บทที่ 222 ปีศาจหลุดออกไปแล้ว

โจนั่งลงข้าง ๆ เอ็ดเวิร์ดอย่างยากลำบาก ขณะที่ตัวเลขสีแดงปรากฏขึ้นบนหัวเขาเรื่อย ๆ ไม่หยุด

คงไม่นานก่อนที่พวกเขาจะตายกันหมด

“คาดไม่ถึงว่าเราจะต้องตายกันหมด…” ทั้ง ๆ ที่ปกติโจมักจะกระวนกระวาย แต่ครั้งนี้เขากลับนิ่งมาก

นี่น่าเป็นการพ่ายแพ้ครั้งแรกของผู้เล่น

ในอดีต การตายยกตี้จะเกิดขึ้นเฉพาะในดันเจี้ยน เพราะดันเจียนจำกัดจำนวนคนในปาร์ตี้ และก็มักจะเกิดขึ้นเมื่อทักษะการคืนชีพของพวกเขาติดคูลดาวน์ หรือเกิดจากช่องว่างที่ถ่มไม่ได้ระหว่างศัตรูกับตัวเอง

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบอสป่า ผู้เล่นมักจะได้ชัยชนะ พูดได้เลยว่าพวกเขาไร้พ่าย

น่าเสียดายที่ชัยชนะต่อเนื่องของพวกเขาดูเหมือนจะสิ้นสุดลงแล้ว

“อีก 3 วัน กว่าเราจะฟื้นคืนชีพ”

“มีปัญหามากกว่านั้นอีก” เอ็ดเวิร์ดมองไกลกว่าโจเล็กน้อย “ศพของเราจะกลายเป็นซอมบี้ และร้อยทั้งร้อยเอลฟ์ป่าจะต้องเป็นคนมาเก็บกวาดที่นี่…แล้วชื่อเสียงของเราในมุมมองของพวกเขาก็อาจจะลดลงไปอีก”

ท้ายที่สุดทริเนียก็เป็นเมืองยากที่สุดที่จะเอาใจในบรรดาเมืองอื่น ๆ ที่มีการนำระบบชื่อเสียงมาใช้

แม้ว่ามาร์นี่จะเป็นข้อยกเว้นเพราะเขานำสินค้าจากภายนอกเข้ามาเป็นครั้งคราว และได้รับชื่อเสียงค่อนข้างสูง แต่ผู้เล่นคนอื่นกลับไม่สามารถฟาร์มชื่อเสียงในหมู่เอลฟ์ป่าได้ ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็ตาม อันที่จริงแค่การคงอยู่ของพวกเขาก็อาจทำให้ชื่อเสียงลดลงได้แล้ว...

"ไม่มีทาง! เราช่วยพวกเขาปราบศัตรูเก่านะ…“โจไม่เชื่อ”เจ้าก็ได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว ว่าปีศาจนั่นมีพลังน่ารังเกียจเพียงใด แม้ว่าเอลฟ์ป่าจะเอาชนะมันได้ แต่ราคาที่พวกเขาจ่ายก็จะต้องมากพอ ๆ กับเราอย่างแน่นอน มันไม่มีเหตุผลที่ชื่อเสียงของเราในหมู่เอลฟ์ป่าจะลดลงเมื่อเราเสี่ยงชีวิตเพื่อปราบมัน?!”

“พวกเขาแตกต่างจากพวกเรา พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ หรือรู้ว่าเราใช้ความพยายามและเสียสละมากเพียงใดในการเอาชนะปีศาจ…พวกเขารู้แค่ผลลัพธ์ ว่าเราเป็นผู้ปลดปล่อยปีศาจที่ถูกปิดผนึกมานานกว่าพันปี ทำลายผืนป่า และในที่สุดก็กลายเป็นซอมบี้”

เอ็ดเวิร์ดได้แต่ถอนหายใจ “เทพเจ้าแห่งเกมคงอยากจะเตือนเราผ่านเรื่องในครั้งนี้ ว่าไม่ใช่ทุกคนที่ควรค่าแก่การช่วยเหลือ”

“แต่ข้าคิดว่าเจ้าคิดมากเกินไป” โจกลอกตาก่อนจะถามเอ็ดเวิร์ดว่า “แล้วเรื่องผนึกล่ะ ปีศาจที่ทรงพลังขนาดนี้หลุดออกมาได้ยังไง? เป็นพวกเราที่ปลดปล่อยมันออกมาจริง ๆ เหรอ?”

ท้ายที่สุดผู้เล่นส่วนใหญ่ก็มักจะออกนอกลู่นอกทาง เมื่อพวกเขาได้ยินว่ามีปีศาจถูกผนึกอยู่ในสถานที่บางแห่ง ในความคิดของโจ มีเพียงผู้เล่นเท่านั้นที่จะทำอะไรบ้า ๆ อย่างการหาเรื่องตายแบบนี้ได้

“ไม่ แม้ลุงมาร์นี่จะชอบคุยโม้ แต่เขาจะไม่โกหกเรื่องแบบนี้” เอ็ดเวิร์ดส่ายหัว “ถ้าให้เทียบกันแล้ว เจ้าไม่คิดว่าชุมนุมลับดวงตาน่าสงสัยมากกว่าหรือ”

นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในเมืองไร้ชื่อ ชุมนุมลับดวงตาก็ปรากฏตัวขึ้นทุกที่ และมีการสมรู้ร่วมคิดทุกรูปแบบ ล่าสุดพวกเขาปรากฏตัวที่ป่าทริเนียและพยายามขโมยเซราฟิมซึ่งเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเอลฟ์

หากมีใครต้องถูกตำหนิ แน่นอนว่าพวกเขาเหมาะสมกว่าผู้เล่น

ถึงอย่างนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ไม่ได้พูดออกไป แม้เขาตะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลากว่าเขาลืมอะไรบางอย่างไปก็ตาม

“จริงเหรอ” โจพึมพำ “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าลุงมาร์นี่เป็นคนเอาไอเทมบอสไป…”

"อะไรนะ"

แม้ว่าโจจะโพล่งคำพูดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่เอ็ดเวิร์ดก็ตื่นตัวทันที เขาหันมาจับไหล่โจและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "เจ้าเพิ่งพูดอะไร? พูดอีกทีซิ!”

