ตอนที่ 4 การฝึกฝนภาคบังคับ

บทที่ 4 การฝึกฝนภาคบังคับ

“ถึงเวลาเริ่มฝึกแล้ว สแกนร่างกายโฮสต์…”

เสียงระบบเทพสงครามดังขึ้นในหัวของหลินเฟย

จากนั้น ข้อมูลร่างกายเขาก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน:

ความแข็งแกร่งกล้ามเนื้อ: 8

ความมีชีวิตชีวาของเซลล์: 11

ความแข็งแกร่งของกระดูก: 10

พลังงานของเซลล์: 9

จิตใจ: 15

“รับสิทธิ์ควบคุมร่างกาย เพื่อเป็นเทพสงคราม

พื้นฐานสำคัญที่สุดคือพละกำลัง

โปรดฝึกฝนอย่างตั้งใจ”

ทันทีที่เสียงจบ

หลินเฟยก็สูญเสียการควบคุมร่างกายอีกครั้ง

สามนักโทษเพื่อนร่วมห้องขังจู่ๆก็เห็นเขาทิ้งตัวลงกับพื้น

และเริ่ม วิดพื้นอย่างต่อเนื่อง1…2…3…4…

เร็วแต่สม่ำเสมอและไม่มีวี่แววว่าจะหยุด

หลังทำครบ 1000 ครั้ง เขาก็ลุกขึ้น เปลี่ยนเป็นสควอท 1000 ครั้ง

ต่อด้วยซิทอัพและสารพัดท่าออกกำลังในพื้นที่จำกัด

ต่อมา เขาก็ถูกบังคับให้ทำท่าโยคะแปลกประหลาด เช่นบิดขาเหนือหัว

มือยันพื้น ยกตัวกลับหัว ราวกับกำลังแสดงท่าฤาษีเหนือธรรมชาติ

สามนักโทษเริ่มจากมองด้วยความสงสัย จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเย้ยหยัน

แล้วก็ช็อก…สุดท้าย คือ หวาดกลัว

แต่หลังผ่านไปครึ่งหนึ่งของการฝึก…สติของหลินเฟยก็ดับวูบ

แต่ร่างกายขอฝเขาก็ยังคงถูกระบบควบคุมต่อเนื่องอีกหลายชั่วโมง จนกระทั่งสุดท้าย

เขาถูกปล่อยให้ล้มตัวลงนอนบนเตียงเหล็กอย่างหมดแรง

เช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดระบมไปทั้งร่าง

ความทรงจำเมื่อคืนก็พร่าเลือน ระบบเพียงบอกว่าจะปล่อย “กระแสไฟชีวภาพ”

เพื่อฟื้นฟูความเหนื่อยล้า

แต่ดูเหมือน…แม้จะใช้ไฟฟ้าช็อตทั้งคืน

เขาก็ยังแทบลุกไม่ไหว

เมื่อมองไปที่เพื่อนร่วมห้อง ทุกคนมีขอบตาดำคล้ำ

โดยเฉพาะชายอ้วนที่พึมพำเบา ๆ

“นอนแล้วฆ่าคน…อันตรายสูงสุด…ปีศาจ…”

หลินเฟยถอนหายใจแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“เมื่อไหร่จะได้กินข้าวเช้า”

ชายอ้วนตอบเสียงสั่น

“ใ…ใกล้แล้ว…อีกสิบนาที ประตูเลเซอร์จะเปิด

แล้วเราจะไปกินข้าวกัน…”

ติ้ง—

สิบนาทีผ่านไป เสียงระบบในคุกประกาศ

“นักโทษทั้งหมด โปรดเดินไปยังโรงอาหารตามลำดับ”

ประตูเลเซอร์สีฟ้าหายไป หลินเฟยฝืนสังขาร

อุ้มโซ่เหล็กหนัก 25 กิโลเดินตามทางโลหะไปยัง “โรงอาหารที่หนึ่ง”

โรงอาหารใหญ่โตและเต็มไปด้วยนักโทษนับพัน

อาหารเป็นเพียง อาหารสังเคราะห์ที่รสชาติเหมือนขยะ

แต่ก็ยังดีกว่าอดตาย

เมื่อเขาถือถาดเดินมาตักอาหาร แต่โซ่เหล็กหนักในอ้อมแขน

ทำให้ลำบาก เขาจึงหันไปมองชายอ้วนเพื่อนร่วมห้อง

“ช่วยถือให้หน่อย”

ชายอ้วนรีบรับไว้ แต่พอได้ถือก็ถึงกับร้องอุทาน

เพราะไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้

หลินเฟยโล่งใจ ใช้สองมือกวาดอาหารเต็มถาด

ก่อนเดินไปนั่งโต๊ะใกล้ๆ ชายอ้วนถือโซ่เดินตามหลัง

คล้ายบอดี้การ์ดมากกว่าเพื่อนร่วมห้อง

ระหว่างที่เขากิน นักโทษรอบๆก็เริ่มมองเขาด้วยความหวาดระแวง

และไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้

แต่แล้ว…เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว

“เพื่อเร่งพัฒนาทักษะต่อสู้ ภารกิจวันนี้:

ท้าสู้กับนักโทษทั้ง 621 คนในโรงอาหารนี้

รางวัล:ไม่มี

ถ้าทำได้ ก็แค่พิสูจน์ว่าท่านเหมาะเป็นผู้สืบทอดเทพสงคราม

บทลงโทษหากล้มเหลว: ไม่บอก แต่ข้ามั่นใจว่าท่านไม่อยากรู้แน่…”

“หา! ให้ฉันคนเดียวสู้กับ 600 กว่าคนเหรอ!”

หลินเฟยสบถในใจ

“ถ้าท่านปฏิเสธ ข้าจะควบคุมร่างท่านฆ่าทุกคนในโรงอาหารนี้

แล้วท่านจะถูกประหารทันที แต่ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะลดความเร็วเวลาสู้

ให้ และท่านจะมีปฏิกิริยาเร็วกว่าปกติสามเท่าและข้าจะสร้างภาพจำลองการต่อสู้

แสดงผ่านระบบประสาทสายตาของท่าน ถ้าท่านเคลื่อนไหวตามภาพ

อย่างน้อยที่สุด…ท่านจะบาดเจ็บสาหัส แต่จะไม่ตาย”

หลินเฟยกัดฟันแน่น

เสียงหัวเราะเย็นชาของระบบก้องสะท้อนในหัวเขาไม่หยุด…