ตอนที่ 85 การเริ่มต้นใหม่

ตอนที่ 85 - การเริ่มต้นใหม่

แสงสว่างจ้าของดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างปลุกเขาให้ตื่นขึ้นและทำให้ดวงตาที่เมาค้างของเขาเจ็บปวด มันเป็นหน้าต่างบานเล็กๆ และแสงก็ส่องเข้ามาในห้องเล็กๆ ที่อยู่ใต้หลังคาของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง สถานที่แห่งนี้ตกแต่งอย่างเบาบางด้วยเตียงที่เขานอนอยู่, ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะพร้อมเกื้อี้หนึ่งตัว เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างไม่เป็นระเบียบ

บางอย่างที่นุ่มนิ่มกำลังกดทับหน้าอกของเขาและมือขวาของเขาก็ลูบไล้แผ่นหลังที่เรียบเนียนเมื่อเขาพยายามจะขยับตัว เขามีข้อสันนิษฐานอยู่ในใจแต่ก็ยังคงประหลาดใจ เขามองลงไปและเห็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งที่มีหูฟูฟ่องคู่หนึ่งโผล่ออกมาจากผมสีแดงเลือดหมูของนาง นางซุกตัวอยู่กับเขา ใช้ไหล่ของเขาเป็นหมอน

สัมผัสของเขาได้ปลุกนางให้ตื่นขึ้นและตอนนี้นางก็มองมาที่ใบหน้าของเขาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง “ท่านตื่นแล้ว!” นางพูดแล้วก็ขึ้นมามอบจูบที่ลึกซึ้งและดูดดื่มให้เขา เซธไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเด็กสาวคนนี้เลย แต่เขาก็ใช้เวลาทั้งเช้าเพื่อสร้างความทรงจำใหม่ๆ สองสามอย่างกับนาง

“ฟู่ ท่านนี่น่าประหลาดใจจริงๆ!” นางพูดหลังจากลุกขึ้น นางหยิบของของนางขึ้นมาและเริ่มแต่งตัว เซธยังคงอยู่บนเตียงและมองดูเด็กสาวอมนุษย์เดรัจฉานปกปิดร่างกายที่อรชรอ้อนแอ้นและได้สัดส่วนของนาง นางสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังตัวสั้นที่เผยให้เห็นหน้าท้อง, รองเท้าบูทสูงถึงเข่า และกางเกงขาสั้นรัดรูปที่ทำจากหนัง

“และท่านก็ยังไม่พอใจสินะ” นางแสดงความคิดเห็นเมื่อสายตาของเขายังไม่ละไปจากร่างกายของนาง

ด้วยการกระแอมอย่างเขินอาย เซธก็ลุกขึ้นแต่งตัวเช่นกัน เขาจำไม่ได้จริงๆ ว่าเขาพบคนสวยเช่นนี้และเกลี้ยกล่อมนางได้อย่างไร แต่เขาก็ไม่ได้บ่น หรือว่านางเป็นโสเภณี? เขาต้องจ่ายเงินให้นางหรือเปล่า?

ขณะที่เขาถูกความคิดที่ขัดแย้งกันถาโถมเข้ามา นางก็ก้าวเข้ามาหาเขา เขย่งปลายเท้าขึ้น และมอบจูบให้เขาอีกครั้ง “นี่คือการลานะ พ่อคนตัวใหญ่” นิ้วของนางไล้ไปตามไหปลาร้าของเขาแล้วเสริมว่า “ถ้าโชคชะตาเข้าข้างข้า ข้าก็อยากจะพบท่านอีกครั้ง”

ด้วยเหตุนั้น นางก็จากไปก่อนที่เซธจะได้ทันเอ่ยคำใดๆ เมื่อเซธกลับมามีสติ เขาก็พบกองเหรียญเงินอยู่บนโต๊ะ เด็กสาวคนนั้นไม่ใช่โสเภณี เขาต่างหากที่เป็น!

