บทที่ 387 (ฟรี)
บทที่ 387 (ฟรี)
อ่านฟรี ตอนแทรกนักเขียนจีนแถมให้
.........
ทุกคนมองดูตงฟางปุ๊ป้ายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ต่างก็ตะลึงงันไปพร้อมกัน
พวกเขาเพิ่งจะเอ่ยถึงตงฟางปุ๊ป้ายไปเมื่อครู่นี้เอง นี่ตงฟางปุ๊ป้ายก็มาถึงแล้วหรือ?
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้อยู่นั้น เสียงร้องด้วยความดีใจระคนประหลาดใจก็พลันดังขึ้นข้างหูของทุกคน
“ลูกสะใภ้! ลูกสะใภ้ของข้ากลับมาแล้ว!”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ายินดีอย่างยิ่ง คลำทางมุ่งหน้าไปยังตงฟางปุ๊ป้าย
ตงฟางปุ๊ป้ายมองดูหญิงชราตาบอดผู้นี้ อดมิได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
ขณะนั้นต้าจุ่ยตาไว มือไว พลันคว้าตัวแม่เฒ่าไว้ รีบกล่าวว่า “ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านแม่! มิใช่นาง ท่านจำคนผิดแล้ว!”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินดังนั้นก็หยุดชะงักทันที เอ่ยถามว่า “เมื่อครู่ข้าได้ยินนางพูดชัดๆ ว่านางคือตงฟางปุ๊ป้ายนี่นา”
พลางพูด แม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็หันไปถามตงฟางปุ๊ป้ายอีกครั้ง “เจ้าชื่อตงฟางปุ๊ป้ายใช่หรือไม่?”
ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สีหน้าตึงเครียดจนถึงขีดสุด
ท่ามกลางสายตาอันตึงเครียดและหวาดหวั่นของทุกคน ตงฟางปุ๊ป้ายผู้ไม่เข้าใจสถานการณ์พยักหน้า กล่าวว่า “ถูกต้อง ข้าคือตงฟางปุ๊ป้าย”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินคำตอบของตงฟางปุ๊ป้าย ใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยิ้มสดใสขึ้นอีกครั้ง กล่าวว่า “เป็นลูกสะใภ้ที่ดีของข้าจริงๆ! เร็วเข้า ให้แม่ลูบคลำดูหน่อยว่าเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร”
พลางพูด นางก็ผลักต้าจุ่ยออกไป คว้าจับแขนของตงฟางปุ๊ป้ายไว้มั่น ยื่นมือออกไปลูบคลำใบหน้าของตงฟางปุ๊ป้ายทันที
นางพลางลูบคลำ พลางยิ้มกล่าวว่า “ผิวพรรณนี้ โครงหน้านี้ เป็นสาวงามล่มเมืองจริงๆ ด้วย”
ทุกคนเห็นสองมือของแม่เฒ่าต้าจุ่ยลูบคลำไปมาบนใบหน้าของตงฟางปุ๊ป้าย ต่างก็ตกใจจนงงงันไปหมด ต้าจุ่ยยิ่งตกใจจนหน้าซีดเผือด แทบจะสิ้นสติไป!
ส่วนตงฟางปุ๊ป้ายเองก็งงงันไปเช่นกัน
นับตั้งแต่นางสร้างชื่อเสียงจนสำเร็จมา นี่เป็นครั้งแรกที่ประสบพบพานเรื่องเช่นนี้!
นางต้องการจะลงมือซัดหญิงชราผู้ล่วงเกินตนเองนี้ให้กระเด็นไปตามสัญชาตญาณ ทว่ามือที่ยกขึ้นกลับมิได้ตบออกไปจริงๆ
เพราะที่นี่คือโรงเตี๊ยมถงฝู เป็นสถานที่ที่เซียนบัวเขียวฮั่วอิ่นพำนักอยู่
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไม่มีผู้ใดสามารถลงมือต่อสู้ที่นี่แล้วจากไปได้อย่างปลอดภัย!
