ตอนที่ 12 ล่วงละเมิด

ติดตามตอนอื่น ๆ ได้ที่ : novelrealm

ตอนที่ 12 ล่วงละเมิด

เย่เชียนนิ่งเงียบไปกับการท้าทายอันน่าตกใจของหวังยู่ แต่ไม่วายสายตาเขายังคงจับจ้องไปยังหน้าอกของเธออย่างโจ่งแจ้ง เขาตัดสินใจถามขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่า

“นี่คุณต้องการให้ผมจับมันจริง ๆ เหรอ ?”

“จริงแท้แน่นอน! ฉันต้องการให้คุณสัมผัสพวกมัน ทําไมล่ะ ? ไม่กล้าจับงั้นเหรอ ? อย่าบอกนะว่าจริง ๆ แล้วคุณเป็นพวกปอดแหกน่ะ” หวังยู่ท้าทายไม่เลิก

“เหอะ! ผมเนี่ยนะไม่กล้า ? แน่จริงคุณก็ปลดกุญแจมือผมออกสิ!” เย่เชียนตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

หวังยู่ไม่ลังเล เธอเดินไปหาเขาแล้วปลดกุญแจมือออกก่อนจะมายืนตรงหน้าเย่เชียนพร้อมแอ่นหน้าอกที่แสนภาคภูมิใจให้เขาดูเสียให้เต็มตา สัมผัสเสียให้เต็มมือ เธอคิดว่าถึงอย่างไรเขาคงไม่กล้าจับอย่างแน่นอน

แต่มีหรือที่คนอย่างเย่เชียนจะปล่อยให้โอกาสดี ๆ แบบนี้หลุดลอยไปได้ เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไปใกล้หน้าอกของหวังยู่ ในใจเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตำรวจสาวจะใจกล้าถึงเพียงนี้ (และตัวเขาจะโชคดีถึงเพียงนี้)  เธอไม่เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ เท่านั้น แต่เธอกลับไม่มีท่าทีกระวนกระวายใจเลยแม้แต่น้อย ไม่พอเธอยังไม่แม้กระทั่งหลบสายตาเขาอีก สายตาเธอนั้นเต็มไปด้วยความยั่วยุ อยากจะเห็นความกล้าของเย่เชียน

‘บัดซบเอ๊ย! นี่เรากําลังคิดจะทำอะไรกันแน่วะ... ไม่นะ... ไม่ เราต้องไม่จับมัน... ไม่มีทาง!’ เย่เชียนต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่ในใจ แต่มือของเขากลับขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเธอเห็นว่ามือของเขาใกล้จะสัมผัสกับหน้าอกของเธอ หวังยู่ก็จงใจเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมาให้เย่เชียนเห็น

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียทันที

“บ้าเอ๊ย!”

เพราะมันสายเกินไปแล้วที่เขาจะชักมือกลับ...

แกร๊ก!

เสียงกุญแจมือล็อกกลับไปที่ข้อมือของเย่เชียนอีกครั้ง...

“นี่แน่ะ! ตอนนี้ฉันก็สามารถฟ้องคุณในข้อหาล่วงละเมิดทางเพศเจ้าหน้าที่ได้แล้ว ไอ้บ้ากาม!” หวังยู่พูดออกมาด้วยความภูมิใจในชัยชนะครั้งนี้

เย่เชียนส่ายหัวอย่างหมดหนทาง เขาเหมือนกําลังเล่นกับห่านป่า แต่เจ้าห่านป่าตัวนั้นกลับมาไล่จิกเขาเสียได้ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองต้องมาตกอยู่ในกำมือของตำรวจสาวด้วยวิธีนี้ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าหากเธอจะใช้วิธีนี้ในการจัดการเขาแล้วล่ะก็ แสดงว่าเธอนั้นเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ไก่อ่อนคนหนึ่งที่ต้องหาหลักฐานมัดตัวผู้ต้องหาแน่น ๆ ถึงจะจับใครได้ เย่เชียนขยับกุญแจมือที่ข้อมือของตนแล้วพูดว่า

“คุณจะปรักปรำผมเหรอ ? คุณกล่าวหาว่าผมล่วงละเมิดใช่ไหม ? แล้วไหนล่ะหลักฐาน”

“หึ!” หวังยู่คิดไว้แล้วว่าเขาต้องมาไม้นี้ ซึ่งเธอก็ได้เตรียมการเอาไว้แล้วจึงเริ่มพูดอย่างภาคภูมิใจว่า

