ตอนที่ 19 – พระราชวังใต้ดิน

ตอนที่ 19 – พระราชวังใต้ดิน

ตอนที่หลินเฟยคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ

“โครม! โครม! โครม!”

จู่ๆเหมืองคริสตัลใต้ดินก็เกิดระเบิดขึ้นเป็นทอดๆ แรงระเบิดทำให้เสาเหล็กและหินถล่มลงมาไม่หยุด

แม้แต่เจ้างูมังกรกลายพันธุ์ ที่กำลังพ่นไฟไล่ฆ่านักโทษอยู่ก็ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็น ร่างยักษ์ของมันโดนทั้งหิน ทั้งเสาเหล็กตกใส่เต็มๆ

ความจริงแล้ว

ถึงคริสตัลพลังงานจะทนความร้อนสูง แต่ภายในมันกักเก็บพลังมหาศาลที่เมื่อโดนเปลวไฟของงูมังกรพ่นใส่นานเกินไปอุณหภูมิทะลุจนจุดระเบิด ทำให้เหมืองทั้งเหมืองก็กลายเป็นนรกทันที

นี่แหละ…

สาเหตุที่ผู้คุมข้างบน ถึงไม่มีใครโง่ลงมาเสี่ยงชีวิต

สำหรับหลินเฟย

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคริสตัลพลังงานจะอันตรายขนาดนี้ เขาถึงได้บ้ากระโดดลงมาโดยไม่คิดชีวิตแบบนี้

แรงระเบิดยังคงดังต่อเนื่อง เจ้างูมังกรไม่มีเวลาจะสนใจฆ่านักโทษอีกและพยายามหนีเอาตัวรอด

เกล็ดมันที่แข็งยิ่งกว่าเหล็กโดนแรงระเบิดถล่มใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างยักษ์ยาวห้าสิบเมตรถูกแรงระเบิดฉีกออกเป็นท่อนๆเหลือแค่หัวกับลำตัวส่วนคอยาวประมาณสิบเมตร

ตอนนี้มันกำลังคลานหนีเข้าไปในความมืดใต้ดิน

หลินเฟยยังคงเกาะแท่งเหล็กที่ปักบนหัวมันแน่น แรงระเบิดแต่ละครั้งสะเทือนไปทั่ว

แต่เพราะร่างของงูมังกรบังไว้เขาจึงแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ถึงกับตาย

ตอนนี้ความรู้สึกของเขาไม่ต่างจากคนนั่งรถไฟเหาะ…แต่ไม่มีเข็มขัดนิรภัย

เขานอนราบไปกับหัวงู สองมือจับแท่งเหล็กจนแน่น ร่างกายถูกแรงกดอัดจากรอบด้าน

จนเจ็บเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

งูมังกรพุ่งด้วยความเร็วมหาศาล

มันจะผุดขึ้นมาหายใจที่ผิวทรายเพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะมุดลงไปใต้ดินอีกครั้ง

หลินเฟยได้แต่สูดลมหายใจเฮือกสั้นๆ ทุกครั้งที่มันโผล่ขึ้นมา

เขารู้ดี…ถ้าพลาดหลุดมือเมื่อไหร่

อย่างดีที่สุด ก็แค่กระดูกหักตายช้าๆ

แต่ถ้าอย่างเลวร้ายที่สุด…ก็ถูกทรายถล่มฝังทั้งเป็น

ทันใดนั้น

งูมังกรพุ่งชนเข้ากับบางอย่าง

มันคือ ประตูโลหะสีเงินยวงขนาดมหึมา

ที่ฝังอยู่ในโพรงถ้ำใต้ดินเปล่งประกายแสงแปลกประหลาด จนทั้งอุโมงค์สว่างวาบ

“ติ๊ง… ภารกิจ ‘นักรบปราบมังกร’ สำเร็จ”

“ระดับความสำเร็จ: 60%”

“ประเมินผล: ระดับ C”

เสียงระบบดังขึ้นในหัว

“รางวัลภารกิจสังหารมังกร): เพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของผู้ถือระบบ มอบรางวัล ‘สรรพกุญแจ (ไขได้ทุกสิ่ง,ใช้ได้ครั้งเดียว)’ จำนวน 1 ชิ้น”

หลินเฟยมองรอบตัว

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ใต้ดินลึกกี่สิบกี่ร้อยเมตร

รอบข้างมืดสนิทมีเพียงประตูโลหะสีเงินตรงหน้าที่เปล่งแสงวาบเย็นเฉียบเหมือนเรียกให้เข้าไป

“ให้กุญแจบ้าๆ มาอันเดียว… แล้วข้าจะทำอะไรได้วะ”

เขาสบถในใจ

แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก ไม่ใช้ก็ตายอยู่ดี

“ยืนยันการใช้ สรรพกุญแจ”

ทันใดนั้น

กุญแจสีทองขนาดเท่ากำปั้นก็โผล่ออกมาจากอากาศแล้วเสียบเข้ากับประตูตรงหน้าโดยอัตโนมัติ

เสียงกลไกดังขึ้น

“ครืด… ครืด…”

ประตูโลหะยักษ์ค่อยๆ เปิดออก

ภายใน…

แสงสีทองอ่อนๆ สาดออกมา

หลินเฟยไม่ลังเล

“เอาก็เอา ถึงจะอยู่เฉยๆ ก็ไม่ต่างจากรอความตาย”

เขาก้าวเข้าไปทันที

สิ่งที่เห็นข้างใน

คือ มหาปิรามิดแก้วที่สูงนับร้อยชั้น

กลางห้องโถง…มีบางสิ่งที่ลอยอยู่นั่นคือ โลงแก้วขนาดใหญ่