ตอนที่ 1 ห้องเรียนสีเลือด

บทที่ 1 ห้องเรียนสีเลือด

หลินเฟย – “หลิน” จากไม้สองต้น และ “เฟย” จากการบิน

นี่คือชื่อของเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางที่กำพร้าตั้งแต่เล็ก

คนมากมายพูดว่าเขาเป็นคนแปลก

แม้จะมีอารมณ์สุข ทุกข์ โกรธ เศร้า เหมือนคนทั่วไป แต่ทุกอย่างจะเกิดขึ้นเพียงในใจเขาเท่านั้น

ใบหน้าของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึกต่อทุกสิ่ง

แต่หากตัดสินใจแล้ว เขาจะทำให้สำเร็จ

ไม่ว่ามันจะยากหรือต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม

บางทีอาจเพราะเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาจึงไม่เคยมีความตื่นเต้นกับสิ่งใด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงได้…

นั่นคือ เลือด

ทุกครั้งที่เห็นเลือดและความรุนแรง

ความรู้สึกของความ “เป็นมนุษย์” ของเขาก็จะกลับมา

และนี่อาจจะเหตุผลหนึ่งที่เขาสมัครเข้าเรียนโรงเรียนทหาร

อีกเหตุผลคือ โรงเรียนทหารสำหรับประชาชนจักรวรรดิ เรียนฟรี กินฟรี อยู่ฟรี แม้เบี้ยเลี้ยงจะน้อยจนแทบไม่พอใช้ก็ตาม

ตอนกลางวัน หลินเฟยเรียนที่โรงเรียนทหาร

ส่วนกลางคืน เขาจะไปทำงานพิเศษเป็นผู้ช่วยนักชันสูตรศพ

แท้จริงแล้วหมอชันสูตรตัวจริงไม่ค่อยโผล่มา

เข้างงาน งานส่วนใหญ่จึงตกอยู่กับเหล่าผู้ช่วยอย่างเขา ทั้งผ่าอวัยวะ แยกส่วน ชั่งน้ำหนัก ใส่ถุงแช่แข็งแล้วนำไปแช่เย็น

วันนี้ หลินเฟยในวัย 19 ปี นั่งอยู่ในห้องเรียนวิชา “ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่า”

พร้อมเพื่อนร่วมชั้นอีก 29 คน

ครูฝึกกำลังสอนเทคนิคผ่านวิดีโอ

สายตาของหลินเฟยเหม่อมองท้องฟ้าด้านนอก

เมฆขาวลอยช้า ๆ บนฟ้าโปร่ง

ขณะในหัวคิดถึงงานอดิเรกยามเย็น...นั่นคือการไปดูการแข่ง “ศึกหุ่นรบแห่งความตาย”

การแข่งขันนี้กำลังเป็นที่นิยม

นักสู้ที่เข้าแข่งขันล้วนแต่เป็นนักโทษประหารของสหพันธ์เทียนหลง

หรือไม่ก็ทหารหุ่นรบจากจักรวรรดิศัตรู

การต่อสู้นี้มีเพียงชีวิตเป็นเดิมพัน ชนะก็รอด

แต่หากแพ้…ก็ตายคาห้องบังคับ

สำหรับหลินเฟย

ทุกครั้งที่เห็นเลือดสาดกระเซ็นในสนาม

หัวใจเขาจะเต้นแรงอยู่เสมอ เพราะนั่นทำให้เขารู้สึกว่า อย่างน้อยเขาก็ยังเป็น “มนุษย์” คนหนึ่ง

หลินเฟยเป็นนักเรียนแผนกหุ่นจักรกลในโรงเรียนทหารชั้นสาม อีกปีเดียวเขาก็จะจบแล้ว

บางทีเขาอาจเข้ากองทัพเป็นทหารราบหุ่นจักรกลธรรมดา หรือไม่ก็สอบเป็นนักชันสูตรศพแล้วใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาในเมือง

ชีวิตของเขาดูจืดชืด และเขาก็คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

แต่แล้ว เหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตของเขาก็เกิดขึ้น

หลินเฟยเห็นขนนกสีขาวซีดลอยเข้ามาทางหน้าต่าง มันค่อยๆตกลงบนมือของเขา ก่อนจะหายไปในพริบตา

เขาขยี้ตาเพื่อดูว่าตาฝาดหรือไม่

ทันใดนั้นเอง…

“กำลังยืนยันโฮสต์…เริ่มต้นกระบวนการหลอมรวม…”

เสียงเย็นเยียบแบบอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในหัว

จากนั้น ร่างกายของหลินเฟยก็ถูกความเจ็บปวดแสนสาหัสพุ่งเข้าใส่

แม้จะเพียงวินาทีเดียว แต่ความเจ็บนั้นราวกัยถูกมีดแทงลึกถึงกระดูก

เขาลุกพรวดขึ้นกลางห้องเรียน

“อ๊าาาา!!” แล้วกรีดร้องสียงดัง

ทุกคนหันมามองด้วยความตกใจ

“นักเศึกษา! เป็นอะไร! นั่งลงเดี๋ยวนี้!”

