บทที่ 215 ลางดี!

แม้ว่าการปรากฏตัวครั้งนี้จะน่าอนาถ แต่การมีไอเทม +7 ทุกชิ้นก็ยังคงทรงพลังมากในยุคนี้ แม้ว่ามาร์นี่จะถูกตบลงกับพื้นอย่างแรงจนเขาไม่สามารถดึงตัวเองออกมาได้ แต่เขาก็สูญเสีย HP ไปเพียงหนึ่งในห้า และไม่ได้ตายทันที!

ปัจจุบันมาร์นี่ก็ยังคงเป็นแท็งค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้เล่น เนื่องจากผู้ที่เปลี่ยนคลาสเป็นพาลาดินเมื่อเร็ว ๆ นี้ยังไม่คุ้นเคยกับสไตล์การเล่นของพาลาดิน ควบคู่กับการที่เขามีเงินมหาศาลรวมถึงประสบการณ์การตายนับไม่ถ้วน นั่นก็ได้ทำให้เขาสามารถเผชิญกับทุกสิ่งอย่างใจเย็น!

"เจ้ายังมีชีวิตอยู่!" เซลีนมองชายที่กำลังขุดตัวเองขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะขมวดคิ้ว “แต่…ข้าเห็น…”

เซลีนมั่นใจมากว่าเธอเห็นมาร์นี่ตาย และไม่ใช่ตายเพราะตกหน้าผาหรือตกทะเล แต่ถูกบดขยี้ในกรงเล็บปีศาจ

ตามหลักแล้วไม่มีโอกาสที่เขาจะแกล้งตายได้

ด้วยเหตุนี้ มันจึงมีเพียงเหตุผลเดียวที่เขายังคงปรากฏตัวที่นี่!

"ข้ารู้แล้ว!" หญิงสาวแสดงท่าทางเข้าใจ “เจ้าเป็นฝาแฝดของชายคนนั้น!”

มีเหตุผลอะไรอีกบ้างนอกจากจะเป็นฝาแฝด?

เป็นไปได้ไหมที่มนุษย์เหล่านี้จะได้รับความสามารถในการฟื้นคืนชีพอย่างไร้ขีดจำกัด ในทันใดที่พวกเขากลายเป็นผู้ศรัทธาในเทพเจ้าที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน?

ขณะเดียวกันมาร์นี่ก็ผงะ

"ฮะ?"

เซลีนดูเหมือนจะเชื่อว่าเธอคิดถูก และใช้เวทย์มนตร์เถาวัลย์ของเอลฟ์ดึงมาร์นี่ขึ้นมา

แต่ปีศาจไม่ได้เป็นฉากหลัง หลังจากที่มันตบมนุษย์ลงดิน มันก็สัมผัสได้ทันทีว่ามาร์นี่ไม่ได้ตาย

แม้ว่ามันจะไม่แน่ใจว่าทำไมมนุษย์ถึงรอดจากการโจมตีด้วยพละกำลัง 8 ส่วนของมันได้ แต่มันก็ยังคงเป็นปีศาจและตั้งใจที่จะลองตบดูอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามมาร์นี่ไม่ได้มาเพียงลำพัง ผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็มาถึงแล้วเช่นกัน และตามธรรมเนียมแล้ว พวกเขาจะทักทายบอสป่าด้วยการเปิดฉากยิงอันติของพวกเขา

ปีศาจเพียงแค่ยิ้มอย่างเหยียดหยาม เมื่อสังเกตเห็นว่าผู้มาใหม่ล้วนแต่เป็นมนุษย์

มันภาคภูมิใจที่ได้เป็นสมาชิกของเผ่าพันธุ์เหนือธรรมชาติ และมีชีวิตอยู่มานานกว่าพันปี ความแข็งแกร่งและความรู้ของมันนั้นเหนือกว่าเผ่าปีศาจอายุน้อย แม้ว่ามันจะพลังเวทย์ของมันยังไม่ฟื้นคืนกลับมาเพราะมันเพิ่งทำลายผนึก แต่มันก็ยังฟื้นตัวได้ระดับหนึ่งแล้ว

แม้มันจะไม่รู้ว่าพลังของมนุษย์พัฒนาไปแค่ไหนหลังจากผ่านมานับพันปีแล้วยังไง? มันไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงเวทมนตร์ของมนุษย์ที่อ่อนแอไม่กี่คน คงสนุกกว่าถ้ามันแสร้งทำเป็นได้บาดเจ็บ และเมื่อพวกมนุษย์คาดว่าจะฆ่ามันได้สำเร็จ มันก็จะทำให้พวกมนุษย์ได้รับรู้ว่าความสิ้นหวังคืออะไร นั่นแหละคือความเพลิดเพลินของมัน!

ดังนั้นมันจึงแสร้งทำเป็นรับมือไม่ทัน และสับสนกับกลอุบายต่าง ๆ ของมนุษย์ ทำให้ผู้เล่นสามารถยิงทักษะทั้งหมดไปที่ใบหน้าของมันได้

'หึ เวทมนตร์ง่อย ๆ นี้หรือจะทำร้ายข้าได้...มนุษย์จะฟื้นอารยธรรมเวทย์มนตร์ขึ้นมาใหม่ในเวลาเพียงแค่พันปีได้ยังไง'

แต่ถึงอย่างนั้นคลื่นทักษะก็รุนแรงกว่าที่ปีศาจคาดไว้ ควันระเบิดได้ปกคลุมร่างของปีศาจไว้ทั้งหมด

ปีศาจแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

จะให้ปรากฏตัวออกมาทันทีคงไร้ความหมาย มันต้องรอสักพักและค่อยปรากฏตัวขึ้นเมื่อมนุษย์เชื่อว่าเอาชนะมันได้แล้ว นั่นจะทำลายขวัญกำลังใจของมนุษย์ได้มากที่สุด!

แต่ก่อนที่มันจะได้แสดงตัวออกมา ผู้เล่นก็ได้เปิดฉากยิงทักษะอีกครั้งอย่างมืดฟ้ามัวดิน ปีศาจที่ไม่ทันได้เตรียมตัวถึงกับเข่าทรุด

‘ให้ตายเถอะ มนุษย์พวกนี้ระวังตัวจริง ๆ! แต่ก็ยังเจ็บน้อยกว่าระลอกแรก…ฮึ่ม! พวกมันคงคิดว่าข้าได้พ่ายแพ้ไปแล้ว และคลื่นพลังเวทย์ครั้งนี้คงเป็นการยืนยันสภาพข้า…”

ปีศาจแสยะยิ้มอย่างเจ็บปวดขณะที่มันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ‘โชคดีที่ข้าไม่ได้กรีดร้องออกมา พวกมันจะต้องตกใจมากแน่เมื่อข้าปรากฏตัวออกมาตอนนี้!”

แต่ก่อนที่มันจะได้ลุกขึ้น การโจมตีระลอก 3 ก็โถมเข้ามาอีกครั้ง และกระแทกมันลงพื้น!

'คลื่นพลังเวทครั้งนี้ยิ่งอ่อนแอ! ข้าคิดถูกจริง ๆ …แต่ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าอยากจะเห็นพวกมันสิ้นหวัง ข้าจะตะครุบและฆ่าพวกมันให้หมด ๆ ไปซะ!'

ปีศาจลูบใบหน้าที่โดนตบจนบวบของมันอย่างโกรธ ๆ และแปลกใจนิด ๆ 'เมื่อไหร่ที่มนุษย์รู้จักระวังตัวเช่นนี้? คุณภาพของกองทัพมนุษย์ยุคใหม่สูงขนาดนี้เชียวหรือ?'

ปีศาจยังไม่รู้ว่าผู้เล่นก็แปลกใจเช่นกัน

“บอสตัวนั้นผิดปกติรึเปล่า HP มันหายไปแล้วหนึ่งในสี่ ทำไมมันยังซ่อนตัวอยู่ในควันไม่ขยับเลย?”

"ใครจะไปรู้? มันอาจกำลังกลายร่างหรืออะไรสักอย่าง ไม่ต้องไปสน โจมตีต่อไป!”

“มันอาจจะแกล้งตายเพราะคิดว่าเรามองไม่เห็น”

“ไม่มีทางที่เราจะมองไม่เห็น แถบ HP ของมันชัดขนาดนี้…”

“อันติของข้าเพิ่งหมดคูลดาวน์!”

"ข้าด้วย ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เราจะยิงคลื่นอันติอีกระลอก!”

ดังนั้นเมื่อปีศาจกำลังจะกระโดดออกมาและคำรามให้เหล่ามนุษย์หวาดกลัว มันก็ถูกโจมตีอย่างไร้ปราณีและทรุดลงไปกินดินอีกรอบ 'เซอร์ไพร์' ที่เตรียมไว้ถูกกระแทกกลับลงคอ และได้แต่พึมพำว่า 'ไอ้XXXแม่'...

อีกด้านหนึ่ง ผู้เล่นทุกคนต่างก็ร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นปีศาจลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“นั่นร่างสองของบอสรึเปล่า!”

“รูปลักษณ์ย้อมไปด้วยเลือดดูทรงพลังมาก”

“มีรูมากมายบนปีก มันเป็นแค่ของประดับรึ”

“ฟันหน้ามันหายไปสองซี่ ระวังนะทุกคน มันกำลังจะพ่นลมหายใจออกมาแน่นอน!”

เมื่อสิ่งต่าง ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว แม้แต่ปีศาจที่ไร้สมองก็ยังตระหนักว่าพวกมันกำลังถูกเล่นงาน นับประสาอะไรกับปีศาจที่มีสมองที่มีความสามารถอย่างมัน

“กล้าหลอกปีศาจอย่างข้าเชียวรึ! ข้าจะไม่เล่นเกมแห่งความสิ้นหวังกับพวกเจ้าแล้ว! ข้าจะฆ่าพวกเข้าทั้งหมดซะ!”

มันกางปีกพุ่งเข้าใส่ผู้เล่นด้วยความโกรธ จนลืมเอลฟ์สาวและมาร์นี่ที่ยังติดอยู่ในพื้น

เมื่อผู้เล่นเห็นว่าในที่สุดบอสก็ทำตัวปกติ และค่อนข้างไม่พอใจหลังจากถูกทุบตีมานาน ผู้เล่นที่กำลังกระวนกระวายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน พวกเขาเริ่มใช้กลยุทธ์ปกติโดยมีวอร์ริเออร์คอยดึงดูดความสนใจของศัตรู พาลาดินปกป้อง ในขณะที่คลาสอื่นคอยสร้างความเสียหาย ทำให้ HP ของปีศาจค่อย ๆ ลดลง

ขณะที่ปีศาจร่อนลงสู่พื้น มันก็ได้ปลดปล่อยการโจมตีด้วยเวทมนตร์แห่งความมืดอันทรงพลัง สังหารมนุษย์คนหนึ่งอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าคนอื่น ๆ แต่สิ่งที่ทำให้ปีศาจรู้สึกเหลือเชื่อก็คือมนุษย์เหล่านั้นไม่เพียงแต่ไม่กลัว พวกมนุษย์ยังหัวเราะเมื่อมันสังหารสหายพวกเขาที่สวมชุดเกราะสีแดงแซมทองที่พึ่งหลุดออกมาหลุมในดินได้ในที่สุด

“ฮ่าฮ่าฮ่า! มาร์นี่ตายอีกแล้ว เชี่ยยยย!”

“ข้าไม่สามารถมีสมาธิกับการต่อสู้ได้เลย หากกิจกรรมล่าบอสครั้งนี้ยังไม่เห็นเขาตาย”

“การล่าบอสครั้งนี้ต้องลางดีแน่ มาร์นี่ตายแล้ว!”

ขณะเดียวกันปีศาจก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องในใจว่า 'ให้ตายเถอะ ทำไมข้าถึงคิดว่าพวกแกคือปีศาจตัวจริงที่นี่!'

----------------------------------------------------

เพจ FC-Translate