ตอนที่ 23 – การจากลาของโอวหยางเฟิ่ง

ตอนที่ 23 – การจากลาของโอวหยางเฟิ่ง

หลังจากถูกหามเข้าห้องพยาบาลระดับสูงของคาร์ล

หลินเฟยก็ถูกโยนเข้าถังรักษาขั้นสูง

ถังรักษานี้… ปกติแล้วมีไว้สำหรับผู้คุมที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น

ของเหลวสีฟ้าถูกฉีดเข้ามา

แช่ตัวเขาจนจม และเริ่มซ่อมแซมทุกเซลล์ ทุกอวัยวะ

แต่ที่ยิ่งกว่านั้น – ระบบเทพสงครามก็เริ่มทำงานพร้อมกัน

“ติ๊ง… ภารกิจประลองเป็นความเป็นความตายสำเร็จ ปลดล็อคการฉีดสารวิวัฒนาการเซลล์ระดับสูง

เริ่มต้นกระบวนการกระตุ้นศักยภาพเซลล์ครั้งแรก…”

ความเย็นไหลผ่านร่างเขาในเสี้ยววินาที

ต่อด้วย… ความสบายแบบสุดๆ

แต่ยังไม่ทันได้ฟิน ความเจ็บก็พุ่งเข้ามาราวกับมีมดนับล้านที่แทะเขาจากภายใน

เซลล์ทั้งร่างเริ่มแตกตัว สลาย สร้างใหม่

แฃะขับเซลล์เก่าออกมา

เลือด เนื้อ เอ็น กล้ามเนื้อ ถูกยกเครื่องทั้งหมด

เจ็บ…เจ็บแบบที่อยากตาย แต่ระบบไม่ให้ตาย

สมองของเขาก็ถูกควบคุมไว้ จนถึงขั้นที่ปกติควรทนไม่ไหวจนสลบไปแล้วแต่ก็ถูกระบบยับยั้งไว้จนเขาต้องทนรับทุกความเจ็บราวกับถูกฉีกร่างเป็นพันชิ้น

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่อาจทราบได้ แต่สำหรับเจามันผ่านไปราวหนึ่งชาติ

สุดท้าย… ความเจ็บก็จางหายและเหลือไว้เพียงความเหนื่อยล้า

ของเหลวสีดำเหนียวหนืดปกคลุมผิวเขา

และส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งทั่วถัง ระบบจากถังของเหลวเริ่มกรองของเสียออกไปเก็บในตู้แก้วแยกข้างถัง

ทีมแพทย์ที่คุมระบบถึงกับตะลึง

“นี่มัน… ขี้ไคลสิบปีงั้นเหรอ”

โดยปกติ ถังนี้กรองของเสียจากการรักษาออกมาแค่ชั้นบางๆ แต่ของหลินเฟยกลับ… เต็มตู้แก้ว

“เปลืองของโคตรๆ…ถ้าไม่ติดว่าเครื่องวัดยังโชว์สัญญาณชีวิต ฉันนึกว่ามันคงเป็นศพไปแล้ว”

เมื่อทุกอย่างจบ

ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าใส่จนหลินเฟยหลับไปในทันที

…

เขาตื่นขึ้นมาอีกที บนเตียงVIP ในห้องพยาบาล

สิ่งแรกที่เห็นคือ ผู้บัญชาการเรือนจำที่หน้ามีแผลเป็นที่กำลังนั่งดูดซิการ์ ยิ้มเยาะใส่เขา

ส่วนข้างหลังมีผู้คุมถือปืนพลังงานยืนเรียงแถวล้อมไว้

“ตื่นแล้วเรอะเจ้านักโทษ แกทำได้ดีมาก เห็นว่าฆ่ามังกรทรายได้แถมระเบิดเหมืองจนได้แร่คริสตัลพลังงานจำนวนมากมาได้ ไหนแกลองบอกมาสิ… ว่าอยากได้อะไรเป็นรางวัล”

หลินเฟยขยับตัว แต่ปวดไปทั้งร่าง เขาคิดแวบเดียวก่อนตอบเรียบๆ

“ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ… หรือไม่ก็แอบให้ฉันหนีไปกับยานของนักท่องเที่ยวที่มาชมการประลองก็ได้…”