เขานั่งลงและมองไปที่กองเหรียญเงิน 15 เหรียญบนโต๊ะ เขาเมา, เขาได้นอนกับสาว, เขาได้รับเงิน ทั้งหมดในคืนเดียว การตื่นขึ้นมาพร้อมกับสาวงามในอ้อมแขนก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย บางทีเขาควรจะเลิกเป็นช่างตีเหล็กแล้วไปเป็นโสเภณีชาย? เขาจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าลูกค้าของเขาเป็นแบบนี้

เขาส่ายหัว แม้ว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากคืนแห่งการปล่อยตัวปล่อยใจ แต่มันก็ไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการ เขาต้องกลับไปที่โรงเตี๊ยมของเขา ไอวิเซอร์คงจะกำลังเป็นห่วง มันยังช่วยให้จิตใจของเขาปลอดโปร่งขึ้นด้วย ตอนนี้เซธมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ และสิ่งที่เขาต้องการคือการเพิ่มพูนทักษะของเขา เขาต้องเข้าไปในย่านของคนแคระให้ได้เพื่อการนี้

เซธไม่รู้เลยว่าเขาจะสร้างชื่อเสียงและได้รับเชิญได้อย่างไร เขาสามารถเปิดร้านและหวังว่าจะดีที่สุด หรือเลื่อนระดับในฐานะนักผจญภัย มันเป็นการตัดสินใจที่ง่ายมากจริงๆ เขาจะทำทั้งสองอย่างเลย

กว่าเขาจะกลับมาถึงโรงเตี๊ยมก็เลยเที่ยงไปแล้ว หนอนผีเสื้อกระโดดเข้าใส่เขาและถาโถมด้วยคำกล่าวหา มันเป็นห่วงมากจริงๆ จากนั้นก็เป็นการสนทนาที่ยากลำบาก ที่ซึ่งเขาต้องอธิบายให้มันฟังว่าฟินต้องกลับไปหาผู้คนของนาง โดยไม่คาดคิด มันกลับเป็นเรื่องที่หนักใจเซธมากกว่าไอวิเซอร์เสียอีก แม้ว่าบางครั้งมันจะทำตัวเหมือนเด็ก แต่มันก็ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่เมื่อพูดถึงเรื่องแบบนี้

“แล้วตอนนี้เราจะทำอะไรกันดี?” ไอวิเซอร์ตัวน้อยถามเขา เซธอธิบายสถานการณ์ให้มันฟังและออกเดินทางไปยังกิลด์นักผจญภัย ด้านหนึ่งเขาต้องการจะขอข้อมูลเกี่ยวกับวิธีการเปิดร้าน อีกด้านหนึ่ง เขาต้องการจะรู้ว่าข้อกำหนดในการเลื่อนระดับคืออะไร และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด เขาต้องการจะใช้กิลด์ตามวัตถุประสงค์หลักของมัน: เพื่อรับภารกิจและไปเยือนดันเจี้ยน เขาอยู่ครึ่งทางที่จะไปถึงระดับ 21 และต้องการแต้มทักษะอีก 2 แต้มเพื่อเพิ่มระดับต่อไปให้กับ <โรงตีเหล็กวิญญาณ>

ระยะทางไปกิลด์ไม่ไกลและในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึง ช่วงเลยเที่ยงไปแล้ว นักผจญภัยส่วนใหญ่ได้ออกจากอาคารกิลด์ไปนานแล้วหลังจากได้รับภารกิจ พนักงานต้อนรับและคนไม่กี่คนที่กำลังดื่มอยู่ในบาร์เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในกิลด์ เซธสามารถเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ได้เลย

พนักงานต้อนรับทักทายเขาด้วยรอยยิ้มแบบธุรกิจที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี แม้ว่ามันจะกระตุกเล็กน้อยก็ตาม เซธไม่ได้อาบน้ำหลังจาก...กิจกรรมยามค่ำคืนของเขา และพนักงานต้อนรับก็ได้กลิ่นนั้น นักผจญภัยที่มาสายเกินไป นานหลังจากช่วงเวลาเร่งด่วนในตอนเช้า และไม่แม้แต่จะใส่ใจที่จะชำระร่างกาย นางยังใหม่ แต่การฝึกฝนก็แสดงให้เห็นถึงคุณค่าของมัน มิฉะนั้นสีหน้าของนางคงจะแตกต่างไปมาก