"อะไร? อย่าทำแบบนั้น…ข้ากลัวนะ…” โจสะดุ้งกับปฏิกิริยาของเอ็ดเวิร์ด เขาปกป้องกล้ามอกของเขาด้วยมือทั้งสองอย่างไม่รู้ตัว

เอ็ดเวิร์ดลูบหน้าแล้วมองโจอย่างเยียด ๆ ก่อนจะเอาไม้คทาเคาะหัวจนมีเลข -1 สีแดงลอยขึ้นเหนือหัวโจ

“อย่าตีข้า HP ข้ายิ่งต่ำ ๆ อยู่” โจปรับท่าทีก่อนหน้านี้และหันมาจริงจัง "มันคืออะไร? ข้าขอโทษก็ได้ ถ้าข้าพูดอะไรผิดไป…”

“ไม่ ข้าอยากให้เจ้าพูดซ้ำสิ่งที่เจ้าเคยพูดไป” เอ็ดเวิร์ดตอบ

“'อืม คาดไม่ถึงว่าเราจะต้องตายกันหมด...'”

“ไกลไป สิ่งที่เจ้าพึ่งพูดเมื่อกี้”

“ข้าคิดว่าเจ้าคิดมากไป…ก็ได้ ๆ” ในที่สุดโจก็จริงจังเมื่อเห็นเอ็ดเวิร์ดยกไม้คทาขึ้นอีกครั้ง “ลุงมาร์นี่เอาไอเทมบอสไปคนเดียว จะเป็นอย่างนั้นจริงรึ”

"ถูกต้อง! ไอเทมบอส!“เอ็ดเวิร์ดอุทาน”ทำไมเราถึงไม่ได้รับรางวัลใด ๆ เลยแม้ว่าปีศาจจะตายไปแล้ว? อย่างน้อยหากไม่มีไอเทมระดับตำนานสีทองเมื่อเราเอาชนะบอสป่า เราก็ควรได้รับไอเทมแรร์ม่วงบ้างสิ แต่ไม่มีไอเทมดรอปเลยแม้ว่าเราจะปราบมันไปแล้ว!”

“บางที เราอาจจะมีวันที่โชคร้าย…” โจเดา แต่ไม่นานเขาก็สงสัย “ไม่ ไม่ถูก เจ้ามือดำซอนหยานไม่ได้อยู่กับเราวันนี้ ดังนั้นเราไม่ควรโชคร้ายขนาดนั้น…”

“และเควสที่เทพเจ้าแห่งเกมมอบให้เราก็ยังไม่สมบูรณ์ ทีแรกข้าเดาว่าเป็นเพราะเราทุกคนกำลังจะถูกพิษฆ่าตายเควสจึงถือว่าล้มเหลว แต่ไม่ใช่อย่างนั้น”

เอ็ดเวิร์ดลุกขึ้นยืน เขาหันไปหาผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่กำลังโค่นซอมบี้ผู้เล่นอยู่แล้วตะโกนออกไปว่า “บอสยังไม่ดรอปไอเทม! ต้องมีปีศาจน้อยหลบหนีไปได้! ค้นหาและฆ่ามัน และเจ้าจะได้รับไอเทมระดับเทพ!”

ผู้เล่นที่เดิมทีเริ่มหมดกำลังใจเพราะการสูญเสียครั้งนี้หนักหนามากตาสว่างทันที

นั่นเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าพวกเขาสามารถได้รับไอเทมระดับตำนาน มันก็คุ้มที่จะตายและเสีย EXP 30%!

พวกเขาทั้งหมดเริ่มค้นหาไปรอบ ๆ ทันที

กล่าวได้ว่าจิตวิญญาณของผู้เล่นถูกจุดขึ้น พลังในการค้นหาของพวกเขามีมากกว่าสุนัขดมกลิ่นเสียอีก

พวกเขาถึงกับขุดตัวตุ่นที่อยู่ลึงลงไปใต้พื้นดินหลายเมตร นับประสาอะไรกับปีศาจน้อย!

“ตรงนั้น! เจอแล้ว!”

ใช้เวลาไม่นานเอ็ดเวิร์ดก็พบปีศาจน้อยที่ซ่อนอยู่ในโพรงไม้ “ข้าเดาว่าอย่างน้อย ข้าก็ไม่ทำให้เทพเจ้าแห่งเกมผิดหวัง เอานี่ไป ฟรอสต์…”

“ฮ่า!”

หนังสือขนาดใหญ่ที่มีขอบโลหะทั้งแปดมุมและถูกพันด้วยโซ่ พุ่งออกไปกระแทกปีศาจน้อยที่กำลังหลบหนีอยู่จนหัวแบะและส่งมันลงไปนอนวัดพื้นเสร็จสรรพ

“เชี่ยยยยย!” เอ็ดเวิร์ดทรุดลงไปคุกเข่า ลาสคิลของเขาถูกขโมยไปอีกแล้ว

เมื่อได้รับ EXP จากการลาส ในที่สุดแสงเลเวลอัพก็ปรากฏขึ้นเหนือร่างที่น่ารักของเอลีน่า

--------------------------------------------------

เพจ FC-Translate