บทที่ 12 ได้ปืน “โมซินนา” มาครอบครอง!

เถ้าเหลาเบิกตากว้าง ดวงตาฉายแววประหลาด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

เขาชำเลืองตามองอย่างดุดัน อารมณ์ฉุนเฉียวพลุ่งพล่าน ชูกำปั้นขึ้นพร้อมด่าทอ

"ไอ้เด็กเวร หายไปให้พ้น! มาเล่นลูกไม้กับข้าถึงที่เชียวรึ? รู้นานแล้วว่าข้าเป็นใคร ยังจะมาแกล้งทำเป็นไม่รู้อีก!"

"ข้าเป็นอะไรนักหนา เจ้าถึงได้เกลียดข้านัก สวรรค์ดินเป็นพยาน ยืนแสดงละครอยู่ข้างๆ ข้าทั้งวัน ก็แค่อยากได้สุนัขล่าสัตว์สักตัว"

หลี่จวี่อันคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้แล้ว เขาหลบหมัดไปพลางวิ่งวนรอบแผงขายของไปพลาง พร้อมตะโกน

"ลุงเถาหมายความว่าอย่างไรครับ"

"ไอ้เด็กบ้า หมายความว่าอย่างไรงั้นรึ? เจ้าบอกข้าสิว่าหมายความว่าอย่างไร! หมายความว่าอย่างไร!"

"ลุงเถา จะขายสุนัขให้ผมไหมล่ะ"

"ดูเจ้าสิ ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาตรงๆ ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากไป ไปให้พ้นหน้าข้า!"

ป้าๆ น้าๆ และพี่สะใภ้ทั้งหลายต่างพากันมามุงดู ใครบ้างจะไม่อยากดูเรื่องชกต่อย? พวกเธอแทบอยากจะหยิบเก้าอี้เล็กๆ มานั่ง แกะเมล็ดแตงโมกินไปดูไป พร้อมแทรกความเห็นเป็นระยะ

หลี่จวี่อันกับเถ้าเหลาวิ่งวนรอบแผงขายของหลายรอบ แต่ก็ไม่โดนต่อย เถ้าเหลาอายุมากแล้ว ร่างกายสู้วัยรุ่นไม่ได้ ทั้งโกรธทั้งเหนื่อย หอบแฮ่กๆ

พอเถ้าเหลาเหนื่อยหนัก หลี่จวี่อันจึงหยุดวิ่ง หยิบบุหรี่ค้างค้าวที่ตกพื้นส่งให้ ใบหน้าวัยรุ่นฉายรอยยิ้ม

"บุหรี่ตกครับ นี่ผมเอามาให้ลุง เดี๋ยวผมกลับหมู่บ้าน จะมาขอสุนัขล่าสัตว์พันธุ์ดีสักตัวนะครับ"

เขาทิ้งเนื้อค้างคาวกับเนื้อหมีไว้ที่แผง

เนื้อพวกนี้มีมูลค่าเท่ากับธนบัตรใบละสิบหยวนใบหนึ่ง ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย

เด็กๆ ที่กำลังเล่นหนังยางอยู่ข้างๆ ยังคงร้องเพลงปากต่อปากยอดนิยม: "ฉางไป๋จน ซานอู่รวย คนบ้าสูบบุหรี่ค้างคาว"

เถ้าเหลามองบุหรี่ค้างคาวในมือ ขอไฟจากคนข้างๆ จุดสูบ เขาหลับตาพ่นควันเป็นวงกลมอย่างสำราญ ใบหน้าเปี่ยมความสุข แล้วมองกองเนื้อดีๆ ที่หลี่จวี่อันทิ้งไว้ให้ ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

"ไอ้เด็กบ้า อายุยังน้อยก็เรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมพวกนี้แล้ว"

"ไอ้ลูกหลานตระกูลหลี่ โตขึ้นมาคงไม่ธรรมดาเลยทีเดียว"

...

