บทที่ 216 กำจัดศัตรูในนัดเดียวจากระยะห่างออกไป 1,700 เมตร

ปีศาจไม่สามารถเข้าใจได้ว่าจิตใจของผู้เล่นทำงานอย่างไร ที่แย่กว่านั้นคือตอนนี้มันเสียเปรียบเพราะพฤติกรรมแปลก ๆ ของมนุษย์ เล่ห์เหลี่ยมส่วนใหญ่ของมันคงไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ

ดังนั้นปีศาจจึงได้แต่พึ่งพาความแข็งแกร่งของมันในการฆ่ามนุษย์ตรงหน้า เพื่อให้พวกมันสูญเสียความตั้งใจที่จะสู้ต่อและหนีไปในที่สุด

ตามทฤษฎีแล้วในโลกใบนี้ กองทัพจะเริ่มเสียขวัญกำลังใจเมื่ออัตราการบาดเจ็บของสมาชิกในกองทัพสูงเกิน 30% แม้แต่กองทหารที่กล้าหาญที่สุด ก็ต้องพ่ายเมื่อสูญเสียกำลังพลไปครึ่งหนึ่ง

ดังนั้นขวัญกำลังใจของกองทัพจึงอยู่ในรูปพาราโบลา อัตราการรับบาดเจ็บเพียงล็กน้อยในช่วงต้น จะทำให้พวกเขากล้าหาญ แข็งแกร่งและดุดันขึ้น แต่เมื่อมีคนตายหรือได้รับบาดเจ็บเพิ่มขึ้นอีกครั้ง เส้นโค้งก็จะหล่นวูบลงเหวทันที

แต่ไม่นานปีศาจก็ตระหนักว่า ขวัญกำลังใจของฝ่ายตรงข้ามมันไม่เคยขึ้นถึงจุดสุดยอดหรือร่วงลงมาเลย แม้ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด และมนุษย์ได้บาดเจ็บล้มตายไปถึงหนึ่งในสามอย่างเห็นได้ชัด

ขวัญกำลังใจของพวกเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“ไม่น่าเชื่อ…เมื่อใดกันที่มนุษย์ก้าวมาถึงระดับนี้” ดวงตาของปีศาจเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ แม้ว่ามันจะใช้มือเปล่าบดขยี้ชาโดว์โร๊คที่พยายามซุ่มโจมตีมัน เช่นเดียวกับที่มันเห็นจำนวนมนุษย์ลดน้อยลง

จะปล่อยไว้ไม่ได้ มนุษย์พวกนี้อาจเข้ามาขัดขวางแผนการของเหล่าปีศาจ…ในเมื่อมีพวกมันเหลืออยู่อีกไม่มาก วันนี้มันจะกำจัดมนุษย์เหล่านี้ให้หมด!

หลังจากตัดสิ้นใจได้แล้ว มันก็ฟาดฝ่ามือตบผู้เล่น!

ต้องขอบคุณประสบการณ์ที่มันได้รับจากการต่อสู้กับมนุษย์เหล่านี้มาระยะหนึ่ง มันจึงได้เรียนรู้ว่า แม้พวกมันจะมีความเชี่ยวชาญในการต่อสู้สูงมาก แต่พวกมันก็เอาแต่โจมตีอย่างสิ้นหวังโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง และคิดเพียงแต่จะสร้างความเสียหายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

บางทีรูปแบบการต่อสู้เช่นนี้อาจเป็นประโยชน์สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีระดับพลังชีวิตใกล้เคียงกับปีศาจอย่างมัน เนื่องจากอาการบาดเจ็บไม่สำคัญตราบใดที่มันสามารถฆ่าศัตรูได้

แต่นั่นก็เป็นรูปแบบที่เสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติเช่นปีศาจ ท้ายที่สุดแล้วเพียงแค่การโจมตีปกติของปีศาจ ก็สามารถสร้างความเสียหายให้กับสิ่งมีชีวิตที่เปราะบางอย่างมนุษย์ได้มากมาย!

ความจริงมนุษย์พวกนี้ค่อนข้างแข็งแกร่งและอึดมาก ปีศาจอย่างมันต้องโจมตี 3-4 ครั้งก่อนที่จะฆ่าพวกมันได้ หากเป็นมนุษย์ธรรมดา เพียงตบเดียวของมันก็ไม่รอดแล้ว!