ครูฝึกตะโกนลั่น

เมื่อหลินเฟยไม่ตอบสนอง

ครูฝึกเจึงดินเข้ามาพร้อมไม้เรียวในมือ

ในโรงเรียนทหารชั้นสาม การตีเพื่อลงโทษถือเป็นเรื่องปกติ

หลินเฟยเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัวและพยายามจะนั่งลง

แต่แล้ว…

เขากลับขยับไม่ได้ แขนขยับไม่ได้

แม้แต่จะหลับตา หนังตาก็ยังไม่ขยับ

เขาได้แต่เบิกตากว้าง มองไม้เรียวฟาดลงมา

“ทำการตรวจสอบ สภาพจิตเข้ากันได้ ระบบเทพสงครามกำลังหลอมรวม…เริ่มการสแกนอัตโนมัติ ก่อนหลอมรวมต้องกำจัดสิ่งมีชีวิตอันตรายใกล้เคียง…อันตรายระดับ 32 ตรวจพบ

เป้าหมาย: ครูฝึก…เริ่มกาากำจัด…”

เสียงอิเล็กทรอนิกส์เอ่ยอย่างเย็นชา

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน…นี่มันเสียงใคร…แล้วทำไมฉันถึงขยับไม่ได้…”

หลินเฟยรู้สึกเหมือนเป็นเพียงผู้ชมในร่างตัวเอง

ทันใดนั้น

ร่างกายของเขาขยับ แต่มันไม่ได้มาจากตัวเขาที่เป็นเจ้าของร่างกาย แต่มาจากสิ่งประหลาดที่เข้าควบคุม้ขาต่างหาก

หลินเฟยเอี้ยวตัวหลบไม้เรียวอย่างว่องไว

มือซ้ายพุ่งออกไปไวราวสายฟ้าแล้วคว้าคอครูฝึกเอาไว้ ก่อนจะ…

“กร๊อบ!!”

เพียงพริบตาเดียว คอของครูฝึกก็ถูกบีบหักอย่างง่ายดาย

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตาก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว

ทั้งห้องเรียนเงียบงัน

นักเรียนทั้ง 29 คนมองเขาด้วยแววตาสยดสยอง หลินเฟยอยากอธิบาย แต่ขนาดร่างกายตนเองควบคุมไม่ได้เลย เรื่องอื่นก็ไม่ต้องพูดถึง

เขาฆ่าครูฝึก…ทั้งที่ไม่ได้อยากทำ

แต่ลึกๆ เมื่อเห็นครูฝึกผู้อำมหิตตายต่อหน้า

หัวใจของเขากลับ…เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

“กำจัดเป้าหมายเสร็จสิ้น เริ่มสแกนใหม่อีกครั้ง อันตรายรอบข้างระดับ 14 ดำเนินการกำจัดต่อ…”

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นอีกครั้ง

จากนั้น…ร่างกายของหลินเฟยก็เริ่มเคลื่อนไหวราวกับยมทูต

เขาพุ่งเข้าหาเพื่อนร่วมชั้นและสังหารทุกคนในการโจมตีเดียว

ภายในหนึ่งนาที นักเรียนทั้ง 29 คนในห้องเรียนถํกสังหารจนสิ้น

“เริ่มสแกนอีกครั้ง อันตรายรอบข้าง: 0 สามารถเริ่มหลอมรวมเชิงลึกได้…”

“ไม่!!”

หลินเฟยกรีดร้องในใจ แต่ร่างกายยังคงนิ่งงัน

ผ่านไปยี่สิบนาที

“การหลอมรวมเสร็จสิ้น”

หลังได้สติกลับมา

เขามองดูร่างไร้วิญญาณทั้ง 30 ร่างในห้องเรียนรวมถึงครูฝึก

เลือดนองพื้น กลิ่นคาวลอยคลุ้ง

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ห้องนี้ยังเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมชั้น แต่ตอนนี้ทุกคนกลับกลายเป็นศพที่มีห้องนี้เป็นห้องเก็บศพ

แม้หลินเฟยจะชื่นชอบเลือด แต่ครั้งนี้เขาได้แต่ภาวนาว่ามันจะเป็นเพียง…ฝันร้าย

เขาบีบแขนตัวเองอย่างแรง แต่ความเจ็บลับบอกเขาว่า นี่คือความจริง

เสียงกริ่งเลิกคังดังขึ้น

แต่สำหรับหลินเฟยแล้วชีวิตอันเรียบง่ายของเขา…ไม่มีอีกต่อไป

ใครจะเชื่อ หากเขาบอกว่าเขาถูก สิ่งมีชีวิตประหลาดเข้าสิง และมันคือผู้ที่บังคับให้เขาฆ่าทุกคนในห้องในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

หลินเฟยนั่งนิ่งบนเก้าอี้ สายตาเหม่อมองท้องฟ้าสีครามที่มีกมู่เมฆขาวลอยผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ในดวงตาของเขา ว่างเปล่า…จนไร้ความหมาย