หลี่จวี่อันรู้ว่าเถ้าเหลาจะต้องเลือกสุนัขชิงชวนที่ฝึกมาอย่างดีให้เขาแน่นอน

ถึงเถ้าเหลาจะอารมณ์ร้อนและประหลาด แต่เขาเป็นคนจริงใจ รักสุนัขเป็นที่สุด จนได้ฉายาว่าคนบ้าสุนัข พ่อค้ารวยๆ จากทางใต้อยากใช้เงินก้อนใหญ่ซื้อสุนัขชิงชวนจากเขา แต่เขาก็ไม่ขายให้ เขาจะยอมขายให้เฉพาะนายพรานในละแวกภูเขาที่ต้องการสุนัขล่าสัตว์จริงๆ เท่านั้น ถ้าถูกใจนายพรานคนไหน บางทีก็ให้ฟรี

หลี่จวี่อันนึกถึงว่าเขาจะได้เป็นเจ้าของสุนัขชิงชวนในไม่ช้า ดวงตาเปี่ยมด้วยความยินดีจนห้ามไม่อยู่

สุนัขชิงชวนที่เถ้าเหลาฝึกมา แต่ละตัวล้วนเป็นสุนัขแกร่ง! โดยเฉพาะต้าหู่ที่เขาฝึก หนึ่งสู้สิบ กล้าประจันหน้ากับหมูป่า ได้รับฉายาว่า "จอมพลแห่งป่าพื้นถิ่น"

ถ้าเขาได้สุนัขล่าสัตว์สักตัว แล้วมีปืนล่าสัตว์ถูกกฎหมายสักกระบอก ก็จะถือว่าได้เข้าวงการอย่างแท้จริง สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นนายพรานแห่งซิงอันหลิงได้อย่างเต็มปาก

เขานับเงินก้อนใหญ่ในอก วันนี้ทั้งขายชิ้นส่วนปืนเถื่อน ทั้งขายเนื้อสัตว์มากมาย เงินที่ซุกไว้ติดตัวมีธนบัตรสิบหยวนตั้งสองปึก รวมกับเงินที่ขายน้ำผึ้งต้นทิเลียแล้วมีถึง 660 หยวน

600 หยวนในยุคนี้ เทียบเท่ากับสองสามแสนหยวนในยุคหลัง!

ที่ร้านสหกรณ์ ปืนไรเฟิล 56 ใหม่ราคา 1,150 หยวน มือสองราคา 950 หยวน แต่ในมือเขามีปืนเถื่อนสองกระบอก ขายชิ้นส่วนได้แค่ 660 หยวน ถึงราคารับซื้อชิ้นส่วนจะต่ำกว่าปืนถูกกฎหมายมาก แต่อย่างน้อยก็แลกเป็นเงินได้ เอาไปซื้อปืนถูกกฎหมายที่สหกรณ์

ปืนเถื่อนก็คือปืนเถื่อน ชาติก่อนเขาทำผิดกฎหมายโดนจับติดคุก ชาตินี้เกิดใหม่ เขาระวังตัวอย่างที่สุด ต้องเปลี่ยนเป็นปืนล่าสัตว์ถูกกฎหมาย

เขาซุกเงินก้อนใหญ่ไว้ติดตัว ในใจรู้สึกตื่นเต้น มือเหงื่อออก เขาออกจากตลาดนัด เข้าไปในสหกรณ์อำเภอ

สหกรณ์อำเภอใหญ่มาก เป็นอาคารอิฐมุงกระเบื้องชั้นเดียวยาว พื้นที่ราว 600 ตารางเมตร ไม่มีผนังกั้น แบ่งเป็นโซนๆ มีโซนเครื่องมือเหล็ก โซนธัญพืช โซนรับซื้อหนังสัตว์ โซนรับซื้อสมุนไพร ฯลฯ

ชาวบ้านในหมู่บ้านสามารถขายผลิตภัณฑ์พื้นเมือง สมุนไพร ชา ให้กับสหกรณ์ได้ นอกจากแผนกขายของใช้ประจำวัน สหกรณ์ยังรับซื้อหนังสัตว์ ผ้าฝ้าย ผลิตภัณฑ์พื้นเมือง

หลี่จวี่อันตรงไปที่สหกรณ์ ด้านหลังเขายังมีรถล่อมากมาย ล้วนเป็นชาวบ้านจากภูเขามาแลกเงินด้วยสมุนไพรที่โซนรับซื้อของสหกรณ์

พอเขาเข้าประตูมา ก็เห็นป้ายติดผนังเขียนว่า "ห้ามทำร้ายลูกค้าโดยไม่มีเหตุผล"

เขาอดขำไม่ได้ แถบซิงอันหลิงนี้ พนักงานรับซื้อส่วนใหญ่อารมณ์ร้อน ไม่ค่อยเอาใจลูกค้า ทั้งผู้ซื้อผู้ขายอารมณ์ไม่ดี ไม่ระวังก็เกิดการต่อสู้ใหญ่โตได้

