บทที่ 219 ความกังวลของแองโกร่า

ทุนย่า ปราสาทอินทรีเงิน

"เจ้าจะไปแล้วรึ?" ฮอร์รัน ดยุคอินทรีเงินถามแองโกร่าซึ่งกำลังจัดกระเป๋า

"เดิมข้าบอกว่าข้าจะอยู่จนกว่าเทศกาลว่านเมล็ดจะสิ้นสุดลง ข้าไม่คิดเลยว่าข้าจะอยู่นานขนาดนี้” แองโกร่าพยักหน้าตอบอย่างใจเย็น

อันที่จริงแองโกร่าต้องการออกจากทุนย่านานแล้ว แต่เนื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อใกล้ชิดกันมากขึ้นหลังจากพ่อเหลือลูกชายเพียงคนเดียว และฮอร์รันเองก็อยากให้เขาอยู่นานขึ้น

เมื่อคำนึงถึงความรู้สึกของตาแก่ เขาก็เลยอยู่ต่ออีกสิบกว่าวัน

โชคดีที่มีอุปกรณ์ศักดิ์สิทธิอย่างฟอรัมผู้เล่น ทำให้เขาสามารถติดตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองไร้ชื่อ และติดต่อกับวีลาเพื่อจัดการกับสิ่งต่าง ๆ ในเมืองจากระยะไกลได้

แต่คำแนะนำหลายอย่างเกี่ยวกับการบริหารจัดการ ก็ไม่สามารถถ่ายทอดรายละเอียดสู่สาธารณะได้ ท้ายที่สุดเทพเจ้าแห่งเกมดูเหมือนจะไม่ได้พิจารณาถึงห้องส่วนตัวเมื่อพัฒนาฟอรัม ดังนั้นเมื่อมีปัญหามากมายเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ แองโกร่าก็ไม่สามารถทนได้ เขาต้องการกลับไปที่เมืองไร้ชื่อ

“เจ้าอยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือ” ชายชราฮอร์รันยังคงไม่เต็มใจที่จะแยกทางกับลูกชาย และอยู่ในบ้านที่เด็ก ๆ หายไป “ข้าอ่านจดหมายของคินลีย์แล้ว วิธีที่เจ้าใช้กลับไปที่ศักดินาของเจ้า มันก็แค่การวาปผ่านหิน!”

'ให้ตายเถอะคินลีย์'

แองโกร่าอดไม่ได้ที่จะบ่นอยู่ในใจ

“พ่อ มีหลายสิ่งที่รอให้ข้าจัดการในศักดินาของข้า” แองโกร่าตอบตามความเป็นจริง

“ก็ได้ คราวหน้าที่เจ้ามา เจ้าเอาของขวัญมาให้ข้าได้หรือไม่” ชายชราลังเลก่อนที่จะถาม

“ดยุคพ่อข้าต้องการของขวัญจากข้าจริงรึ? หายากจริง ๆ” แองโกร่าค่อนข้างประหลาดใจ

ท้ายที่สุดแล้วตำแหน่งของดยุคก็ยืนอยู่บนสุดของลำดับชั้นขุนนางภายใต้ราชวงศ์ ความมั่งคั่งของแองโกร่าที่สะสมมาด้วยความยากลำบาก อาจมีไม่ถึงเศษเสี้ยวของความมั่งคั่งที่พ่อของเขามี

“หรือเจ้าทำไม่ได้?” ชายชรากล่าวอย่างเหงา ๆ

“อ่าได้สิ ท่านต้องการอะไรล่ะ? หากเป็นผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นเรามี…” แองโกร่าเริ่มคิดถึง ‘สินค้าท้องถิ่น’ ที่เมืองไร้ชื่อสามารถให้ได้

1.ผู้เล่นงี่เง่าทุกประเภท

2.อาหารทะเลที่เหล่านักบวชท้องทะเลสามารถอัญเชิญได้ (เจ้าจะถูกกินแทนหากไม่สามารถเอาชนะมันได้)

3.สัตว์ประหลาดที่ผู้เล่นจับและทำให้เชื่องได้ ก่อนที่ร่างกายของพวกมันจะกลายพันธุ์อย่างผิดปกติ

4.ดอกไม้กินคนที่อันตรายอย่างยิ่ง มันสามารถกลืนมนุษย์วัยผู้ใหญ่เข้าไปได้ทั้งตัว (ดูได้แต่ห้ามแตะ)

รู้สึกเหมือนว่าทุก ๆ อย่างไม่ใช่สิ่งที่จะให้กับคนอื่นได้

ความจริงมันจะถูกต้องมากกว่า หากจะบอกว่าเมืองที่ไร้ชื่อได้กลายเป็นดินแดนปีศาจต้องห้ามภายใต้จมูกของเขา...

“เอ่อ ตอนนี้ข้ามาคิดดูแล้ว เราไม่มีสินค้าท้องถิ่นอะไรเลย…” แองโกร่าพูดอย่างลำบากใจ

“สบายใจเถอะ พ่อไม่ต้องการอะไรแบบนั้นหรอก แต่เจ้าทำได้แน่นอน!” ชายชราพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะพาหลานชายมาให้ข้าในครั้งต่อไปที่เจ้ามา!”

“…”

แองโกร่ารู้สึกราวกับว่าเขาหูฝาด “หลานชาย?”

