอีกครึ่งหนึ่งเพื่อต้านทานกองกำลังสนับสนุนของศิษย์ภายในที่มาถึง และเหล่าศิษย์ภายในเหล่านั้นยังคงมีท่าทีไม่เร่งรีบไม่ผ่อนคลาย โจวชิงหยุนรู้ว่าตนไม่อาจฝากความหวังในการอยู่รอดไว้กับผู้อื่น ทุกอย่างต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้น!

กระโดดหลบการโจมตีของสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ โจวชิงหยุนกวาดตามองไปด้านหลัง จากนั้นก็ถอยหลังไปอย่างฉับพลัน

หลังจากแบ่งกำลังเป็นสองส่วนแล้ว ฝูงสัตว์อสูรหมาป่าด้านหลังของโจวชิงหยุนเบาบางลงไปมาก และในทิศทางนั้น ยังมีเฉินหลิงอิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างสัตว์อสูรหมูป่าและสัตว์อสูรลิง

ดูจากท่าทางของเขา ดูเหมือนว่าในที่สุดเขาก็หมดแรงจากการบุกโจมตีอย่างไม่หยุดยั้งเมื่อครู่ และเริ่มมองหาทางถอยให้ตัวเอง

สัตว์อสูรหมาป่าขาวที่กำลังกระวนกระวายกับสถานการณ์การต่อสู้ที่ยืดเยื้อ เมื่อเห็นโจวชิงหยุนถอยหลัง ดวงตาสีเลือดก็ฉายแววดีใจออกมา นี่แหละคือปฏิกิริยาที่มนุษย์ควรมีเมื่อเจอกับกลยุทธ์การต่อสู้เป็นฝูงของหมาป่า

เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นหลายเสียง เห็นสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ทั้งหมดโจมตีพร้อมกัน รุกฆาตเข้าหาโจวชิงหยุน เห็นได้ชัดว่าไม่ตั้งใจจะให้เขามีโอกาสหนีรอด

ในสายตาของสัตว์อสูรหมาป่าขาว เมื่อมนุษย์ผู้แข็งแกร่งที่มาช่วยเหลือด้านข้างมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี่คือโอกาสสุดท้ายที่มันจะฆ่าโจวชิงหยุนได้

เมื่อเห็นสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ทั้งหมดพุ่งเข้ามา ดวงตาของโจวชิงหยุนเป็นประกาย เขาไม่คิดอะไรทั้งสิ้น เท้าทั้งสองกระทืบพื้นอย่างแรง แล้วกลับตัวกะทันหัน หลังจากวิ่งสปรินท์ระยะสั้น ก็กระโดดขึ้นสุดแรง

คนและฝูงหมาป่าที่เดิมมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน กลับกลายเป็นพุ่งสวนทางกันหนึ่งขึ้นหนึ่งลง

"ฆ่า!"

ขณะลอยอยู่กลางอากาศ โจวชิงหยุนตะโกนเสียงดัง สัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ไม่กี่ตัวที่อยู่ด้านหลังบนพื้นก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว กระโดดพรวดขึ้นมา สลับกันพุ่งเข้าใส่โจวชิงหยุนที่อยู่กลางอากาศ

"มาได้ดี!"

สีหน้าของโจวชิงหยุนสงบนิ่ง เขารอคอยช่วงเวลานี้อยู่พอดี

หากเป็นศิษย์ภายนอกขั้นฝึกลมปราณระดับ 5 คนอื่น คงจะถูกสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ไม่กี่ตัวในอากาศสกัดไว้โดยตรง แต่ในตอนนี้ ทั้งร่างกาย จิตใจ และพลังของโจวชิงหยุนล้วนอยู่ในสภาวะสูงสุด

แต่เดิมเขาไม่มีที่ยันตัวในอากาศ แต่ตอนนี้สัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ที่พุ่งเข้ามา กลับกลายเป็นจุดให้เขาใช้แรงได้อย่างดี

เห็นโจวชิงหยุนลอยอยู่กลางอากาศ ลมปราณในร่างหมุนเวียน ร่างกายบิดเกลียวอย่างรุนแรง ในชั่วพริบตาก็ยกเท้าขึ้นครึ่งเมตร ด้วยความแตกต่างเพียงครึ่งเมตรนี้ สัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์ตัวแรกที่กระโดดขึ้นมากัดพลาด กลับถูกโจวชิงหยุนเหยียบลงบนหัวอย่างแรง

ในช่วงเวลาถัดมา โจวชิงหยุนอาศัยแรงจากการเหยียบครั้งนี้เปลี่ยนทิศทางการพุ่งในอากาศ ลอดผ่านสัตว์อสูรหมาป่าองครักษ์หลายตัว ปรากฏตัวขึ้นห่างจากสัตว์อสูรหมาป่าขาวเพียงสิบกว่าเมตร

ตอนนี้ระหว่างเขากับสัตว์อสูรหมาป่าขาวไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป!