แต่แล้วมันก็ต้องประหลาดใจยิ่งขึ้น

เมื่อมนุษย์เพศชายที่ถือดาบคมเดี่ยวที่ยาวผิดปกติและกว้างเพียง 2 นิ้ว หยุดฝ่ามือของมันได้

มนุษย์คนนั้นไม่ได้ใช้พละในการขัดขวางการโจมตีของมัน แต่เป็นเทคนิกเพียว ๆ โดยไม่มีความผันผวนของพลังงานใด ๆ!

ความจริงปีศาจรู้สึกใจสั่นด้วยเหตุผลบางอย่างเมื่อการโจมตีของมันถูกหยุดเอาไว้ได้

นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยประสบมาก่อนในช่วงชีวิตอันยาวนานและชั่วร้ายของมัน แม้มันจะเผชิญหน้ากับเอลฟ์สายเหลือดแท้ มากสุดมันก็แค่ถูกปิดผนึกเพียงเท่านั้น ในขณะที่เหล่าเอลฟ์ต้องอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนและสถานที่เพื่อต่อกรกับมัน!

“โอ้ การโจมตีของเจ้ายักษ์นี่ก็ถูกบล็อกได้เหมือนกันรึ” ผู้ถือดาบพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ ราวกับว่าเขาไม่ได้หวังว่าตัวเองจะหยุดการโจมตีของปีศาจได้จริง ๆ

“อย่าอวดดีไปนัก มนุษย์!”

ปีศาจดึงมือกลับ มันเงื้อหมัดที่ใส่พลังทั้งหมดของมันและเหวี่ยงลงไปที่มนุษย์คนนั้นอีกครั้ง!

แต่ในเสี้ยววินาทีถัดมา มันก็สังเกตุเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ได้จริงจังและแข็งกร้าวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป ใบหน้านั้นกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาแทน

ทันทีที่หมัดปะทะเข้ากับใบดาบ ผิวหนังของปีศาจก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

ต้องบอกว่าผิวของมันทนทานไร้ที่เปรียบ ใบมีดธรรมดาไม่อาจทำอันตรายต่อมันได้ และสิ่งเดียวกันนี้ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ณ ตอนนี้ คมดาบไม่สามารถบาดเข้าไปในผิวของมันได้ ไม่ว่ามันจะใส่แรงลงไปในหมัดมากเพียงใดก็ตาม

แต่สิ่งที่ทำให้มันต้องตกตะลึงคืออย่างอื่น หมัดที่เต็มไปด้วยพลังของมันถูกอีกฝ่ายรับได้อย่างหมดจรด!

“ถ้าข้าบล็อกได้ ข้าก็สะท้อนมันได้เช่นกัน เมื่อรู้ว่าเจ้าไม่มีอะไรมากไปกว่าก็อบลินตัวใหญ่ ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกลัว” ชายวัยกลางคนที่มีสายตาแหลมคมราวกับสิงโตกล่าวอย่างตื่นเต้น

ปีศาจไม่สามารถเปลี่ยนทิศทางของพลังที่สะท้อนมาได้ทัน ถูกกระแทกจนเซ

และเนื่องจากผู้เล่นทุกคนในปัจจุบันเป็นทหารผ่านศึก พวกเขาคว้าโอกาสนี้ไว้มั่น และปล่อยคลื่นพลังโจมตีอีกระลอก ตัด HP ของศัตรูออกไปอย่างรุนแรง

‘มนุษย์พวกนี้ชั่วร้ายเกินไปแล้ว!’

ปีศาจรู้ดีว่าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าความได้เปรียบที่แข็งแกร่งที่สุดของมันไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่เป็นพลังเวทมนตร์ หากมันสามารถปลดปล่อยเวทมนตร์ได้ การต่อสู้นี้ก็จะเหมือนนรก!

แต่พลังเวทย์ของมันยังไม่ฟื้นตัว และตอนนี้ความแข็งแกร่งของมันก็แทบจะไม่ถึงหนึ่งในสามของพลังสูงสุด

วันนี้มันจะปล่อยให้มนุษย์เหล่านี้มีความสุขไปก่อน

และเมื่อพลังของมันฟื้นคืนกลับมา มันจะทำให้คนเหล่านี้ได้ลิ้มรสพลังของปีศาจที่แท้จริง!

