ตอนที่ 14

เรนเพียงยักไหล่ให้เธอ… เขาแทบลืมไปว่า มอร์แกน ตอนนี้ติดอยู่กับ ‘หลักการของราชา’ ไปแล้ว  เรื่องนั้นมันฝังลึกจริง ๆ

“งั้นก็แล้วแต่เจ้า… เอาล่ะ มาดูกัน นี่เป็นครั้งแรกของเจ้าที่จะได้เห็น ‘น้องสาว’ ของตัวเองจากพานฮิวแมนประวัติศาสตร์”

เรนพูดก่อนจะหันไปตั้งสมาธิกับภาพฉายตรงหน้า

แคสเตอร์พ่นลมหายใจเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองการต่อสู้ตรงหน้า

เรนก็จัดการสร้างถ้วยป็อปคอร์นขึ้นมา แล้วเอนตัวดูอย่างตั้งอกตั้งใจ

การต่อสู้ระหว่างอัศวินที่แท้จริงน่ะ… เป็นอะไรที่น่าดูที่สุดแล้ว!

เนื้อเรื่องยังคงเหมือนกับใน Fate/Zero

แลนเซอร์ ใช้หอกเล่มที่สองหลอกล่อ เซเบอร์ ได้สำเร็จ

มอร์แกนพ่นลมอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เธอเอามือไขว้กันไว้แน่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจ้านายของตน

ชายหนุ่มผู้กำลังกินป็อปคอร์นอย่างสบายใจเฉิบ  ราวกับไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

แม่มดผมสีบลอนด์จ้องไปยังถ้วยของเขา ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

มันยังเต็มเหมือนเดิม… ไม่ต่างจากตอนที่เธอเห็นมันครั้งแรกเลยแม้แต่นิด

‘เจ้าใช้… ทรูเมจิก กับขนมขบเคี้ยว?’ เธอสงสัยในใจ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้หรอก

มีตั้งกี่ครั้งที่เธอใช้ รอนโกมิญญาด กับเรื่องเล็กน้อยไร้สาระ? เยอะจนแทบนับไม่ได้

เช่นเดียวกับเวลาที่เธอเปลี่ยนคนเป็นหมู… เป็นสิบเป็นร้อยครั้ง

‘ดูท่าเราจะคล้ายกันมากกว่าที่คิด…’

หลังจากคิดแบบนั้น เธอก็หยิบป็อปคอร์นจากถ้วยของเขามาชิ้นหนึ่ง… แล้วชิม

“พอใช้ได้”

เธอพูดอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบอีกชิ้น… แล้วอีกชิ้น…

เรนเห็นดังนั้นก็เลื่อนถ้วยมาให้เธออย่างสุภาพ เพื่อให้หยิบได้ง่ายขึ้น

ไม่นานนัก ไรเดอร์ ก็ปรากฏตัว  แทรกกลางระหว่างการต่อสู้

เขามากับราชรถอันใหญ่โตโอฬาร ดึงโดยวัวสองตัวและมีสายฟ้าแลบไปทั่วทั้งล้อรถ

ยานพาหนะของเขาใหญ่กว่ารถม้าทั่วไปของมนุษย์ในยุคโบราณอย่างชัดเจน

สิ่งแรกที่เขาทำคือ สั่งให้ทุกคนหยุดสู้ และเก็บอาวุธ เพราะราชาแห่งผู้พิชิตได้มาถึงแล้ว!

“ข-เขานี่เหรอ หนึ่งในผู้พิชิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพานฮิวแมนประวัติศาสตร์!?”

แม่มดผมซีดบลอนด์แทบไม่เชื่อสายตา

เพราะสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า  คือเซอร์แวนต์ที่กำลัง ละเมิดกฎที่สำคัญที่สุดของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์!

การเปิดเผยชื่อ คือการบอกจุดอ่อนตัวเอง!

แต่เขากลับ… ทำตัวเป็นตัวตลกเต็มขั้น!

แถมยัง ชวนพวกเซอร์แวนต์ที่ยึดหลักอัศวิน มาร่วมกลุ่มด้วยอย่างหน้าตาเฉย!?