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”

ก่อนอื่นเซธถามเกี่ยวกับข้อกำหนดในการไปถึงแรงค์ B นางประหลาดใจที่เห็นว่าเขาเป็นนักผจญภัยแรงค์ C ในฐานะช่างตีเหล็กที่เพิ่งจะระดับ 20 แต่ความจริงที่ว่าเขาเป็นโอริ ฮูม่าดูเหมือนจะอธิบายอะไรได้มากสำหรับนาง

“มีสองวิธีในการเป็นแรงค์ B ค่ะ วิธีแรกคือการเป็นนักผจญภัยที่มีชื่อเสียงและไปถึงระดับที่กำหนด ซึ่งก็คือระดับ 50 แน่นอนว่าเราทราบดีว่าพลังของนักผจญภัยอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับอาชีพ, เผ่าพันธุ์ และสถานการณ์อื่นๆ โดยไม่ขึ้นอยู่กับระดับของพวกเขา นี่คือเหตุผลที่ตัวเลือกที่สองคือการทำการสอบเลื่อนระดับ ผู้คุมสอบจะตัดสินความสามารถและบุคลิกภาพของคุณระหว่างภารกิจแรงค์ B ตราบใดที่คุณผ่านการสอบ คุณก็สามารถเป็นนักผจญภัยแรงค์ B ได้ค่ะ” นางร่ายคำอธิบายออกมาเหมือนอ่านจากตำราเรียน

“นี่คือแบบฟอร์มคำร้องเพื่อเข้าร่วมการสอบเลื่อนระดับครั้งต่อไปค่ะ จะมีขึ้นในอีก 2 สัปดาห์” นางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขาผ่านทางถาด

“โอ้ ขอบคุณครับ จะว่าไป ถ้าข้าต้องการจะเปิดร้านขายอาวุธที่นี่ในเมือง... ข้าจะต้องไปที่ไหนครับ?”

นางเริ่มแจกแจงใบอนุญาตและสถานที่ทุกประเภทที่เขาจะต้องไปและได้รับหากเขาต้องการจะเปิดร้านในเมือง มันเป็นข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ทำให้ช่างตีเหล็กหนุ่มขวัญหนีดีฝ่อโดยสิ้นเชิง นี่มันอะไรกัน? ทำไมถึงมีขั้นตอนที่ยุ่งยากซับซ้อนมากมายในสังคมที่ดูเหมือนยุคกลางเช่นนี้?!

นางมีรอยยิ้มที่พึงพอใจเมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของเขา พวกเขามีคนประเภทนี้อยู่บ้าง คนที่เพิ่งมาใหม่ในเมือง พยายามจะสร้างชื่อเสียงและเข้าไปในนครของคนแคระ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันต้องผ่านอะไรบ้าง หลังจากโยนเซธลงไปในความสิ้นหวังของงานเอกสารในอนาคต นางก็โยนทางรอดให้เขา

“ถ้าคุณต้องการเพียงแค่สร้างชื่อเสียงเพื่อที่จะได้เข้าสู่นครของคนแคระ คุณก็สามารถทำสัญญากับร้านค้าที่มีอยู่แล้วได้ง่ายๆ ค่ะ คุณจะกลายเป็นผู้จัดหาและคนอื่นๆ จะดูแลเรื่องเอกสารให้ และถ้าผลิตภัณฑ์ของคุณน่าทึ่งอย่างที่คุณคิด คุณก็อาจจะได้รับเชิญให้เข้าไปในเมืองได้ค่ะ”

ดวงตาของเซธส่องประกาย กำไรโดยไม่ต้องดูแลลูกค้าคือกำไรที่ดีที่สุด เขาพูดคุยกับพนักงานต้อนรับเกี่ยวกับร้านค้าต่างๆ ที่เข้ามาอยู่ในข่ายสำหรับการจัดการประเภทนี้ ในที่สุด เขาก็กรอกแบบฟอร์มคำร้องเพื่อเข้าร่วมการสอบครั้งต่อไปก่อนที่จะจากไป