ตอนที่ 2 ระบบเทพสงคราม

บทที่ 2 ระบบเทพสงคราม

หลินเฟยนั่งเงียบ ๆ อยู่ในห้องเรียน

เขาหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ

จุดไฟ สูบเข้าปอด ละอองควันลอยฟุ้งในอากาศ

ห้องเรียนนี้ปกติห้ามสูบบุหรี่

แต่ตอนนี้…แม้แต่ครูยังถูกเขาส่งไปนรกแล้ว

แล้วใครเล่าจะกล้ามาห้ามเขาได้

เขาจุดบุหรี่ สูบแล้วสูบอีกเพื่อให้ตัวเองใจเย็นลง

เขาเพิ่งฆ่าเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องรวมทั้งครูฝึกเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าชะตากรรมหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร

สิ่งที่หลินเฟยกังวล ไม่ใช่เพราะศพเกลื่อนห้อง แต่เป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาที่หายไป

เขารู้…มันคือเสียงนั้น ที่ทำให้เขากลายเป็นปีศาจร้ายในชั่วพริบต

“ออกมา…เจ้าปีศาจกระหายเลือด ออกมา!”

เขาพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นประตูห้องเรียนถูกเปิดออก

คาบเรียนต่อไปกำลังจะเริ่ม นักเรียนหญิงสองสามคนเดินเข้ามา

แต่สิ่งแรกที่พวกเธอเห็นคือเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนที่นั่งสูบบุหรี่พ่นควันเป็นวง ๆ

ท่ามกลางศพมากมายในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยเลือด

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที

“กรี๊ดดดดดดด!!”

พวกเธอวิ่งหนีออกไป เสียงกรีดร้องทำให้นักเรียนและครูจากห้องข้าง ๆ วิ่งมาดู

เมื่อทุกคนได้เห็นต่างตกใจจนตัวแข็งทื่อ จนครูึดรีบโทรแจ้งตำรวจทหารทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินเฟยถูกทหารในชุดเกราะครบชุด

จับใส่กุญแจมือ ลากตัวไปศาลทหารแห่งรัฐบาลประจำจักรวรรดิ

“หลินเฟย ทำไมนายถึงต้องฆ่าครูฝึกรวมถึงเพื่อนร่วมชั้นด้วย”

ชายวัยกลางคนในชุดผู้พิพากษา

จ้องเขาราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเปิดฉายซ้ำไปมา

เด็กหนุ่มผอมแห้ง…ในวิดีโอ เขาฆ่าทุกคนในห้อง

ด้วยความรวดเร็วและโหดเหี้ยมเกินมนุษย์

“ถ้าผมบอกว่า…คนที่ฆ่าไม่ใช่ผม คุณจะเชื่อไหม?”

หลินเฟยหัวเราะเจื่อน ๆเขาอยากแก้ต่าง

แต่จะให้พูดออกไปอย่างไร

“มีขนนกประหลาดลอยเข้ามา แล้วปีศาจก็ยึดร่างผม…เหรอ”

พูดไปก็เท่านั้น

เขารู้ หากเขาพูดไป สิ่งรอเขาอยู่ก็คงเป็นการถูกลากไปทดลองผ่าร่างทั้งเป็นในหน่วยวิจัยลับ

“แล้วจะอธิบายวิดีโอนี้ยังไง?”

หลินเฟยเงียบ เขาจ้องภาพตัวเองฆ่าคนทั้งห้องในเวลาไม่ถึงนาที

สุดท้าย

เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในข้อหา “ฆาตกรรมระดับหนึ่ง”

ถูกใส่โซ่เหล็กหนัก 25 กิโลกรัมล่ามข้อเท้า

และส่งตัวไปเรือนจำคาร์ล – ดาวเคราะห์คุกอันห่างไกล

ที่ถูกเรียกว่า “ดาวไร้บาป”

รัฐบาลปิดข่าวการสังหารหมู่ในครั้งนี้ ข้อมูลของหลินเฟยถูกจัดเป็น ไฟล์ลับระดับ 2

เทียบเท่าสายลับขั้นสูงของจักรวรรดิศัตรู

คืนนั้น

เขาถูกส่งขึ้นยานขนส่งเก่า ๆ และถูกขังในห้องโลหะทึบ

อาหารคือขนมปังแห้งไม่กี่ก้อนกับน้ำอีกสองขวด

หลินเฟยนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบพร้อมโซ่เหล็กหนักล่ามข้อเท้า

ชีวิตเขาพังทลายในวันเดียว จากนักเรียนธรรมดา…กลายเป็นฆาตกรสังหารหมู่

เขารู้…ในร่างกายนี้ มีปีศาจบางอย่างแอบซ่อนอยู่

ขณะกำลังจะหลับ เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ระบบเทพสงคราม กำลังเริ่มทำงาน…”

ทันใดนั้น ทุกอย่างรอบตัวพลันมืดลง

เมื่อหลินเฟยลืมตา เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่บนสุสานกว้างใหญ่

เบื้องหน้าเขา ชายร่างสูงใหญ่ในชุดดำ

ยืนจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา

“ผะ…ผี!!”