“หลานสาวก็ดี แต่หลานชายจะดีกว่าเมื่อคำนึงถึงสิทธิในมรดก” ชายชราพูดต่ออย่างใจเย็น

“พ่อ ข้าเพิ่งอายุ 16…”

“ไม่เป็นไร ตอนที่ข้าอายุ 15 ข้าก็นอนกับสาวใช้ที่ย่าของเจ้าเตรียมไว้ให้ข้าเป็นพิเศษ และเราก็พลอดรักกันใต้ต้นไม้ใหญ่นอกลาน ข้ายกกระโปรงเธอขึ้นจากด้านหลัง…”

“ข้าไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับประสบการทางกามารมณ์ของท่าน พ่อ!”

“แล้วเรื่องแม่ของเจ้าล่ะ? โอ้ตอนนั้นเธอโตเป็นสาวแล้ว ย้อนกลับไปตอนที่เธอมาหาข้าเพื่อหาที่หลบภัย และตอนที่ข้าเซอร์ไพรส์เธอ…”

"หยุด! นั่นไม่ใช่ที่ข้าหมายถึง! ท่านไม่คิดว่ามันเร็วเกินไปสำหรับข้าที่จะมีครอบครัวในตอนนี้เหรอ”

แองโกร่ารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างลึกลับ แม้ว่าพ่อของเขาจะพยายามชดเชยความไม่ยุติธรรมในอดีต หลังจากที่พี่ชายคนโตของเขาเสียชีวิต และคอยห่วงใยเขา แต่ความกังวลของฮอร์รันก็ยังวนกลับมาสู่คำถามแปลก ๆ นี่อีกครั้ง...

ในขณะที่พ่อและลูกถกเถียงกันว่าการแต่งงานและการคลอดบุตร ว่าท้องก่อนแต่งหรือแต่งก่อนค่อยท้องดี ก็มีคนมาเคาะประตูขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา

พ่อบ้านคนใหม่เข้ามาหลังจากได้รับอนุญาตจากฮอร์รัน

“นายท่านเฟาสต์ อัครมุขนายกแห่งศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสวแห่งทุนย่ามาเยี่ยม เขาหวังว่าจะได้พบท่านและนายน้อยเฟาสต์” พ่อบ้านโค้งคำนับขณะกล่าว “เขานำของกำนัลมาด้วยขอรับ ส่วนใหญ่เป็นของทำพิธีกรรมเช่นน้ำมนต์”

“บอกให้เขาออกไป!” แองโกร่าปฏิเสธโดยไม่ลังเล

ในฐานะผู้ศรัทธาที่ภักดีของเทพเจ้าแห่งเกม แองโกร่าได้เรียนรู้ผ่านการสนทนากับเจ้าหญิงลีอาและบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เขาตรวจสอบ เพื่อทำความเข้าใจเรื่องการล่มสลายของเทียร์ร่าอย่างละเอียด

แม้ว่าในขณะนี้เทพเจ้าแห่งเกมจะหวนกลับมาแล้ว และเทียร์ร่าก็อยู่ในเส้นทางแห่งการฟื้นฟู แต่บาดแผลและความเสียใจในอดีตก็ยังไม่จางหายไป ทำให้แองโกร่าไม่ได้มีความเห็นที่ดีเกี่ยวกับศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสวซึ่งมีส่วนร่วมในการล่มสลายของเทียร์ร่า

“ไม่ เจ้าต้องพบเขาอย่างน้อยก็สักครั้ง” ฮอร์รันส่ายหัว ก่อนจะสั่งให้พ่อบ้านพาผู้มาเยือนไปรอในห้องรับรอง

“บางเรื่องก็เป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้” เขาพูดกับแองโกร่าอย่างจริงจัง “อนาคตเจ้าจะกลายเป็นลอร์ดแห่งทุนย่า และอาณาเขตทางเหนือทั้งหมด และเจ้าก็จะได้พบกับผู้นำของศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสวไม่ช้าก็เร็ว หากเจ้าหลีกเลี่ยงพวกเขาบ่อย ๆ เจ้าจะทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีให้กับพวกเขา และยังทำให้พวกเขาสงสัยในตัวตนของเจ้า”

“แต่…” แองโกร่ายังคงไม่พอใจเล็กน้อย

“ไม่ต้องกังวล จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้ายังเด็กและความผิดพลาดใด ๆ ก็เป็นเพราะความไม่รู้ของเด็ก นั่นเป็นข้อแก้ตัวที่สามารถเพิกเฉยได้ วันนี้เจ้าสามารถเรียนรู้วิธีการของคนเหล่านั้นได้เร็ว นั่นจะทำให้เจ้ามีเวลาเตรียมตัวเผชิญหน้ากับพวกเขาในภายหลังได้” ชายชราเกลี้ยกล่อมเขา

“งั้นท่านก็รู้ว่าข้ายังเด็ก…” แองโกร่าถอนหายใจเมื่อรู้ว่าพ่อของเขาพูดมีเหตุผล “ตกลง แต่ข้าจะออกจากทุนย่าหลังจากการพบปะครั้งนี้”

“ตามใจ…เฮ้อ ข้าล้มเหลวในการเป็นพ่อ ลูกชายของข้าต้องการไปจากข้า…” ชายชราส่ายหัวและถอนหายใจ ขณะที่เขาเดินออกจากห้อง แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผยของเขา ตอนนี้ดูเหมือนมันจะค่อมลงเล็กน้อยและเหี่ยวเฉาในสายตาของแองโกร่า

แองโกร่าไม่รู้จะปลอบใจพ่ออย่างไร แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจะหาเวลาว่างกลับมาเยี่ยมพ่อให้มากขึ้น

หลังจากจัดระเบียบรูปลักษณ์ของเขาแล้ว แองโกร่าก็ตามเขาออกไปจากห้อง เขาวางแผนจะดูว่าอัครมุขนายกของศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสวเป็นคนแบบไหน

------------------------------------------

เพจ FC-Translate