เมื่อเผชิญหน้ากับอำนาจข่มขวัญของฮั่วอิ่น ตงฟางปุ๊ป้ายสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง ข่มความโกรธในใจไว้ได้เป็นอย่างดี กล่าวเสียงหนักว่า “ปล่อยมือของเจ้า!”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินดังนั้นก็หยุดการลูบคลำโดยไม่รู้ตัว ขณะนั้นลุงไป่ที่ได้สติกลับคืนมาก็รีบเดินเข้ามา กล่าวกับตงฟางปุ๊ป้ายอย่างร้อนรนยิ่งว่า “ขอเชิญท่านไปคุยกันสักครู่!”
ตงฟางปุ๊ป้ายเห็นแก่หน้าลุงไป่จึงมิได้แสดงอาการโกรธเคืองในทันที แต่ข่มใจแล้วเดินตามลุงไป่ไปยังอีกด้านหนึ่ง
ลุงไป่เหลือบมองต้าจุ่ยที่กำลังปลอบโยนแม่เฒ่าอยู่แวบหนึ่ง จากนั้นก็กระซิบเสียงเบากับตงฟางปุ๊ป้ายว่า “เรื่องราวมันเป็นเช่นนี้ขอรับ...”
ในไม่ช้า ลุงไป่ก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับต้าจุ่ยออกมาอย่างคร่าวๆ
“เสี่ยวกัวก็แค่พูดไปส่งเดชเท่านั้น นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด!”
หลังจากลุงไป่อธิบายจบ ก็เหลือบมองตงฟางปุ๊ป้ายอย่างระมัดระวังอีกครั้ง เกรงว่าตงฟางปุ๊ป้ายจะโกรธขึ้นมา
ตงฟางปุ๊ป้ายหันไปมองกัวฟู่หรงแวบหนึ่ง กัวฟู่หรงเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่ตงฟางปุ๊ป้ายมองมาก็ตกใจจนรีบหันหน้าหนีทันที เกรงว่าตงฟางปุ๊ป้ายจะคิดบัญชีกับนาง
ในขณะนั้นเอง แม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็เริ่มสงสัยขึ้นมาแล้ว เอ่ยถามว่า “ลูกเอ๋ย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
ลุงไป่มองดูตงฟางปุ๊ป้าย ร้องขอว่า “ประมุขตงฟาง ขอท่านโปรดเมตตา ช่วยสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?”
ตงฟางปุ๊ป้ายได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อมองดูท่าทางชราภาพหลังค่อมของแม่เฒ่าต้าจุ่ย นางก็อดมิได้ที่จะนึกถึงชาติกำเนิดของตนเอง
หลายปีมานี้นางเดินทางท่องไปในยุทธภพ ได้ประสบพบพานผู้คนมากมายเหลือคณา มีทั้งสหายร่วมสาบาน ทั้งศัตรูในยุทธภพ
มิตรภาพ บุญคุณ ความเป็นศัตรู นางล้วนเคยลิ้มลองรสชาติเหล่านั้นมาแล้วทั้งสิ้น
มีเพียงความรักในครอบครัวนี้เท่านั้น ที่เป็นความรู้สึกที่นางมิเคยได้สัมผัสมาเลยตั้งแต่เล็กจนโต
ในอดีตนางมิเคยคิดเลยว่าความรักในครอบครัวนั้นแท้จริงแล้วเป็นรสชาติเช่นใด ทว่าในวันนี้เมื่อเห็นสองแม่ลูกต้าจุ่ย ทั้งยังนึกถึงยิ่มเอี่ยงเอี้ยงและฉินเหยาในวันนั้น ในใจของนางก็พลันเกิดความเข้าใจในเรื่องความรักของครอบครัวขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
นางถึงกับอดมิได้ที่อยากจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในนั้น ไปสัมผัสด้วยตนเองสักครั้งว่าความรักในครอบครัวนั้นแท้จริงแล้วเป็นรสชาติเช่นใด
เรื่องนี้ฟังดูอาจจะเหลวไหลไร้สาระอยู่บ้าง ทว่ากลับเป็นความคิดที่แท้จริงในใจของนางในยามนี้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ตงฟางปุ๊ป้ายก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง ค่อยๆ เดินไปอยู่เบื้องหน้าแม่เฒ่าของต้าจุ่ย
ทุกคนเห็นการกระทำของตงฟางปุ๊ป้าย ก็อดมิได้ที่จะตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง เกรงว่าตงฟางปุ๊ป้ายจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเกินไป
ตงฟางปุ๊ป้ายมองดูแม่เฒ่าของต้าจุ่ย อ้าปากขยับอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็มิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พลันยื่นมือออกไปกุมมืออันชราภาพคู่นั้นไว้ ค่อยๆ นำมือทั้งสองข้างนั้นมาวางบนใบหน้าของตนเอง
หลังจากแม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ลูบคลำใบหน้าอันอ่อนเยาว์งดงามนี้อีกครั้ง บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกหน เอ่ยถามว่า “ลูกสะใภ้?”