แต่ใครก็ตามที่ทำงานในสหกรณ์ ไม่ว่าจะหน้าตาเป็นอย่างไร อัปลักษณ์หรืออายุมาก ล้วนได้เมียสวย

หลี่จวี่อันเดินผ่านโซนรับซื้อหนังสัตว์ที่ทำให้ตาลาย โซนขนมและอาหารกระป๋อง โซนเครื่องปรุงและของใช้ในชีวิตประจำวัน ตรงไปที่โซนเครื่องมือเหล็ก

โซนเครื่องมือเหล็กของสหกรณ์ขายปืนและรับซื้อปืน แต่รับแค่ปืนยาว เพราะนโยบายส่งเสริมให้ชาวบ้านบนภูเขาล่าสัตว์

หลี่จวี่อันถอดชิ้นส่วนปืนเถื่อนขายไปแล้ว พอได้เงินมาก็รู้สึกมั่นใจขึ้น เดินดูปืนในโซนเครื่องมือเหล็กด้วยสายตามุ่งมั่น พนักงานรับซื้อเป็นสาวสาววัยรุ่น เห็นนายพรานหยาบกร้านจากภูเขามามาก จึงมองเขาด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้

เขาไม่สนใจเรื่องอื่น จ้องมองปืนบนผนังตาไม่กะพริบ

ปืนลูกซองกระบอกเดี่ยวใหม่ 270 มือสอง 170 ปืนลูกซองสองกระบอกใหม่ 530 มือสอง 420 ปืนไรเฟิล 56 ใหม่ราคา 1,150 หยวน มือสอง 950 หยวน

เขาคำนวณในใจ อยากซื้อปืนไรเฟิล 56 ถูกกฎหมายสักกระบอก แต่เงินในมือยังไม่พอ

สายตาเขากวาดมอง เมื่อเห็นปืนยาวกระบอกหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกาย

โมซินนากัน!

เขาไม่ใช่คนแปลกหน้ากับโมซินนากัน ชาติก่อนตอนเขาลงใต้ไปรับซื้อของกับหุ้นส่วนในภูเขา เคยเจอนายพรานแก่ใช้โมซินนากันนี่แหละ

ปืนโมซินนากัน มีดีไซน์ปลอกกระสุนแบบร่อง เหมาะกับการยิงระยะกลางและไกล เป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งของนักยิงมืออาชีพ

เมื่อติดตั้งปากกระบอก กล้องเล็ง ศูนย์ข้าง และพานท้าย โมซินนากันมีฟังก์ชันเกือบเหมือนกับ 98K ทั้งคู่ใช้กระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตร ความเร็วในการเปลี่ยนกระสุนก็เท่ากัน

ลูกเลื่อนแบบหมุนดึงถอยหลัง ป้อนกระสุนด้วยซองกระสุน เป็นปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ ใช้ซองกระสุนแบบครบชุด บรรจุกระสุนทีละนัดหรือใช้คลิปผ่านช่องคัดปลอกด้านบนเครื่องลูกเลื่อน ซองกระสุนอยู่ใต้พานท้ายหน้าโกร่งไก ใช้งานสะดวกมาก พูดได้ว่าเมื่อติดตั้งอุปกรณ์ครบ โมซินนากันฟูลออปชั่น ด้านการใช้งานสู้กับปืนไรเฟิล 56 ได้สบาย ยิ่งการซุ่มยิงระยะไกลยิ่งให้ความรู้สึกดีเยี่ยม!

หลี่จวี่อันเผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุดขีด ทำให้พนักงานสาวเบิกตาโตมองอย่างสงสัย

โมซินนากันใหม่ 780 หยวน มือสอง 650 หยวน

เขาตัดสินใจทันที แหวกเสื้อนวมด้านนอก ล้วงควานในเสื้อชั้นใน หยิบธนบัตรสองปึกที่ซุกไว้ติดตัวออกมา

ท่าทางล้วงเสื้อแบบนี้ ทำให้พนักงานสาวอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ธนบัตรสองปึกหนา วางตรงหน้าพนักงานสาว

"สวัสดีครับ ขอซื้อโมซินนากันสภาพแปดส่วนครับ"

คนรอบข้างต่างจ้องตาเป็นมัน เงินก้อนใหญ่จริงๆ!

.

[จบบทที่ 12]