เมื่อคิดได้แบบนั้น ปีศาจที่ได้รับบาดเจ็บไปทั่วตัวก็กางปีกค้างคาวขนาดมหึมา มันตั้งใจจะหลบหนีไปหาสถานที่ซ่อนตัวเพื่อรอให้พลังฟื้นกลับคืนมา

และนั่นคือช่วงเวลาที่โกวต้านรอคอยมานาน เขาเกาะอยู่เหนือต้นสนที่สูงตระหง่านห่างออกไปเกือบ 2 กิโลเมตร

“เปิดใช้งานการโจมตีระยะไกล ยิงแม่นยำ ชาร์จพลัง เคลือบพิษ และเจาะเกราะ! ถ้าเจ้าไม่พยายามหนี ข้าคงต้องรอเก้อไปแล้ว!”

ลูกศร 5 ดอกถูกปล่อยออกจาก AWM เสียงหวีดหวิวกรีดหูระเบิดดัง ส่งให้ลูกศรทั้ง 5 กลายเป็นเส้นแสงสีขาวที่ตาของมนุษย์มองตามไม่ทัน พุ่งเข้าชนโคนปีกขวาของปีศาจ ขัดขวางการบินโดยตรงและส่งสัตว์ประหลาดร่วงลงดิน!

"เยส! เห็นมั้ย? นี่คือพลังที่แท้จริงของจังเกิ้ลวอคเกอร์!” โกวต้านตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น เขามีความสุขจนถูใบหน้ากับ AWM ที่เขาซื้อมาด้วยเงินที่ประหยัดมาทั้งชีวิต

แม้ว่าเขาจะใช้มันมาหลายครั้งแล้วหลังจากได้มันมา แต่เขาก็ถูกจำกัดให้ล่าแต่สัตว์ระดับล่าง และไม่เคยได้ปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงของธนูระดับตำนานคันนี้เลย ตอนนี้ด้วยพลังที่ได้ปลดปล่อยออกมา โกวต้านก็รู้สึกว่าเขาคิดถูกแล้วที่ซื้อมัน!

“มาดูกันว่าเจ้าจะหนีไปได้อย่างไรโดยไร้ปีก!”

อีกด้านหนึ่ง ปีศาจกำลังร้องโหยหวนราวกับสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ ขณะที่มันร่วงลงมาจากฟ้าอย่างรุนแรงและกระแทกเข้ากับพื้นดินจนฝุ่นตลบ

เสียงคำรามของมันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อมันเงยหัวขึ้น ลูกบอลพลังงานมืดก็ปรากฏขึ้นระหว่างเขาที่มีลักษณะคล้ายวัวกระทิงของมัน

ตอนนั้นเองโกวต้านสังเกตว่าเอ็ดเวิร์ดกำลังแอดเขาในฟอรัม

[เอ็ดเวิร์ด: บอสกำลังเล็งเจ้า! ระวังอย่าให้ถูกฆ่า!]

โกวต้านเม้มปากอย่างดูถูกเมื่อเขาอ่านข้อความของเอ็ดเวิร์ด

‘อะไร ข้ารึ? ล้อเล่นรึไง? ข้าอยู่ห่างจากมันตั้ง 1,700 เมตรเชียวนะ!’

'ถ้ามันสามารถโจมตีโดนข้าได้จริง ๆ ข้าจะกินลูกสนทุกลูกบนต้นสนข้าง ๆ ข้าเลย!'

แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้กลับไปในฟอรัม ลูกบอลพลังงานมืดที่อยู่ระหว่างเขาของปีศาจก็ถูกปลดปล่อยออกมา พลังเวทย์มนตร์ของมันมหาศาลราวกับลำแสงของปืนใหญ่

และโกวต้านเองก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันสามารถยิงโดนเขาได้จริง ๆ!

“เชี่ย! จังเกิ้ลทะ…”

ไม่ทันที่เขาจะได้ร่ายทักษะเทเลพอร์ตของจังเกิ้ลวอคเกอร์ พลังงานมืดก็ได้พัดเขาหายไปบนฟ้าพร้อมกับพื้นรอบ ๆ ตัวเขา

ในฐานะที่คลาสเดิมของโกวต้านนั้นเปราะบางมาก เขาจึงตายทันที

------------------------------------------------------

เพจ FC-Translate