ตอนที่ 30 ภารกิจปกป้อง

ตอนที่ 30 ภารกิจปกป้อง

ไม่นานนัก หลินเฟยก็เห็นปุ่มวงกลมสีเขียวตรงหน้าอกของหุ่นรบหมี

เขาลองกดดู “แกร๊ก” หนึ่งที แผงอกของหุ่นหมีเปิดออก เผยให้เห็นเก้าอี้ควบคุมภายใน หน้าอกที่เปิดออกยังกลายเป็นบันไดเล็กๆ ให้ปีนขึ้นไปได้อีกด้วย

หลินเฟยปีนขึ้นบันได เข้าไปนั่งในห้องควบคุม แล้วสวมหมวกควบคุมที่เหมือนหมวกกันน็อค

อันเฟยฮวาก็รีบเบียดตามเข้ามา แต่เพราะหุ่นรบหมีนั้นตัวเล็กกว่า “จักรกลสังหาร” มาก ห้องควบคุมจึงแคบกว่าเดิม เธอจึงต้องนั่งยองๆ อยู่ตรงปลายเท้าของหลินเฟย

หลินเฟยลองกดปุ่มสีแดงเพียงปุ่มเดียวในห้องควบคุม แผงอกหุ่นหมีปิดกลับเข้าที่

เบื้องหน้าพวกเขาปรากฏจอภาพโปร่งใสที่มองเห็นภายนอกได้ชัดเจน

ด้วยประสบการณ์ควบคุมจักรกลสังการมาก่อน หลินเฟยจึงบังคับหุ่นรบหมีนี้ได้อย่างรวดเร็ว เขาลองให้มันฟันมีดใหญ่ในถ้ำสองสามครั้ง ความเร็วใช้ได้ เพียงแต่รู้สึกว่าพลังทำลายต่ำไปหน่อย

ขณะที่หลินเฟยกำลังเตรียมบังคับหุ่นรบหมีออกจากถ้ำ ก็มีเสียงมนุษย์ดังขึ้นทั่วทั้งพื้นที่—น่าจะเป็นเสียงจากสมาชิกจักรวรรดิร้อยอสูรในห้วงแห่งความฝัน

“นักรบแห่งจักรวรรดิต้าหลง เพื่อเร่งการประลองในความฝัน คราวนี้เราขอตั้งกฎใหม่:

ภารกิจปกป้องอัญมณี

อีกสามวินาทีข้างหน้า จะมีทับทิมสีแดงปรากฏต่อหน้าเจ้า

หากเจ้าสามารถพกทับทิมนี้และมีชีวิตรอดครบสิบสองชั่วโมง พวกเราจะถือว่าแพ้ วิญญาณของเราจะถูกทำลายและสูญสลายไปในความฝัน

แต่ถ้าภายในสิบสองชั่วโมง เจ้าล้มเหลว ปล่อยให้เราชิงและทำลายทับทิมนี้ได้ เจ้าจะถือว่าแพ้ และวิญญาณของพวกเจ้าทั้งหมดจะถูกลบหายไปตลอดกาล

เราให้เวลาคิดหนึ่งนาที หากตกลง ให้หยิบทับทิมขึ้นมา”

เมื่อเสียงนั้นเงียบลง หลินเฟยก็เห็นทับทิมสีแดงขนาดฝ่ามือ ลอยอยู่ตรงหน้าหุ่นรบหมี ส่องแสงแปลกๆ

ในขณะเดียวกัน เสียงระบบนักรบในหัวเขาก็ดังขึ้น

“ภารกิจเปลี่ยนแปลง:

เก็บและปกป้องทับทิมสิบสองชั่วโมง

สำเร็จ: สุ่มได้รับพลังควบคุมเวลา

ล้มเหลว: วิญญาณถูกทำลาย

คำเตือน: ทุกสิบนาที ทับทิมจะส่งพิกัดที่ตั้งของท่านให้ศัตรูรู้ ถ้าอยากรอด…ก็วิ่งต่อไปอย่าได้หยุด

ภารกิจนี้ ไม่สามารถปฏิเสธได้”