ตงฟางปุ๊ป้ายเม้มริมฝีปาก ขานรับเสียง “อืม” แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัยอยู่บ้างว่า “เหตุใดเสียงของเจ้าจึงเบานักเล่า?”
มิทันให้ตงฟางปุ๊ป้ายได้เอ่ยคำใด ต้าจุ่ยก็รีบกล่าวว่า “นางอายอยู่บ้าง ท่านแม่ ท่านอย่าได้ถามมากความเลย”
ตงฟางปุ๊ป้ายสามารถยินยอมช่วยเหลือต้าจุ่ยได้ถึงเพียงนี้ ก็นับว่าซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว ที่ไหนเลยจะกล้าให้แม่ของเขาซักไซ้ไล่เลียงต่อไปอีก
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยยิ้มจนตาหยี จูงมือตงฟางปุ๊ป้ายให้นั่งลง กล่าวว่า “มาเถิด ลูกสะใภ้ นั่งลงคุยกัน”
ตงฟางปุ๊ป้ายนั่งลงที่หน้าโต๊ะตามคำของแม่เฒ่าต้าจุ่ยอย่างว่าง่าย ไม่ว่าผู้ใดก็มองออกว่า ตงฟางปุ๊ป้ายค่อนข้างจะอึดอัด ดูแล้วเก้อเขินยิ่งนัก
ทว่าลองคิดดูก็ใช่ ตงฟางปุ๊ป้ายเป็นถึงประมุขพรรคมารผู้ยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงเลื่องลือเกริกไกร เมื่อใดกันที่เคยถูกผู้ใดทั้งลูบหน้าทั้งจูงมือเช่นนี้มาก่อน
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยกลับมิได้สนใจเรื่องเหล่านี้ นางยิ้มจนตาหยี เอ่ยถามตงฟางปุ๊ป้ายว่า “ลูกสะใภ้เอ๋ย ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”
แม้อายุสำหรับสตรีแล้วมักจะเป็นความลับ ทว่าตงฟางปุ๊ป้ายในฐานะชาวยุทธภพมิได้มีความกังวลในด้านนี้ เมื่อได้ยินคำถามนี้ก็ตอบตามสัญชาตญาณว่า “ปีนี้ข้าอายุห้าสิบห้าแล้ว”
“หา? ปีนี้เจ้าอายุห้าสิบห้าแล้วรึ?”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยถึงกับงงไปเลย ปีนี้นางเพิ่งจะอายุห้าสิบสี่ ลูกสะใภ้ที่ลูบคลำแล้วผิวพรรณอ่อนนุ่มละเอียดอ่อนนี้กลับแก่กว่านางถึงหนึ่งปีเชียวหรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็อดมิได้ที่จะเอ่ยถามต้าจุ่ยว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าบอกความจริงกับแม่มาตามตรง เจ้าได้เป็นเถ้าแก่ผู้นี้ได้อย่างไรกันแน่ เจ้าได้ทรยศหักหลังสิ่งใดไปหรือไม่?”
ต้าจุ่ยรีบอธิบาย “มิมีเรื่องเช่นนั้นขอรับ!”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงได้หาภรรยาที่แก่กว่าแม่ของเจ้าเช่นข้าอีกหนึ่งปีเล่า?”
ทุกคนได้ฟังคำพูดเหล่านี้ของแม่เฒ่าต้าจุ่ยก็พลันตะลึงงันไป
ตงฟางปุ๊ป้ายมีวิชาคงความเยาว์ ดูภายนอกอายุราวๆ ยี่สิบปีเศษเท่านั้น ใครเลยจะคาดคิดว่าอายุของนางจะมากกว่าแม่เฒ่าของต้าจุ่ยเสียอีก!