ผู้บัญชาการชะงัก รอยยิ้มหายไปทันที

“งั้น…ก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว”

เขาหันหลังคิดจะเดินออกไป

“เดี๋ยว…งั้นให้สิทธิ์ฉันในการขับหุ่นรบก็ได้”

“คิดจะวางแผนแหกคุกอีกรอบเรอะ” ผู้บัญชาการหันกลับมามองด้วยแววตาเย็นชา

“งั้น… ขอแค่ได้ใช้เน็ตก็ยังดี”

“คงคิดจะติดต่อกับคนข้างนอกให้วางแผนมาช่วยแหกคุกสินะ”

สุดท้ายหลินเฟยถอนหายใจ

“ช่างแม่ง… งั้นขอแค่ข้าวอร่อยๆ น้ำสะอาดกับสาวๆสวยๆก็พอ…”

คำตอบนี้ทำให้ผู้บัญชาการพยักหน้าอย่างพอใจ เขาเดินออกจากห้องพร้อมพวกผู้คุม

“…ไอ้ผู้คุมเฮงซวย…”

หลินเฟยสบถเบาๆ มองเพดาน

ในห้องเหลือเพียงความเงียบ

ไม่กี่นาทีต่อมา

ประตูเปิดออกอีกครั้ง

สาวผมแดงหน้าตาน่ารักในชุดแพทย์ฝึกงานเดินเข้ามา

ใบหน้าเธอแดงก่ำ ดวงตาวาววับ

เธอคือ โอวหยางเฟิ่ง

เมื่อเห็นว่าเธอคือรางวัลที่ถูกส่งมา

หลินเฟยที่ปวดไปทั้งร่าง… ก็ลืมความเจ็บไปครึ่งหนึ่งทันที

โอวหยางเฟิ่งเดินมานั่งข้างเตียง ใบหน้าเธอแดงเหมือนแอปเปิ้ล

“ฉันต้องไปแล้วหลินเฟย…การฝึกงานจบแล้ว ฉันต้องกลับไปทำวิทยานิพนธ์

ไม่รู้จะถูกส่งไปโรงพยาบาลทหารหรือที่แห่งไหนอีก แต่… ขอบคุณนะ ที่วันนั้นนายช่วยฉันไว้ นายจะเป็นฮีโร่ในใจฉัน ถึงนายจะเป็นนักโทษก็เถอะ”

หลินเฟยพยายามจะลุก แต่ร่างกายไม่ขยับ เขาได้แต่ยิ้มบางๆ

ในหัวเขา… เริ่มจินตนาการภาพ 18+

โอวหยางเฟิ่งยิ้มขวยเขิน

“ฉันดีใจที่ได้เจอนาย…ถ้านายไม่ใช่นักโทษก็คงดี…ก่อนจากกัน… ให้ฉันตอบแทนนายสักครั้ง แต่ห้ามบอกใครนะ…”

เธอค่อยๆถอดเสื้อผู้ป่วยของเขา มือเล็กๆเริ่มนวดต้นขาเขาเบาๆ

หลินเฟยตัวร้อนวูบ หัวใจเต้นแรง เหงื่อไหลซึม

แต่… ผ่านไปสิบนาที

โอวหยางเฟิ่งก็ยังคง…นวดแค่ขาเขาอยู่

“…เอ่อ… แล้ว… ทำไมไม่… ต่อ…”

หลินเฟยถามด้วยเสียงสั่น

โอวหยางเฟิ่งหน้าแดงก่ำ

“ฉันกำลังนวดอยู่นี่ไง…นายบาดเจ็บหนักอยู่ เลยต้องนวดเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนเลือด ปกติต้องใช้เครื่องนวด แต่ฉัน… อยากตอบแทนนายด้วยการนวดด้วยมือตัวเอง…”

หลินเฟยนอนอึ้ง

ความฝันสลายหายไปต่อหน้าต่อตา จนเหลือเพียงเสียงถอนหายใจ… กับความรู้สึกฟินเบาๆ จากฝีมือการนวดของเธอ