หลินเฟยหันหลังเตรียมจะหนี แต่ไม่ว่าหันไปทางไหน

ชายชุดดำก็มาปรากฏตรงหน้าห่างออกไปสิบเมตรเสมอ

“โฮสต์…”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น

“แก…เป็นใครกัน แกคือปีศาจที่แฝงอยู่ร่างของฉันใช่ไหม

แฃ้วที่นี่มันที่ไหนกัน”

น้ำเสียงของหลินเฟยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“ข้า…คือโปรแกรมช่วยเหลือของระบบเทพสงคราม

ท่านจะเรียกข้าว่า ‘บัตเลอร์’ ก็ได้ ที่ที่เราอยู่ตอนนี้คือภายในจิตใต้สำนึกของท่าน

และทุกสิ่งรอบตัว…คือสิ่งถูกจำลองขึ้น”

“ระบบเทพสงคราม?

อะไรคือระบบเทพสงคราม?”

“ระบบนี้ถูกสร้างขึ้นในดาวระดับ 9 แต่ตอนหลอมรวมกับท่าน ระบบได้รับความเสียหาย

จนข้อมูลบางส่วนสูญหาย ข้าจึงตอบคำถามท่ทนได้เพียงบางส่วน”

“ดาวระดับ 9 แล้วดาวของฉันล่ะ จักรวรรดิที่ฉันอยู่…อยู่ระดับไหน”

หลินเฟยถามด้วยความสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึก…

หวาดหวั่นปนตื่นเต้น

“ระบบเทพสงคราม คือโปรแกรมฝึกฝนที่จะฝึกให้ท่านกลายเป็นนักรบระดับเทพ

ในเวลาสั้นที่สุด ส่วนจักรวาลนั้นแบ่งระดับอารยธรรมเป็น 9 ขั้น

และดาวของท่าน…อยู่ราวระดับ 5”

“เทพสงคราม…”

เพียงได้ยินคำนี้ หลินเฟยก็จินตนาการภาพตัวเองในฐานะนักรบไร้เทียมทาน

ชีวิตที่เคยจืดชืด…อาจเปลี่ยนไปตลอดกาล

แต่…ความจริงก็คือ

เพราะระบบบ้า ๆ นี่

เขาจึงกลายเป็นฆาตกร

และกำลังถูกส่งไปใช้ชีวิตทั้งชีวิต

ใน เรือนจำคาร์ล ที่เป็นดาวคุก

ก่อนหลินเฟยจะพูดอะไรต่อ

เสียงเย็นยะเยือกก็ดังขึ้น

“เริ่มการฝึกความแข็งแกร่งระยะแรก ตรวจสอบร่างกายโฮสต์

ความยืดหยุ่นและการตอบสนองต่ำเกินไป เริ่มคอร์สอบรมเข้ม”

“คอร์สอบรมเข้ม? อะ…”

เขาไม่ทันพูดจบ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

เขากลับมาอยู่ในห้องขังบนยานขนส่งอีกครั้ง

“เริ่มฝึกความยืดหยุ่นขั้นพื้นฐาน”

ทันใดนั้น ร่างกายของหลินเฟยก็ไม่อยู่ในความควบคุมของเขาอีกต่อไป

เขาถูกบังคับให้ลุกขึ้น จากนั้น…

ตึง!!

ร่างเขาถูกบังคับให้แยกขาออกจนสุด

เสียงกรีดร้องดังขึ้น ความเจ็บแผ่ซ่านจากต้นขาจนถึงกระดูกสันหลัง

“อ๊ากกกกก!!”

น้ำตาไหลออกมาเอง

แต่ร่างกายยังคงถูกบังคับให้ทำท่า

ที่เขาไม่เคยคิดว่าร่างกายมนุษย์จะทำได้

นอกจากดวงตาและปาก

เขาไม่สามารถควบคุมอะไรได้อีก…

ทุกท่วงท่าทุกความเจ็บปวด

ราวกับมันกำลังจะ ฉีกร่างของเขาให้ตายทั้งเป็น