ตงฟางปุ๊ป้ายยังมิได้ตระหนักว่ามีสิ่งใดไม่ถูกต้อง กัวฟู่หรงก็รู้สึกตัวแล้ว รีบกล่าวว่า “ท่านป้า ท่านฟังผิดแล้ว นางพูดว่าห้าบวกสิบแล้วก็บวกห้าอีก หมายความว่าปีนี้นางอายุยี่สิบปีแล้วเจ้าค่ะ”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ฟังคำอธิบายของกัวฟู่หรง ใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง กล่าวว่า “ที่แท้ก็ความหมายเช่นนี้เอง ข้าว่าแล้วว่าที่ลูบคลำดูผิวพรรณอ่อนนุ่มละเอียดอ่อนนี้ไม่คล้ายกับคนอายุห้าสิบกว่าเลย”
จากนั้นแม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็เอ่ยถามตงฟางปุ๊ป้ายอีกว่า “ลูกสะใภ้เอ๋ย เจ้าทำงานอะไรหรือ?”
ตงฟางปุ๊ป้ายตอบอย่างซื่อตรงว่า “ประมุขพรรคมาร”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินดังนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง เอ่ยถามว่า “พรรคมาร?”
บัณฑิตซิ่วไฉรีบอธิบายทันที “คือ ‘หมัว’ ที่แปลว่าลับมีดน่ะขอรับ เถ้าแก่ลี้เมื่อก่อนมิใช่เป็นพ่อครัวหรอกหรือ สองคนนี้ก็รู้จักกันตอนลับมีดนั่นแหละ”
ต้าจุ่ยรีบกล่าวเสริม “ใช่ๆๆ พวกเราก็รู้จักกันตอนลับมีดนั่นแหละ ฝีมือการลับมีดของนางยอดเยี่ยมมาก”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ฟังคำอธิบายนี้ ใบหน้าก็ปรากฏแววเข้าใจแล้ว ยิ้มจนตาหยีกล่าวว่า “สมเหตุสมผลดี”
ตงฟางปุ๊ป้าย: “...”
จากนั้นแม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็เอ่ยถามอีกว่า “แล้วที่บ้านของเจ้ายังมีใครอีกบ้างเล่า?”
ตงฟางปุ๊ป้ายตอบว่า “ไม่มีแล้ว ตายหมดแล้ว”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินคำตอบนี้ ใบหน้าก็พลันปรากฏแววสงสารจับใจ กุมมือของตงฟางปุ๊ป้ายไว้ กล่าวด้วยความสงสารอย่างยิ่งว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ ต่อไปข้าก็คือแม่แท้ๆ ของเจ้า หากต้าจุ่ยกล้ารังแกเจ้า เจ้าก็บอกแม่ แม่จะจัดการมันเอง”
ตงฟางปุ๊ป้ายมองดูสีหน้าเอ็นดูรักใคร่มิได้เสแสร้งบนใบหน้าของแม่เฒ่าต้าจุ่ย หัวใจอันเย็นชาก็อดมิได้ที่จะรู้สึกราวกับถูกความอบอุ่นโอบล้อม แทบจะหลอมละลายลงได้ สีหน้าก็อ่อนโยนลงบ้างโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณ”
ตงฟางปุ๊ป้ายกล่าวขอบคุณเสียงเบา
ที่นางกล่าวขอบคุณ มิใช่เพราะแม่เฒ่าของต้าจุ่ยปกป้องนาง แต่เป็นเพราะแม่เฒ่าของต้าจุ่ยทำให้นางได้สัมผัสกับความรู้สึกของความรักในครอบครัวเป็นครั้งแรกในชีวิต
ความอ่อนโยนเช่นนี้ ความเมตตาเอ็นดูเช่นนี้ ช่างใหม่นัก ทั้งยังน่าประทับใจยิ่งนัก
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยยิ้มจนตาหยีกล่าวว่า “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน มิต้องเกรงใจถึงเพียงนี้ ว่าแต่ หลานชายคนโตของข้าเล่า?”
พลางพูด แม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็เริ่มคลำหาไปทั่ว เอ่ยถามว่า “หลานชาย หลานชายคนโตของข้าอยู่ที่ใดกัน?”
