บทที่ 18 : ทักษะฝึกฝนร่างกายระดับสวรรค์!

“ในระยะเวลาอันสั้นนี้ข้าคงไม่จำเป็นต้องหาวิชาต่อสู้ไปอีกสักพัก” หลัวเฉินคิดกับตัวเองหลังจากที่ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับ “ดาบแยกเงา” ที่จู่ๆก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา

ถึงแม้ว่าเทคนิคดาบระดับสวรรค์จะหาได้ไม่ยากแต่ก็ไม่ง่ายที่จะได้มันมาในอาณาจักรเมฆาแห่งนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดการแข่งขันระหว่างกองกำลังหลักต่างๆในเมืองหลิงหยุนแห่งนี้!

ต้องรู้ว่าตระกูลหลัว เป็นหนึ่งในสองตระกูลใหญ่ของ เมืองหลิงหยุน และทักษะการต่อสู้ที่สูงที่สุดของตระกูลนั้นก็ไม่เกิน ระดับปฐพีขั้นต่ำ มีเพียงแค่เหล่าผู้อาวุโสและอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในตระกูลเท่านั้นที่ได้รับอณุญาติให้ฝึกฝนได้!

“สำหรับ [เทคนิคมีดวายุทมิฬ] นี้…” หลัวเฉิน หยิบของรางวัลลึกลับแห่งชัยชนะห้าครั้งติดต่อกันที่พนักงานของ หอการค้าหลิงหยุน มอบให้เขาก่อนหน้านี้ออกมา และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

เขาไม่คิดที่จะฝึก "เทคนิคมีดวายุทมิฬ" หลังจากที่เขาได้รับ "ดาบแยกเงา" ตอนนี้เขาไม่อยากเสียแต้มพลังปรานของเขาไปกับเทคนิคมีดระดับสวรรค์ขั้นกลาง!

หลัวเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจะขายคืนให้กับหอการค้าหลิงหยุนดีไหมนะ”จากนั้นเขาก็เรียกระบบในใจเขา “ระบบ จับรางวัลทักษะฝึกฝนร่างกายเดี๋ยวนี้”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาได้ถูกระบบดึงจิตสำนึกของเขาเข้าไปที่มิติของระบบ ตรงหน้าเขามีแท่นหมุนกาชา ที่มีช่องของรางวัลมากมายปรากฏขึ้น

หลัวเฉิน เคยเจอกับฉากเดียวกันนี้เมื่อไม่นานมานี้เขาไม่มีความลังเลเลย ยกมือขึ้นโดยตรงเพื่อหมุนวงล้อกาชา หลังจากนั้นกงล้อไปหยุดที่ช่องทักษะระดับสวรรค์และฉากรอบๆ หลัวเฉินก็แตกเป็นเสี่ยงๆอย่างรวดเร็ว เขาได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในห้องฝึกฝนที่เงียบสงบแล้ว

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับทักษะฝึกฝนร่างกายระดับสวรรค์ระดับสูงสุด”เงาล่องนภา"!

เสียงระบบดังขึ้น หลัวเฉินรู้สึกว่ามีข้อมูลที่ไม่คุ้นเคยจำนวนมากเกิดขึ้นในหัวของเขา ซึ่งเป็นเนื้อหาที่เกี่ยวข้องของ "ทักษะฝึกฝนร่างกายเงาล่องนภา"

“ระดับสวรรค์ระดับสูงสุด ไม่เลว” หลัวเฉิน กล่าวพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ หลังจากแยกแยะข้อมูลในหัวของเขา

ทักษะฝึกฝนร่างกายนั้นฝึกยากกว่าทักษะการต่อสู้ทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นข้อมูลที่ข้าได้รับจากเทคนิค ฝึกฝนร่างกายเงาล่องนภา ถึงจะเป็นวิชาระดับสวรรค์ขั้นสูงสุด แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายไปกว่าระดับปฐพีบางวิชาเลยเลย.