“ฉันคิดไม่ผิดเลยว่าคุณต้องมาไม้นี้ แต่รู้ไหมว่าสถานีเราน่ะมีกล้องวงจรปิดเยอะมาก  และแน่นอนว่าสามารถตรวจกล้องวงจรปิดในห้องสอบสวนได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊นี้ได้ถูกบันทึกเอาไว้ทั้งหมด รอแค่ฉันเอาเทปนั่นออกมา คุณก็ไปไหนไม่รอดแล้ว ฮิ ๆ ๆ”

เย่เชียนจ้องมองเธอด้วยความตกใจ เขาไม่คิดเลยว่าตำรวจสาวคนนี้จะพอมีพิษสงอยู่บ้าง

“แต่คุณเป็นคนบังคับให้ผมจับมันเองนา...” เย่เชียนไม่ได้โกรธมากอย่างที่เธอคาดเอาไว้ เขาเพียงแค่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“นะ... นายจะทําอะไรฉันได้ล่ะ ?” หวังยู่เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอลืมแม้กระทั่งการวางมาดในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจและหลุดเรียกชายหนุ่มตรงหน้าว่า ‘นาย’

เพียงครู่เดียวเธอก็กลายเป็นสาวน้อยที่มากไปด้วยความกังวลใจเสียอย่างนั้น

“อือ ดี... ดี... ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้... งั้นก็ไม่ต้องสุภาพอะไรกันแล้ว เอาล่ะ สำหรับเรื่องไอ้นั่นของเธอ แสดงว่าหลังจากนี้ฉันจะจับมันเมื่อไหร่ก็ได้ที่ใจอยากสินะ” เย่เชียนยิ้มกรุ้มกริ่มพลางยักไหล่

“นายจะบ้าเหรอ!”

หวังยู่ค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว ๆ ในใจเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอยังพยายามวางท่าให้ดูสุขุมเยือกเย็นอยู่

“อือ ฉันคงจะบ้าจริง ๆ นั่นแหละ มาขนาดนี้แล้วฉันเองก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว...” เย่เชียนฉีกยิ้ม มาถึงตอนนี้เขาเองก็เลือกที่จะพูดกับตำรวจสาวเจ้าเล่ห์คนนี้อย่างสนิทสนมขึ้น

หวังยู่ถอยหลังจนกระทั่งชนกับกําแพง ไม่สามารถถอยหนีไปไหนได้อีก ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่วายตอบโต้กลับไป

“เออ นายไม่สามารถแก้ต่างอะไรได้หรอกนะขอบอก ฉันคนนี้ไม่มีทางปล่อยให้นายหลุดมือไปได้หรอก!”

เย่เชียนยกมือทั้งสองข้างไปทาบที่กําแพงระหว่างตัวของเธอทำให้เธอตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาอย่างชัดเจน เขาจ้องใบหน้าที่แสนบริสุทธิ์ในระยะประชิด  หวังยู่กระสับกระส่ายและหายใจแรงทําให้ช่วงอกขยับขึ้นลงถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เธอพร้อมมั้ย ?” เย่เชียนถาม ใบหน้าแฝงรอยยิ้ม

“พะ... พร้อม... พร้อมเรื่องอะไรของนาย ?” หวังยู่ถามอย่างประหม่า

“อะไรนะ... อ้อ... พร้อมแล้วเหรอ ?” เย่เชียนแกล้งถาม

“นะ... นาย”

หวังยู่หลับตาปี๋พร้อมเผชิญหน้ากับความตาย วินาทีนั้นเธอคิดขึ้นมาว่าไม่น่าไปเจ้าเล่ห์กับไอ้บ้านี่เลย ‘แต่ก็เป็นไงเป็นกัน!’

“เอาสิ! เอาเลย! ฉันทนให้มืออันโสมมของนายจับฉันก็ได้ แต่ถึงอย่างไรฉันขอบอกนายเอาไว้ก่อนเลยนะว่าฉันจะไม่ปล่อยให้นายลอยนวลไปได้แน่ ๆ!”

“ใต้ต้นโบตั๋นที่เหี่ยวเฉามีความชั่วร้ายและโรแมนติก...”

เย่เชียนกระซิบเบา ๆ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม จากนั้นก็ประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับปากบางของหวังยู่

หวังยู่ตัวแข็งทื่อราวกับว่าเธอถูกสาปให้กลายเป็นหินไปเสียแล้ว เธอจ้องเย่เชียนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นี่มันคือจูบแรกของเธอแต่ไอ้บ้าคนนี้กลับขโมยมันไปอย่างหน้าไม่อาย

เธอหมดหนทางและไม่คิดเลยว่าเย่เชียนจะกล้าถึงขนาดลงมือกับร่างกายที่แสนบริสุทธิ์และจิตใจที่ใสซื่อเช่นนี้...