ต้าจุ่ยเห็นดังนั้นก็พลันร้อนใจขึ้นมาบ้าง ในชั่วขณะนี้จะให้เขาไปหาหลานชายคนโตมาจากที่ใดกันเล่า
ในขณะนั้นเอง ไป๋จิ้งฉีก็เดินลงมาจากชั้นบน ร้องตะโกนว่า “ท่านพ่อ ตอนเย็นข้าอยากกินน่องไก่”
“กิน!”
ต้าจุ่ยเห็นไป๋จิ้งฉี ราวกับเห็นดาวพระศุกร์ รีบเข้าไปดึงไป๋จิ้งฉีมาอยู่ข้างกาย จากนั้นก็ผลักไปอยู่เบื้องหน้าแม่เฒ่า
เขาพลางทำหน้าอับจนปัญญามองดูลุงไป่และเถ้าแก่ถง ประสานมือขอความเมตตาไม่หยุด พลางกล่าวกับแม่เฒ่าว่า “ท่านแม่ นี่คือหลานชายคนโตของท่าน!”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินดังนั้นก็รีบยิ้มจนตาหยีอุ้มไป๋จิ้งฉีไว้ในอ้อมแขน ยื่นมือลูบคลำแก้มของไป๋จิ้งฉี ยิ้มแล้วกล่าวว่า “หลานชายคนโตของข้าโตสูงถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”
ไป๋จิ้งฉีมองดูหญิงชราแปลกหน้าผู้นี้แวบหนึ่ง แล้วจึงหันไปมองลุงไป่ เอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ นี่ใครหรือขอรับ?”
ลุงไป่รีบกล่าว “นี่คือท่านย่าของเจ้า รีบเรียท่านย่าเร็วเข้า เรียกท่านย่าแล้วจะได้กินน่องไก่”
ไป๋จิ้งฉีได้ยินลุงไป่พูดเช่นนี้ ก็เรียกอย่างว่าง่ายว่า “ท่านย่า”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินเสียง “ท่านย่า” นี้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เอ่ยถามต่อไปว่า “ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”
ไป๋จิ้งฉีตอบตามความจริง “ท่านย่า ปีนี้ข้าอายุเก้าขวบแล้วขอรับ”
แม่เฒ่าของต้าจุ่ยได้ยินคำตอบนี้ก็อดมิได้ที่จะผงะไปครู่หนึ่ง นางคำนวณในใจ “หลานชายของข้าปีนี้อายุเก้าขวบ...”
พึมพำพลาง แม่เฒ่าของต้าจุ่ยก็ลุกขึ้นยืน คลำหาจนพบต้าจุ่ย ยกมือขึ้นตบหน้าไปฉาดหนึ่งทันที
“ไอ้ลูกสุนัข! เจ้ามันไอ้ลูกสุนัข เหตุใดจึงลงมือทำเรื่องเช่นนี้ได้ลงคอ!”
ต้าจุ่ยโดนตบไปฉาดหนึ่ง ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ท่านอย่าเพิ่งลงไม้ลงมือ พวกเรามีอะไรค่อยๆ พูดจากันดีๆ...”
เมื่อเห็นแม่เฒ่าคว้าเก้าอี้ขึ้นมาแล้ว ต้าจุ่ยก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว สับขาวิ่งหนีทันที
แม่เฒ่าไม่ยอมเลิกรา พลางด่าทอพลางไล่ตาม แม้ดวงตาจะบอดสนิทแต่ก็ยังคงไล่ตีต้าจุ่ยจนวิ่งวุ่นไปทั่วห้อง
ทุกคนมองดูภาพเบื้องหน้านี้ เกรงว่าจะถูกลูกหลงไปด้วย จึงรีบถอยไปยังมุมห้องยืนนิ่ง
ลุงไป่มองดูแม่เฒ่าของต้าจุ่ย กล่าวเสียงจึ๊ๆ ว่า “นี่ดูอย่างไรก็ไม่คล้ายกับคนที่เพิ่งจะหายจากอาการป่วยหนักเลยนะ”
บัณฑิตซิ่วไฉทอดถอนใจ “นี่เป็นการจัดงานมงคลแก้เคล็ดจนเรื่องใหญ่โตเกินไปแล้ว!”
ทุกคน: “...”