ความโง่เง่าของชายคนนั้นเริ่มทำให้มอร์แกนกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด

เธอใกล้จะระเบิดแล้ว…

และเมื่อ ไรเดอร์ ตะโกนออกมาว่า “ใครไม่มาร่วมข้าจะถือว่าเป็นการดูถูกราชาแห่งผู้พิชิตอย่างร้ายแรง!”

ก็ถือว่าเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเธอ

“ไอ้… ลูกบัดซบ…!”

แม่มดพุ่งตัวลุกขึ้นจากโซฟา  เตรียมจะแปลงร่างเป็นชุดรบทันที

แต่ในวินาทีนั้นเอง

เรนก็เอาแขนโอบรอบเอวเธอ แล้ว ดึงกลับมานั่งบนโซฟาอีกครั้ง

เสียงหวีดเบา ๆ

จากปากราชินีแห่งภูติ ที่ถูกสามีของเธอดึงกลับที่เดิม

“อย่าไปใส่ใจกับไอ้งั่งนั่น เราวางแผนไว้แล้วไม่ใช่หรือ?”

เขาพูดขณะกอดเธอไว้แน่น

มอร์แกนคำรามในลำคออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมจำนน

เธอเกือบจะเรียกร้อง ‘ค่าชดเชย’ สำหรับศักดิ์ศรีที่ถูกกระทืบในตอนนั้น…

แต่แล้ว  อนุภาคสีทองก็เริ่มรวมตัวกันบนเสาไฟฟ้าเสาต้นหนึ่ง

ในวินาทีนั้น  แม่มดผมซีดบลอนด์ก็ ยิ้มออกมา

ยิ้มที่ทำให้คนทั่วไป ฉี่แตกคาที่ ได้เลยทีเดียว…

“เขามาแล้ว… ตอนนี้ข้ากำลังโกรธมาก…”

นัยน์ตาสีฟ้าของเธอส่องแสงเย็นเฉียบ

“และเจ้าลูกทอง… จะช่วยข้าระบายอารมณ์นี้…”

------------ ท่าเรือฟุยุกิ ------------

“แต่ว่าข้านี่แหละ อิสกันดาร์! ราชาแห่งผู้พิชิตนะเฟ้ย!”

ชายผมแดงตัวใหญ่พูดอย่างสับสน พลางเกาศีรษะด้วยท่าทีงุนงง

อะไรของเจ้านี่วะ?  เขาคือราชาผู้พิชิตนะเว้ย!

“งี่เง่า!”

ชายทองคำที่ยืนอยู่บนยอดเสาไฟฟ้า สบถเสียงกร้าว ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

เขากอดอกแน่น แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เซเบอร์ กับ แลนเซอร์ ขยับตัวถอยหลังไปเล็กน้อย

ไม่อยากโดนลูกหลงระหว่างการปะทะกันของสองคนนี้

“ข้าเท่านั้น… ที่เป็นราชาที่แท้จริงที่เคยย่างเท้าอยู่บนผืนโลกใบนี้

ส่วนที่เหลือ… ก็แค่…”

อาเชอร์ ยังพูดไม่ทันจบ  เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง

ทันใดนั้น  พลังมานา มหาศาล ก็ถาโถมเข้าสู่ท่าเรือทั้งหมด

ทั้งบริเวณถูกห่อหุ้มไปด้วย แสงสีเขียวอมฟ้าเรืองรอง

เซเบอร์ เบิกตากว้าง  เธอสัมผัสได้ถึง พลังของภูติ พวยพุ่งเข้าสู่ภาชนะ ถนนยางมะตอย…

แม้แต่ผืนน้ำทะเลที่อยู่ไม่ไกล

จากนั้น  โซ่นับร้อยนับพัน ก็พุ่งออกมาจากทุกทิศทาง มัดอาเชอร์แน่นเป็นปลอกกล้วย

“อะ-อะไรฟะเนี่ย!”

ราชาทองคำ ตะโกนลั่น แต่ก็ถูกโซ่พันแน่นจนขยับแทบไม่ได้

“เวทมนตร์บ้าอะไรกันนี่!!?”

เขาเงยหน้ามองฟ้าอย่างเดือดดาล  และสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์…

ก็เริ่มต้นขึ้น