"ตายซะ!"

โจวชิงหยุนไม่หยุดพัก ร่างกลายเป็นเงาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนเสียงดัง ดาบเหล็กกล้าในมือเปล่งแสงวาบ ดาบนี้ได้รวบรวมพลังจิตทั้งหมดของเขา ลมปราณทั่วร่างพุ่งไปรวมกันที่ปลายดาบ ทำให้แสงบนดาบเหล็กกล้าพลันสว่างจ้าขึ้นมา

ภายใต้การใช้พลังเต็มที่ เขาสามารถทะลุกำแพงระหว่างขั้นฝึกลมปราณระดับ 5-6 ได้ชั่วครู่ ถึงระดับที่สามารถปล่อยลมปราณออกมาภายนอกได้!

ในดวงตาสีเลือดของสัตว์อสูรหมาป่าขาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ด้วยสัญชาตญาณของสัตว์ป่า มันรู้สึกว่าชีวิตกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง!

ในช่วงเวลาที่แสงดาบของโจวชิงหยุนฟาดฟันลงมา สัตว์อสูรหมาป่าขาวพลันอ้าปากกว้าง ลำแสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของมันอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาแสงดาบ

การปล่อยพลังสัตว์อสูรออกมาภายนอก สัตว์อสูรหมาป่าขาวตัวนี้ถึงกับบรรลุระดับ 6 ของสัตว์อสูรแล้ว!

โครม!

ลมปราณบนแสงดาบปะทะกับแสงสีขาวที่รวมตัวจากพลังสัตว์อสูร เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น โดยมีจุดปะทะเป็นศูนย์กลาง เกิดคลื่นกระแทกอันทรงพลัง

แรงระเบิดทำให้โจวชิงหยุนถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าวกว่าจะทรงตัวได้ เลือดลมทั่วร่างปั่นป่วนไม่หยุด อย่างไรก็ตาม ร่างกายอันแข็งแกร่งของเขาทำให้เขาฟื้นฟูความสามารถในการโจมตีได้อย่างรวดเร็ว ถือดาบยาวพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

หลังจากปล่อยการโจมตีด้วยพลังสัตว์อสูร พลังของสัตว์อสูรหมาป่าขาวลดลงไปไม่น้อย ร่างกายขนาดใหญ่ก็ดูอ่อนแอลง

กวาดตามองกองกำลังสนับสนุนของมนุษย์ที่มีจำนวนเกือบสิบคนทางด้านข้าง แล้วมองดูโจวชิงหยุนที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิตอีกครั้ง ในที่สุดดวงตาสีเลือดของสัตว์อสูรหมาป่าขาวก็ฉายแววไม่ยอมแพ้และหวาดกลัว

"โฮ่ว!"

เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้น สัตว์อสูรหมาป่าขาวไม่รอให้โจวชิงหยุนมาถึง กลับหันหลังถอยหนี ด้วยความเร็วที่ไม่แพ้สภาวะสูงสุดของโจวชิงหยุนก่อนหน้านี้

ส่วนฝูงสัตว์อสูรหมาป่ารอบข้าง รวมถึงสัตว์อสูรหมูป่าและสัตว์อสูรลิงที่อยู่ไกลออกไป ต่างแตกฮือกระจัดกระจายในทันที หนีเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาหมาป่าขาว ไม่นานก็หายเข้าไปในป่าทึบของหุบเขา เหลือไว้เพียงซากศพเกลื่อนพื้น

ฮึ่ม ในที่สุดก็จัดการได้

โจวชิงหยุนเอาดาบยันพื้น หอบหายใจอย่างหนัก บนดาบเหล็กกล้าเต็มไปด้วยรอยแตก เห็นได้ชัดว่าพลังจากการระเบิดลมปราณนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ดาบเหล็กกล้าธรรมดาจะทนรับได้

หลังจากโจวชิงหยุนใช้การโจมตีเต็มกำลังเมื่อครู่ จริงๆ แล้วเขาไม่มีความสามารถที่จะโจมตีอย่างรุนแรงเช่นนั้นอีกแล้ว หากสัตว์อสูรหมาป่าขาวตัวนั้นอดทนต่อไปอีกสักพัก บางทีสถานการณ์อาจจะแตกต่างออกไปก็ได้

นอกจากโจวชิงหยุนที่ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ จางลงและยังคงหวาดผวาอยู่แล้ว ไม่ไกลออกไปยังมีเฉินหลิงอิงและเหล่าศิษย์ภายในที่ตะลึงงัน

นี่เป็นศิษย์ภายนอกจริงๆ หรือ ไม่ใช่ศิษย์พี่ภายในคนไหนมาล้อเล่นอย่างอันตรายและน่าเบื่อใช่ไหม?