เย่เชียนปล่อยเธอในที่สุด จากนั้นก็เลียริมฝีปากของตัวเองและพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยันว่า

“หุ ๆ คุณตำรวจคนสวย ดูท่าคงจะโกรธมากเลยสินะ” พูดจบ เย่เชียนก็เอามือไปบีบหน้าอกของหวังยู่จนพอใจจึงปล่อยมือออก

“เฮ้ย! ไอ้บ้า! ไอ้... ไอ้...!”

เขาจูบเธอยังไม่พอ ยังจะมีหน้ามาลูบคลำหน้าอกของเธออีก หวังยู่รู้สึกเสียใจโดยหาที่เปรียบมิได้ น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาอาบสองแก้ม

“ไอ้สารเลว! ไอ้ชั่ว!” หวังยู่ด่าปนสาปแช่งและวิ่งออกจากห้องไป

เมื่อเห็นหวังยู่วิ่งออกไป เย่เชียนก็มองเธออย่างงุนงงแล้วถามกับตัวเองว่า “นี่เราผิดอะไรกันล่ะ ?”

ตั้งแต่หวังยู่ยังเด็ก เธอก็ถูกประคบประหงมราวกับเจ้าหญิงมาตลอด ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียวที่เธอไม่ได้รับความสนใจ เธอทั้งถูกปกป้องและคอยเอาใจเหมือนไข่ในหิน อีกทั้งยังไม่เคยรู้สึกอัปยศอดสู

จนกระทั่งวันนี้ มีคนมาทำให้เธอน้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับเขื่อนแตก...

หยางเหว่ยที่เห็นหวังยู่ร้องไห้วิ่งออกจากห้องสอบสวนก็ไม่รีรอที่จะวิ่งเข้าไปถาม

“เสี่ยวยู่ เกิดอะไรขึ้น ?”

“อย่าเพิ่งมายุ่งกับฉัน!” เธอผลักเขาแล้ววิ่งออกไป

หยางเหว่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก เขาไม่เข้าใจว่าทําไมเธอถึงขับไสไล่ส่งเขา เขาจึงสบถด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

“หึ! ทำเป็นอวดดีนัก! คอยดูเถอะ ซักวันนึงเธอจะต้องยอมเปลื้องผ้าพลีกายให้กับฉันคนนี้!”

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องสอบสวน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ชอบหวังยู่จริงจังก็ตามที แต่ที่ผ่านมาเขาก็พยายามเอาชนะใจเธอเพื่อล้างแค้นที่เธอไม่แยแสต่อเขา

เมื่อเข้ามาในห้องสอบสวน เขาเห็นเย่เชียนกําลังนั่งไขว่ห้างอยู่จึงระเบิดเสียงออกมาอย่างดุดัน

“ลุกขึ้น!”

เย่เชียนชำเลืองตามองเล็กน้อยแล้วยักไหล่ หลังจากนั้นก็ยืนขึ้น “ว่าอย่างไรเหรอครับคุณตำรวจ ?”

“เมื่อครู่นี้แกทำอะไรหวังยู่ ห๊ะ ?!” เขายังคงถามอย่างดุดัน

“ไม่ใช่เรื่องของคุณซะหน่อย ทําไม? คุณจะมาแก้แค้นผมรึไง ?” เย่เชียนมองหยางเหว่ยที่เต็มไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง

“แกคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ ?” หยางเหว่ยยังคงทำเป็นเข้ม

“ถ้าคุณแน่จริง ก็ลองดูได้นะครับผม...” เย่เชียนท้าทายด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดวงตาที่เย็นยะเยือก

หยางเหว่ยหลบสายตาของเย่เชียน ขาของเขารู้สึกอ่อนเรี่ยวอ่อนแรงเหมือนถูกดาบชี้มาที่เขาเป็นการขู่ เขาไม่ใช่คนที่จะทิ้งมาดสุขุมนุ่มลึกไปได้ง่าย ๆ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ขวานผ่าซากเช่นเดียวกัน

เมื่อเห็นว่าเย่เชียนไม่ได้กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย เขาก็คาดเดาว่าคนอย่างเย่เชียนคงจะไม่ธรรมดาแน่ ณ จุดจุดนี้เขาจึงตัดสินใจถอยออกมาตั้งหลักก่อน แล้วค่อยตัดสินใจทีหลังว่าจะทำยังไงกับเย่เชียน เขามองเย่เชียนด้วยหางตาและเดินออกไปจากห้องสอบสวน...

ติดตามตอนอื่น ๆ ได้ที่ : novelrealm