ตอนที่ 31 การปรากฏตัวของกองหนุน

ตอนที่ 31 การปรากฏตัวของกองหนุน

หลินเฟยหลบอยู่หลังโขดหิน ใช้เครื่องตรวจจับของหุ่นรบหมี มองเห็นจุดสีแดง 6 จุดที่แสดงถึงอันตราย—นั่นคือพวกมนุษย์กลายพันธุ์คล้ายซอมบี้ทั้ง 6 ตัวนั้น

เขาแอบอยู่ด้านหลังโขดหินใหญ่ ตรงกับทางแยกใกล้ทางออกถ้ำพอดี ถ้า 6 ตัวนี้เลี้ยวขวาไป จะไม่เห็นเขา และมุ่งเข้าไปในถ้ำลึก

แต่ถ้ามันเลี้ยวซ้าย—ก็จะเจอหุ่นรบหมี ของเขาทันที แถมทางซ้ายยังเป็นทางตัน เดินเข้าไปแค่ 10 เมตรก็ไม่มีทางไปต่อ

ตอนนี้หลินเฟยได้แต่ภาวนา ขอให้พวกมันจำทางได้และเลี้ยวขวา ไม่งั้นถ้าถูกเจอ เขาต้องตายแน่

โชคดี คำภาวนาของเขาได้ผล 5 ตัวแรกเลี้ยวขวาเข้าถ้ำลึกไปหมดแล้ว หลินเฟยโล่งใจจนแทบทรุด

แต่ตัวสุดท้ายยังยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าทางแยกอยู่นาน กว่าจะขยับเดินตามเพื่อนไป

หลินเฟยมองเวลา เหลืออีกแค่ 1 นาที ก่อนทับทิมจะเผยตำแหน่ง เขาไม่อาจรอได้อีกแล้ว

เขาเริ่มนับถอยหลังในใจ

30…29…28…

ทันใดนั้น มนุษย์กลายพันธุ์ตัวสุดท้ายก็เดินมาถึงตรงโขดหินที่เขาแอบอยู่

ไม่มีเวลาแล้ว! หลินเฟยบังคับหุ่นหมีพุ่งออกมา กวัดแกว่งมีดใหญ่ฟันไปที่ขามันทันที

เขาคิดว่า ถ้าฟันขามันขาดได้ ถึงตัวมันจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ลุกไม่ขึ้นแน่ เขาจะได้หนีออกไปได้

แต่ผลลัพธ์กลับต่างไปจากที่คิด…

“แกร๊ก!” มีดใหญ่ฟันเข้าเนื้อมันได้ แต่กลับไม่สามารถฟันกระดูกมันขาดได้

“โฮกกกก!”

มันคำรามด้วยความเจ็บปวดและโกรธสุดขีด มันยกฝ่ามือยักษ์ตบใส่หัวหุ่นรบหมี ทันที

เมื่อฝ่ามือมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนแทบเต็มจอภาพ

ทันใดนั้น เกราะพลังงานสีขาวบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหัวหุ่นหมี ช่วยรับแรงตบไว้ได้ครู่หนึ่ง

แต่เกราะแตกทันที แรงตบที่ถูกลดทอนแล้วก็ยังฟาดลงบนหัวไหล่หุ่นหมีอย่างจัง

“โครม!”

แรงตบรุนแรงจนทำให้ห้องควบคุมสั่นสะเทือนจนหลินเฟยเกือบหลุดจากเก้าอี้บังคับ

“สู้ไม่ไหว ต้องหนีแล้ว!”