หลัวเฉินออกจากหน้าจอแผงคุณสมบัติ เดินออกจากห้องฝึกฝนที่เงียบสงบเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์

“ยินดีด้วย นายน้อยเฉินที่ชนะห้าครั้งติดต่อกัน” เจ้าของหอการค้า เซี่ย เห็นหลัวเฉิน ก็ยิ้มให้หลัวเฉินทันที “นายน้อยเฉินตั้งใจจะขายหนังสือ [เทคนิคมีดวายุทมิฬ] ใช่ไหม?”

“ใช่” หลัวเฉินพยักหน้าเล็กน้อย วางหนังสือวิชา “เทคนิคมีดวายุทมิฬ” ไว้บนเคาเตอร์และกล่าวว่า “เจ้าของหอ ก็รู้ว่าข้าฝึกวิชาดาบ ถึงแม้ว่า [เทคนิคมีดวายุทมิฬ] จะดี แต่ก็ไม่เหมาะกับข้า”

“นายน้อยเฉิน เรียกข้าว่า เฒ่าเซี่ย ก็ได้” เจ้าของหอการค้า กล่าวอย่างรวดเร็ว “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าจะเตือนนายน้อยเฉิน ล่วงหน้า

ถ้าจะขาย [เทคนิคมีดวายุทมิฬ] ใหกับหอการค้าหลิงหยุน ข้าสามารถให้เงินได้เพียงหนึ่งพันตำลึงเงินเท่านั้น

แต่ถ้าขายในตลาดหลัวเจียฝางหรือตลาดมืดราคาก็จะสูงขึ้น นายน้อยเฉินแน่ใจว่าจะขายเทคนิคมีดนี้ให้กับหอการค้าหลิงหยุน?"

ถ้าคนอื่นเป็นคนเอามาขาย เฒ่าเซี่ย เจ้าของหอการค้า คงจะไม่เตือนเขาเป็นพิเศษ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อ หลัวเฉิน เป็นแขกวีไอพีระดับต่ำของหอการค้าหลิงหยุน

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้ว่า หลัวเฉิน ได้ฝึกฝนวิชาบรรลุไปถึงขอบเขตความสมบูรณ์แบบ เมื่อเผชิญหน้ากับอัจฉริยะแบบนี้ เขาต้องหาทางที่จะประจบเอาใจโดยธรรมชาติ

“ขอบคุณเฒ่าเซี่ยที่เตือนข้า” หลัวเฉินยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่า แล้วพูดเบาๆว่า “สำหรับการขายในตลาดมืดหรือตลาดของตระกูลหลัวของข้านั้น ราคาจะคงจะสูงขึ้นแน่นอน

แต่ข้าไม่มีเวลาเสียให้กับเงินเพียงแค่ไม่กี่แสนเหรียญ ดังนั้นข้าจะขอบคุณท่านเจ้าของหอการค้ามาก ที่เปลี่ยนเทคนิคมีดนี้เป็นตั๋วเงินให้กับข้า"

เจ้าของหอการค้า เซี่ย ไม่ได้พูดอะไรออกมากอีกต่อไป เขาได้เตือนหลัวเฉิน ไปแล้ว ถ้าตัวเขายังคงพูดเรื่องไร้สาระต่อไป มันจะนำไปสู่ความเกียจชังของ หลัวเฉิน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นเขาจึงนำหนังสือวิชาเก็บเข้าไปในห้องเก็บของ จากนั้นจึงนำเหรียญเงินหนึ่งพันตำลึงออกจากลิ้นชักเคาน์เตอร์แล้วส่งให้หลัวเฉิน

“ขอบคุณครับ เฒ่าเซี่ย” หลัวเฉินรับเงินและใส่ไว้ในอกเสื้อของเขา แล้วหันหลังเดินจากไป เดินตรงไปยังที่ตั้งของบ้านตระกูลหลัว...