ตอนที่ 13
ตอนที่ 13
“แย่จริง… ถ้าไม่ได้พรของเธอล่ะก็ ข้าคงจับอะไรแบบนี้ไม่ได้แน่!”
ผมอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็น มอร์แกน ทำให้รูนเวทบนภาชนะ หายไปทั้งชุด ราวกับมันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก
มีเพียงสัญชาตญาณใหม่ของผม ที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติโดยตรง เท่านั้นที่บอกได้ว่า มันยังคงอยู่
“น้องสาวของเจ้าจะไม่สังเกตเห็นเหรอว่าอะไรบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้นที่นี่?”
ผมหันไปถามมอร์แกนพลางกวาดตามองรอบบริเวณท่าเรือ
ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน และเราควบคุมคนงานในบริเวณนี้ไว้หมดแล้ว
ทำให้สามารถเตรียมงานได้โดยไม่ถูกรบกวน
วันนี้คือวันที่ อาเธอเรีย มาถึงพร้อมกับ ไอริสฟีล
เป็นวันที่นับว่าเป็น การเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์
การมาถึงของพวกเขากับผมนั้นห่างกันเพียงไม่กี่วัน
แต่ก็เพียงพอจะจัดการเตรียมการหลัก ๆ ได้หมด
โชคดีที่การมีอยู่ของผม… ยังไม่ได้รบกวนเส้นเรื่องหลักของสงคราม
เวเวอร์ เดินทางมาถึง และอัญเชิญ ไรเดอร์ ตามต้นฉบับ
เรียวโนสุเกะ อุริว ก็เริ่มการฆ่าของเขา ซึ่งผมตั้งใจจะหยุดมันโดยเร็ว
เคย์เน็ธ เองก็มาพร้อมคู่หมั้นและ แลนเซอร์ แล้วเช่นกัน แถมยังเตรียมกับดักในโรงแรมไว้…
ซึ่งเราทุกคนก็รู้ว่า… นั่นช่วยอะไรไม่ได้เลย เมื่อต้องเจอกับ เอมิยะ คิริสึงุ
แต่ถึงอย่างนั้น ต่อให้เป็น เอมิยะ ที่เก่งเรื่องลอบสังหารแค่ไหน… เขาก็ยัง ไม่รอดจากสายตาของมอร์แกน
ตอนนี้ แคสเตอร์ของข้า ได้ถือสิทธิ์เหนือทั้งเมืองไปเรียบร้อยแล้ว
ผมสงสัยจริง ๆ ว่าคนในเมืองจะรู้ตัวไหมว่า ต้นไม้และพืชพรรณรอบเมืองเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน
ธรรมชาติโดยรอบเมืองดูมีชีวิตชีวามากกว่าเดิม ซึ่งเป็นผลพลอยได้จากระบบเฝ้าระวังของเธอ…
และก็ถือว่าเป็นผลพลอยได้ที่ดีมากจริง ๆ
ทุกเช้าที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นสวนหลังบ้านเขียวขจีแบบนี้ มันให้ความรู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก
ผมเดาว่า เซเบอร์ อาจจะเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวแปลก ๆ
เพราะเธอเองก็มีสายสัมพันธ์กับภูติอยู่เช่นกัน
“รู้จักเธอแบบข้า… ข้าคิดว่าเธอจะรู้สึกได้แน่นอน
แต่การพรางตัวนี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย กับดักที่เราวางไว้ก็ไม่มีอันตรายใด ๆ นอกจาก ‘ควบคุม’”
มอร์แกนกล่าวขณะทำการพรางเวทชุดสุดท้ายให้เสร็จสมบูรณ์
“เธอจะมองไม่ออกหรอก
จากที่เจ้าบรรยายเธอมา น้องสาวของข้าน่ะ แทบไม่มีการฝึกฝนใด ๆ เกี่ยวกับพรภูติเลยด้วยซ้ำ”
แม่มดผมสีบลอนด์พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“ต่อให้เธอเริ่มสงสัย ก็ไม่มีเวลามาไล่ตามหรอก