เมื่อได้ยินคำพูดจากระบบ หลินเฟยก็รู้ทันที ว่าระบบบัดซบนี่มันตัดสินใจแทนเขาแล้ว

แถมยังบอกอีกว่าทับทิมนี้จะเผยตำแหน่งเขาทุกสิบนาที—แสดงว่าพวกศัตรูมั่นใจมากว่าจะชิงมันคืนได้

หลินเฟยเปิดประตูห้องควบคุม กระโดดออกมา ยืนจ้องทับทิมสีแดงที่ลอยตรงหน้า

ทันใดนั้น อันเฟยฮวาก็กระโดดลงจากหุ่นตามมา ยื่นมือคว้าทับทิมขึ้นมา แล้วยัดใส่อ้อมอกหลินเฟย

“อย่าคิดมาก เราต้องรับภารกิจนี้ รีบขึ้นหุ่นรบหมีของนายแล้วเตรียมพร้อมได้แล้ว!”

เธอพูดเร็วปานสายฟ้า ก่อนจะดันหลินเฟยกลับเข้าไปในห้องควบคุม

“เราไปด้านในถ้ำกันเถอะ แค่ซ่อนตัวให้ครบสิบสองชั่วโมง เราก็ชนะ และเหล่านักรบแห่งจักรวรรดิร้อยอสูรจะถูกทำลายวิญญาณทั้งหมด”

อันเฟยฮวาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ถ้าหลินเฟยไม่รู้จากระบบ เขาคงทำตามแผนนี้แล้วหาที่ซ่อนในถ้ำไปแล้ว

แต่ตอนนี้ เมื่อรู้ว่าทับทิมจะเผยตำแหน่งทุกสิบ นาที การหนีลึกเข้าไปในถ้ำที่เขาไม่คุ้นเคยนั้น ไม่เท่ากับฆ่าตัวตายรึ

หลินเฟยเหลือบมองอันเฟยฮวาที่นั่งยองอยู่ตรงเท้า ไม่ตอบอะไร แต่เริ่มบังคับหุ่นรบหมีหันกลับ วิ่งไปทางตรงข้าม คือทางออกของถ้ำ

โชคดีที่ตอนนี้จากการแสดงผลของเครื่องตรวจจับ หุ่นรบหมีอยู่ในถ้ำเล็กๆที่ใกล้ปากถ้ำพอดี หลินเฟยเร่งความเร็วหวังจะออกไปให้ทันสิบ นาที ก่อนตำแหน่งเขาถูกเปิดเผย

เพราะหุ่นรบหมีใช้พลังจิตน้อยมาก บวกกับระบบตรวจจับขั้นสูง เขาจึงสามารถหลบเลี่ยงสัตว์ประหลาดน้อยใหญ่ในถ้ำได้ จนไปถึงทางออก

หลินเฟยมองเวลาบนจอหุ่น เหลืออีกสามนาที ก่อนทับทิมจะส่งตำแหน่งไปทั่วทั้งถ้ำ

แต่ก่อนที่เขาจะวิ่งออกไปได้—

ตรงหน้าทางออกกลับมีสัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์สูงกว่า 5 เมตร จำนวน 6 ตัว ยืนขวางอยู่

พวกมันมีเกล็ดปกคลุมทั่วร่าง ขาของมันมีน้ำเมือกสีเขียวหนืดไหลย้อย แต่ละหยดที่ตกลงพื้นหินจะทำให้พื้นละลายเป็นหลุมเล็กๆ

ในมือพวกมันถือหอกกระดูกยาวกว่า 3 เมตร หน้าตาคล้ายซอมบี้ติดเชื้อ เห็นแล้วสยอง

หลินเฟยเหลือบมองหุ่นรบหมีสูงแค่ 3.5 เมตรของตน ถือมีดพลังงานยาวเมตรกว่าๆ เปรียบกับสัตว์ประหลาดที่สูงเกือบสองเท่า แถมมีหอกยาวกว่าอีก

เขาตัดสินใจฉับไว ควบคุมหุ่นรบหมีก้มลงหมอบหลังโขดหินใหญ่ใกล้ปากถ้ำ

“รอให้พวกมันผ่านไปก่อน อีกสามนาทีก็พอ…”

หลินเฟยคิดในใจอย่างตึงเครียด เพราะถ้าวิ่งออกไปตอนนี้ มีหวังโดนเสียบพรุนเป็นรังผึ้งแน่