หลินเฟยตัดสินใจในเสี้ยววินาที

หุ่นรบหมีนี่เทียบกับ “จักรกลสังหาร” ไม่ได้เลย แม้แต่จะฟันขาให้ขาเก็ยังไม่ได้ แบบนี้สู้ไปก็เสียเวลาเปล่า

เขากวัดแกว่งมีดใหญ่ฟันมันเพิ่มอีกสามแผล จากนั้นโยนระเบิดควันใส่หน้ามันใส่หน้ามัน ก่อนรีบหมุนตัววิ่งออกไปทางปากถ้ำ

ในจอภาพปรากฏเป็นทะเลทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่มีแม้แต่สิ่งกีดขวางสักอย่าง

“บัดซบ…คราวนี้ได้ซวยจริงๆแล้ว…”

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนในหัวก็ดังขึ้น

ครบสิบนาทีแล้ว ตำแหน่งของเขาถูกเปิดเผย

หลินเฟยมองเครื่องตรวจจับ เห็นกลุ่มเมฆสีแดงหนาแน่นที่แสดงถึงศัตรูจำนวนมหาศาลที่กำลังเคลื่อนจากถ้ำตรงมาทางเขา

เขารีบโยนระเบิดควันที่เหลืออีกสามลูกใส่ปากถ้ำ หวังถ่วงเวลา แล้วเร่งเครื่องพุ่งเข้าทะเลทรายด้วยความเร็วสูงสุด

ห้องควบคุมสั่นสะเทือนรุนแรงจากความเร็วเกินขีดจำกัด

แต่เขาไม่มีทางเลือก เพราะเบื้องหลังตือ…

ฝูงสัตว์ประหลาดจำนวนมหาศาลที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่

แถมบางตัวมีปีกบินได้ บางตัวยังมุดทรายได้ด้วย ความเร็วพวกมันเหนือกว่าหุ่นหมีของเขาหลายเท่า

ขณะที่เขากำลังสิ้นหวัง จู่ๆ เครื่องตรวจจับก็แสดงจุดสีเขียวหลายหมื่นจุด ปรากฏห่างออกไปสามพันเมตร

“กองหนุนเหรอ… ฉันมีกองหนุนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

เพื่อนร่วมทีมเขาเหลือแค่ตาแก่ที่มุดหนีเข้าไปในโลงแก้ว

ส่วนเจ้ามือกรรไกรก็โดนฆ่าไปตั้งแต่เวฟแรกแล้ว

ส่วนจ้าวละัทธิสาว…ก็นั่งอยู่ที่เท้าเขาในห้องควบคุมนี้

แล้วใครกันที่เป็นกองหนุน

เขาปรับภาพขยายดู เห็นเป็น…กองทัพอูฐสีดำมืดเต็มทะเลทราย และมีทหารอูฐมากถึงเจ็ดแปดหมื่นคน

ทุกคนติดอาวุธหนัก บางตัวยังติดปืนใหญ่บนหลังอูฐ

ผู้นำทัพคือ…อันเฟยฮวา!

ด้านหลังนางยังลากโลงแก้วใสใบใหญ่ด้วยอูฐสี่ตัว

และในโลงนั้นคือ…ตาแก่เคราขาว!

“เดี๋ยวก่อน…ถ้าอันเฟยฮวาอยู่ข้างนอก… แล้วผู้หญิงที่นั่งอยู่ในห้องควบคุมกับฉันเป็นใครกัน”

เขานึกย้อนไปทันที

ในถ้ำ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนหยิบทับทิมให้เขา และเป็นคนบอกให้หนีเข้าไปในถ้ำลึก ทั้งหมดเป็นแผนพาเขาไปตาย

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบบอกว่าทับทิมจะเผยตำแหน่งทุกสิบนาที เขาคงเชื่อและตายไปแล้ว

และตอนนี้ “อันเฟยฮวา” ตัวจริงอยู่ในกองทัพข้างนอก

ผู้หญิงที่นั่งยองๆอยู่ในห้องควบคุมเขา…เป็น ตัวปลอม!

เขาไม่มีเวลาลังเลอีกแล้ว หลินเฟยชกหมัดอันหนักหน่วงเข้าที่หัวผู้หญิงคนนั้นทันที

“ปัง!”

เธอล้มลงไปกองกับพื้นห้องควบคุม

ตามด้วย หลินเฟยยกเท้าขวาขึ้น

“เปรี๊ยะ!”

เหยียบหัวเธอจนแตกละเอียดในพริบตา

ทุกอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูแม้แต่จะอธิบายตัวตน