ตอนที่ 22 – เอาชีวิตรอดกลางทะเลทราย
ตอนที่ 22 – เอาชีวิตรอดกลางทะเลทราย
ตอนที่ 22 – เอาชีวิตรอดกลางทะเลทราย
“อย่าเลยนะ…”
หลินเฟยกัดฟันแน่น เมื่อกลับมาควบคุมร่างตนเองได้แล้ว ชุดเกราะทองและกระบองยักษ์ก็หายวับในชั่วพริบตา
ฝุ่นทรายรอบตัวเขาถูกลมร้อนหมุนวน ก่อนจะสงบลงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เขาเงยหน้ามองฟ้า
สาวผมเงินที่เพิ่งโดนฟาดจนหัวแทบแบะ กำลังลอยอยู่ไกลๆ
หลินเฟยอ้อนวอนในใจ
“ไปซะ…รีบไปได้แล้ว ฉันแทบจะหมดแรงแล้ว…”
สาวผมเงินหันมามอง ราวกับลังเลว่าจะย้อนกลับไปฟันหัวเขาให้ขาดดีหรือไม่
แต่เงาแห่งความตายก็ยังหลงเหลืออยู่ในใจ
เธอจึงพึมพำบางอย่างก่อนใช้แขนที่ยังดีอยู่ฉีกมิติเปิดทางหนี
“มนุษย์… ข้าจะจำหน้าเจ้าไว้! รอข้ากลับมา… ข้าจะจับเจ้าฉีกเป็นชิ้นๆด้วยมือข้าแน่!”
เธอหายวับไปในรอยแยกมิติ ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อน
หลินเฟยนั่งแหมะลงบนผืนทรายร้อนระอุ
เหงื่อชุ่มทั้งตัว กล้ามเนื้อเจ็บปวดไปหมด
“ไปเลย… น้องสาว…เพราะพี่สู้ต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ…”
เขาล้มตัวนอนแผ่ มองท้องฟ้าสีส้มในยามเย็น
แต่ยังไม่ทันได้พักเต็มตา ปัญหาใหม่ก็ซัดกระแทกเข้าเต็มหน้า
เขาหันไปมองรอบตัว
รอบตัวเขามีแต่ ทราย… ทราย…ทรายแล้วก็ทราย
ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร ไม่มีแม้แต่ร่มเงา
“เฮ้ย ระบบ…เพราะแกคนเดียวที่ทำให้ฉันต้องไปฟัดกับเจ้าจักรกลชีวภาพจนหมดแรง แล้วนี่ยังคิดจะปล่อยฉัยให้ตายหิวกลางทะเลทรายอีกรึไงวะ”
เสียงระบบตอบเรียบๆ
“ถึงจะไม่มีพลังงานสำรองเพียงพอจะพาท่านกลับได้ แต่สามารถระบุทิศทางให้ท่านเดินตามจนกลับถึงคาร์ลเรือนจำได้”
“แล้ว… ไกลแค่ไหน?”
“…เชื่อข้าเถอะ ว่าท่านไม่อยากรู้หรอก ระยะทางไกลแค่ไหนไม่สำคัญ สำคัญที่… ถ้าเริ่มแล้วก็อย่าได้หยุด เพราะนั่นคือทางเดียวที่ท่านจะรอดไปได้”
“…บัดซบ…”
หลินเฟยด่าบรรพบุรุษคนสร้างระบบในใจ
ก่อนลุกขึ้น กอดลูกเหล็กที่ยังติดพันข้อเท้า แล้วลากขาลุยทรายไปข้างหน้า
ตลอดทาง
มีแต่เสียงลมพัด เสียงเม็ดทรายไถผิวหนัง
แสงแดดแผดเผาจนเขารู้สึกว่าแม้แต่นรกยังเย็นกว่า
วันแรก…
เขาเดิน… เดิน… เดิน…แล้วก็เดิน
แต่ละครั้งที่ถามระยะทาง ระบบตอบซ้ำราวกับเครื่องบันทึกเสียง
“อีกไม่ไกลแล้ว…”
เมื่อได้ยินคำตอบเดิมเป็นร้อยรอบ หลินเฟยจึงเลิกถาม
สมองเริ่มเพ้อ คิดว่าตัวเองเดินอยู่บนชายหาด
มีสาวในบิกินี่รออยู่ตรงหน้า
แต่สิ่งที่โอบกอดเขามีเพียง… ลมและทรายร้อนๆ
ตกกลางคืน…
ทะเลทรายพลิกผันจากเตาอบกลายเป็นตู้แช่แข็ง ลมหนาวกรากพัดฝุ่นทรายเข้าหน้า
แต่หลินเฟยยังลากเท้าไปข้างหน้า
เพราะเขารู้ดี — ถ้าหยุด เขาตายแน่
“เดิน… ฉันต้องเดินต่อไป…”
ลูกเหล็กในอ้อมแขน หนักราวภูเขา
แต่เขาก็กัดฟันกอดมันไว้
นี่คือสิ่งเดียวที่เตือนเขา ว่าเขายังมีภารกิจ
ยังมีชีวิตที่ยังอยากใช้
เขาเดินฝ่าอากาศหนาวจนฟ้าสว่างอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าเดินมานานและไกลแค่ไหนแล้ว
สิ่งที่เขารู้มีแค่สิ่งเดียวเท่านั้น…คือเขาแทบจะไม่รู้สึกอะไรที่บริเวณขาแล้ว
จนกระทั่ง…
เงาตึกโลหะขนาดมหึมา ปรากฏบนขอบฟ้า
เรือนจำคาร์ล — ที่ที่เขาเคยเกลียดนักหนา
แต่พอตอนนี้… ตอนเห็นมัน เขากลับรู้สึกเหมือนได้เห็นบ้าน
“…ฉันจะกลับไปโรงอาหาร แล้วจะจ้วงแม่งให้ท้องแตกเลย…”
เขาคลานไปจนถึงประตูเหล็กขนาดยักษ์
ใช้แรงเฮือกสุดท้าย ยกลูกเหล็กทุบใส่ประตู
“ก๊องงงง!!”
เสียงกระแทกสะท้อนดังลั่น
ด้านใน มีเสียงคนคุยอื้ออึง
ประตูเหล็กค่อยๆ เปิดรอยแยกเล็กๆ
ร่างสวมชุดผู้คุมหลายคนชี้ปืนพลังงานใส่เขา
“เห้ย! นี่มัน… ไอ้หัวหน้าโรงอาหารหนึ่งนี่!”
“เฮ้ย! ไม่ใช่ว่ามันโดนมังกรทรายลากไปกินแล้วเหรอ”
“แม่งรอดมาได้ไงเนี่ย! เดินท่ามกลางทะเลทรายกลับมาเอง เครื่องมือตรวจหาทิศก็ไม่มีติดตัวด้วยซ้ำ นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!”
พวกผู้คุมรีบวิ่งมาแบกเขา เสียงที่พวกผู้คุมคุยกัน ตอนนี้หลินเฟยแทบไม่ได้ยินอะไรแล้ว
ครั้งสุดท้ายที่เขามีสติ คือตอนถูกยกขึ้น พาเข้าไปภายในประตูเหล็กที่เย็นเฉียบของเรือนจำคาร์ลอีกครั้ง แม้มันจะเป็นคุก… แต่ตอนนี้ มันก็ไม่ต่างจากสวรรค์สำหรับเขาเลย
“ฮ่า… คุกนี่แหละ… บ้านข้า…”