เธอน่าจะมีแต่ความคิดอยากสู้กับแลนเซอร์เท่านั้น…”
ผมพูดพร้อมยักไหล่เบา ๆ
“ใช่แล้ว…พวกอัศวินน่ะนะ ข้าทำเสร็จแล้ว ท่านสามี
การเตรียมการของเราพร้อมแล้ว”
เธอพยักหน้า ก่อนชี้ไปยังกับดักที่มองไม่เห็น เตรียมไว้ต้อนรับ เจ้าทองคำ
“เราสามารถวางกับดักมากกว่านี้ และจัดการเซอร์แวนต์ทุกคนที่ปรากฏตัวที่นี่ก็ยังไหว”
แคสเตอร์เสนอขึ้น
“หืม… งั้นเจ้าจะลองใช้ รอนโกมิเนียด ยิงกวาดดูไหมล่ะ
ถ้าใครรอดได้ล่ะก็ นั่นแหละคือพวกที่สมควรให้พวกเราเสียเวลา”
ผมตอบพร้อมยักไหล่อีกครั้ง
“หืม… ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ข้าอยากให้น้องสาวของข้าอยู่รอดไปอีกหน่อย ข้าอยากสู้กับเธอตรง ๆ ด้วยตัวเอง”
สุดท้าย เราตัดสินใจจัดการแค่ อาเชอร์ เท่านั้น
การจบสงครามทั้งเกมในคืนเดียว… มันดู รีบร้อน เกินไป
------------ เวลากลางคืน ------------
ตามคำขอของ ไอริสฟีล
เซเบอร์ จึงพา “ภรรยาของมาสเตอร์” ไปยังชายหาด เพื่อให้เธอได้เห็นทะเลครั้งแรกในชีวิต
เวลาล่วงเข้าสู่ยามเย็น ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
และในวินาทีนั้นเอง
อัศวินผมทองก็สัมผัสได้ถึง พรานาของเซอร์แวนต์ ที่กำลังแพร่ออกมา
“ไอริสฟีล…”
“เซเบอร์?”
“มีเซอร์แวนต์กำลัง เปิดเผยตัวตน”
ราชาแห่งอัศวินกล่าวกับหญิงผมเงินที่อยู่เคียงข้าง
“เชิญเราไปประลองหรือเปล่า?”
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”
“งั้นเราก็ควรรับคำท้าสิ”
หญิงสาวจากตระกูลไอนส์แบร์นกล่าวด้วยแววตาท้าทาย
เซเบอร์พยักหน้าให้ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ
สำหรับเธอ การต่อสู้ที่เปิดเผยเช่นนี้คือสิ่งที่ชอบที่สุด!
“มันเริ่มขึ้นแล้ว… เหมือนที่เจ้าบอกไว้เป๊ะ”
มอร์แกนพูดกับสามีของเธอ ขณะนั่งลงบนโซฟาข้างเขา
“อืม ใช่ การต่อสู้เปิดฉากยังคงเหมือนเดิม”
“ทางเทคนิคแล้ว… นี่คือการต่อสู้ครั้งที่สองต่างหาก”
เธอพูดเหมือนจะแหย่นิด ๆ
“กลยุทธ์ของโทคิโอมิน่ะ… แย่มาก ถึงขั้นสมัครเล่นเลยด้วยซ้ำ”
เรนส่ายหน้าเบา ๆ
ใครที่มีสมองครึ่งซีกก็น่าจะเดาได้ทันที เมื่อเห็นว่าเขาอัญเชิญเซอร์แวนต์ระดับไหนมา
แถมยัง ปลอมตัวเป็นนักบวชปลอม อีกต่างหาก
ไม่ว่าจะเป็น อัสแซสซิน หรือใครก็ตาม
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับเซอร์แวนต์ที่มีระดับ EX
สิ่งที่มีระดับขนาดนั้น จะบดขยี้ ฮัสซัน ธรรมดาได้ไม่ยาก
ยิ่งมาบุกถึงบ้านของโทคิโอมิที่เป็นป้อมปราการหลักของเขาเองอีก…
ไม่แปลกใจเลยที่แทบไม่มีใครตกหลุมพราง “แผนหักหลัง” นี้
“ข้าไม่ได้วิจารณ์แค่กลยุทธ์ของมาสเตอร์อาเชอร์หรอกนะ
ข้าหมายถึงว่า… นี่เป็นการปะทะกัน ‘ครั้งที่สอง’ แล้วต่างหาก”
มอร์แกนย้ำ พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย