ตอนที่ 18 – งานนี้…มันอันตรายจริงๆ

ตอนที่ 18 – งานนี้…มันอันตรายจริงๆ

หลินเฟยสบถด่าระบบเทพสงครามในหัวอย่างเกรี้ยวกราด แต่เขารู้ดี… ภารกิจบังคับแบบนี้ ปฏิเสธไม่ได้

เขาก้าวฉับๆ ไปที่ลิฟต์เหมือง

ระหว่างทางก็ฉวยปืนพลังงานลำกล้องใหญ่จากมือผู้คุม ก้าวขึ้นลิฟต์แล้วกดปุ่มลงทันที

“ข้าจะไปฆ่าตัวบัดซบนั่นเอง! คืนนี้ข้าจะได้งูย่างกับข้าว!”

เขาตะโกนออกมาเหมือนคนบ้า เพื่อปลุกใจตัวเอง

ลิฟต์เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดขณะเลื่อนลง

จนกระทั่งถึงพื้นเหมืองใต้ดิน

สิ่งแรกที่เห็น…

คือตัวประหลาดยักษ์ สีเทาดำ ยาวกว่า 50 เมตร

รูปร่างคล้ายงู แต่หัวมันแหลมเหมือนสว่าน

ปากยาวผ่ากลางจากหน้าผากไปถึงคอ

เต็มไปด้วยฟันแหลมเรียงเป็นตับ

ตอนนี้มันกำลังเคี้ยวซากนักโทษครึ่งตัวอย่างสบายอารมณ์

ทั่วทั้งเหมืองใต้ดินเหมือนนรก เสาค้ำยันหลายต้นพังระเนระนาด เศษหิน เศษเหล็ก กลิ่นไหม้ และศพไหม้เกรียม เสียงกรีดร้องดังระงม

ไฟจากเปลวเพลิงของเจ้าสัตว์ประหลาดยังคงลุกโชน

หลินเฟยเหลือบมอง…แค่ไม่กี่นาที มีนักโทษตายไปเกือบหนึ่งในห้า บางคนถูกหินทับ บางคนโดนไฟเผาจนเหลือแต่ตอตะโก

นักโทษร้อยกว่าคนที่เหลือ พากันกรูกันแน่นอยู่ตรงลิฟต์เพื่อหวังหนีขึ้นไปข้างบน แต่น้ำหนักมากเกินจนลิฟต์ไม่ขยับแม้แต่น้อยแต่ไม่มีใครยอมหลีกทางให้กันแม้แต่นิดเดียว

ตอนลิฟต์ของหลินเฟยลงมา หลายคนคิดว่าเป็นพวกผู้คุมติดอาวุธ แต่พอเห็นว่าเป็นแค่ หลินเฟย – ไอ้ปีศาจจากโรงอาหารหนึ่ง

แถมมาคนเดียวพร้อมปืนใหญ่ พวกมันก็สิ้นหวัง

หลินเฟยก้าวลงจากลิฟต์

ทันใดนั้นนักโทษอีกฝูงก็แห่ขึ้นไปจนลิฟต์ติด

เขาไม่รอช้า

“ปัง ปัง!”

ยิงใส่สายเคเบิลลิฟต์ทั้งสองทันที

ทุกคนตะลึง…

เขาพังทางหนีสุดท้ายของทุกคนทิ้ง แต่ไม่มีใครกล้าด่าออกมาเพราะต่อให้จะโมโหแค่ไหน

แต่ภาพตอนหลินเฟยกระทืบนักโทษสิบคนจนกระอักเลือดพร้อมกันยังติดตาพวกเขาอยู่

“แค่ไอ้งูตัวเดียว ทำพวกแกถึงตกใจจนขี้ขึ้นสมองจนาดนี้วะ”

หลินเฟยตะโกนลั่น

“พวกเอ็งเป็นนักโทษที่ถูกจำคุกตลอดชีวิต เป็นพวกอันตรายที่สุดในจักรวรรดิ จะมากลัวแค่ไอ้งูบัดซบตัวเดียวได้ยังไง!”

เขากระชับปืนในมือ มองรอบเหมืองด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

“จำไว้ ตอนนี้ไม่มีทางหนี”

“ถ้าไม่ฆ่ามัน พวกเอ็งก็เตรียมกลายเป็นอาหารมันให้หมดได้เลย”

“คนโรงอาหารหนึ่ง ไปเอาเชือกเหล็กมัดมันไว้!”

“คนโรงอาหารสองกับสาม หยิบสว่าน หยิบแท่งเหล็ก แทงแม่งเข้าไป!”

พูดจบ เขาก็ลั่นไก

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง…”

ปืนพลังงานลำกล้องใหญ่ยิงใส่ร่างงูยักษ์เต็มๆ

กว่าสิบนัดจนฝังเข้าไปในเกล็ดสีเทาดำ ถึงจะไม่ทะลุแต่แต่ละจุดก็เลือดกระฉูดออกมาเป็นวงใหญ่

พอกระสุนหมด เขาโยนปืนทิ้งพร้อมคว้าแท่งเหล็กยาวข้างตัวแทน

ตอนนี้งูยักษ์คำรามด้วยความเจ็บปวด มันหันหัวมาทางหลินเฟย ดวงตาสีดำไร้แววเต็มไปด้วยความคลั่ง มันพุ่งเข้าใส่เขาทันที

แรงลากของมันมากจนเชือกเหล็กที่นักโทษหลายสิบคนช่วยกันดึงแทบจะขาด

หลินเฟยรู้ว่านี่คือโอกาสเดียว

เขากำแท่งเหล็กแน่น กระโดดสูงขึ้น

ผ่านหัวงูไป แล้วเสียบแท่งเหล็กลงตรงหลังหัวมันเต็มแรง

“ครึ่ก!”

แท่งเหล็กทะลุเกล็ดหนาจนปักลึกไปเกือบเมตร

เขาขึ้นคร่อมบนหัวงู จับแท่งเหล็กมั่น

แล้วหมุนอย่างบ้าคลั่ง

เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังก้องเหมือง

นักโทษที่เหลือเห็นภาพนั้นก็ฮึกเหิม พวกมันถือสว่าน ถือแท่งเหล็ก รุมแทง รุมเจาะ

จนเลือดสาดกระเซ็นเต็มพื้น

งูยักษ์ดิ้นพราดด้วยความเจ็บปวด

มันอ้าปากกว้างพ่นไฟสีฟ้าออกมา

เปลวเพลิงอุณหภูมิสูงจนเผาทุกอย่างเป็นตอตะโก

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วเหมือง

แค่เป่าครั้งเดียว นักโทษกว่าครึ่งก็ตายกลายเป็นถ่าน เหลือเพียงซากไหม้ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง

หลินเฟยยังรอดอยู่ เขาเกาะแท่งเหล็กบนหัวมันแน่น ถ้าพลาดแม้แต่นิดเขาคงตกลงไปโดนไฟเผาจนเหลือแต่เศษเถ้าเหมือนคนอื่นแน่

หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบระเบิด

นี่คือครั้งแรก…ที่เขารู้สึกว่าความตาย

มันอยู่ใกล้แค่เอื้อมจริงๆ