เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 150 กฎพื้นฐาน

บทที่ 150 กฎพื้นฐาน

บทที่ 150 กฎพื้นฐาน


สองวันหลังจากที่กิจกรรมเกาะมนุษย์เงือกสิ้นสุดลง

หลังจากที่วีลาได้รับรายงานเกี่ยวกับ 'บุคคลน่าสงสัยที่อยู่นอกเมืองไร้ชื่อ แต่ผู้เล่นไม่สามารถทำอะไรได้เพราะพวกเขาเป็นมิตร' เธอก็ได้นำผู้เล่นหลายคนที่แองโกร่าได้คัดเลือกเป็น NPC มาที่นี่ นั่นคือตอนที่พวกเขาได้พบกับ คินลีย์•ไอนซ์วอเตอร์ นักเล่นแร่แปรธาตุฝึกหัดที่เธอเคยพบในทุนย่า

ดวงตาโต ๆ ของคินลีย์เบิกกว้างเมื่อเห็นวีลา

“เจ้า…เจ้าไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ!”

แม้ว่าคินลีย์จะเห็นแล้วว่าผู้เล่นต่อสู้อย่างไรในขณะที่เธออยู่แอบข้างหลังเอ็ดเวิร์ดและคนอื่น ๆ แต่ปาร์ตี้ของเอ็ดเวิร์ดนั้นเป็นกำลังหลักอันดับต้น ๆ ของเหล่าผู้เล่น และตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรโง่ ๆ การต่อสู้ของพวกเขาก็ไหลลื่นราวกับสายน้ำ ยิ่งไปกว่านั้นเอลีน่านักบุญหญิงฝึกหัดก็กำลังอารมณ์เสียเพราะเธอไม่ได้กินพุดดิ้งนม ทำให้พลังการต่อสู้ของเธอพุ่งทะยาน เอฟเฟกต์พิเศษและทักษะต่าง ๆ จึงถูกโยนออกไปเหมือนกระแสน้ำ

และในจังหวะโกลาหล แม้ว่าโจและโกวต้านจะถูกฆ่าโดยไม่ได้ตั้งใจในขณะที่พวกเขาล่อสัตว์ประหลาด เจสสิก้าและเอลีน่าก็จะชุบชีวิตพวกเขาขึ้นมาทันที ในสายตาของคินลีย์เลยกลายเป็นว่า ทั้งสองถูกปีศาจโจมตีจนล้มลงกับพื้นแล้วก็ลุกขึ้นมาใหม่ด้วยคาถารักษาเพียงคาถาเดียว เหตุการณ์เช่นนี้มันยังอยู่ในขอบเขตความเข้าใจของคินลีย์ แม้ว่าเธอจะไม่แน่ใจว่ามีคาถารักษาใดที่สามารถรักษาได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้

ในทางกลับกัน ความจริงที่ว่าคนตายสามารถฟื้นคืนชีพได้นั้นมันน่าประหลาดใจเกินไป จนคินลีย์คงไม่อาจรักษาภาพลักษณ์ของหญิงสาวที่บอบบางของเธอเอาไว้ได้

ท้ายที่สุดดยุกอินทรีเงินเองก็เชื่อว่าวีลาได้ตายไปแล้วเช่นกัน เขาถึงกับคิดว่าเขาได้ทำให้คนรักของลูกชายเสียชีวิตโดยไม่ได้ตั้งใจ และรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก ด้วยเหตุนี้เขาเลยแนะนำปาร์ตี้จับคู่ให้แองโกร่าหลายครั้ง ซึ่งเขาคิดจะเชิญลูกสาวขุนนางทุกคนในภาคเหนือ เพื่อให้ลูกชายของเขาได้เลือกคนชอบ แต่แองโกร่ากลับปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

แองโกร่านั้นชัดเจน ผู้เล่นไม่มีเวลาหาแฟน!

เป็นธรรมดาที่ฮอร์รันจะไม่รู้ว่าลูกชายของเขาหมกมุ่นอยู่กับเกมมากเกินไปจนไม่มีเวลาออกเดท เขาจึงคิดว่าแองโกร่ากำลังจมอยู่กับความเสียใจจากการที่ต้องสูญเสียคนรักไป และด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกผิดมากขึ้น

แม้ว่าฮอร์รันจะพยายามคิดหาวิธีอื่นเพื่อกอบกู้สถานการณ์ แต่ปาร์ตี้ของแองโกร่าก็รีบเทเลพอร์ตไปที่ไลฟ์สโตนในหมู่บ้านมนุษย์กบเมื่อพวกเขารู้เรื่องสึนามิไปแล้ว ก่อนที่ฮอร์รันจะทันได้ทำอะไรต่อ

ด้วยเหตุนี้ คินลีย์ผู้ซึ่งตกตะลึงกับเทคโนโลยีของระบบ และสันนิษฐานว่าเมืองไร้ชื่อได้พัฒนาการเล่นแร่แปรธาตุจนก้าวล้ำยุคสมัยไปแล้ว จึงได้ตามหาฮอร์รัน และแจ้งให้เขาทราบว่า เธอตั้งใจจะไปเยี่ยมแองโกร่าที่ศักดินาของเขา (เพื่อเรียนรู้การเล่นแร่แปรธาตุที่นั่น)

แต่นั่นก็ทำให้ชายชราโล่งใจ และไม่คิดทักท้วงแม้แต่น้อย เขาได้ให้เงินจำนวนมากแก่เธอเพื่อเป็นค่าเดินทาง รถม้าหรูหราหลายคัน และมอบทหารที่ดีที่สุดของเขาไปเป็นผู้คุ้มกันของเธอ ความจริงฮอร์รันถึงกับบอกใบ้เธอว่าแองโกร่าได้เปลี่ยนใจไปเลื่อมใสศรัทธาเทพเจ้านอกรีตเพื่อให้เด็กสาวได้เตรียมใจ

คินลีย์ไม่สนใจคำบอกใบ้ของชายชรามากนัก ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุ เธอก็เป็นผู้ศรัทธาในเทพเจ้าแห่งการเล่นแร่แปรธาตุซึ่งเป็นเทพนอกรีต และเป็นกลางต่อศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสว

ที่พวกเขาเป็นกลาง นั่นอาจเป็นเพราะว่าเทพเจ้าแห่งการแร่แปรธาตุมีผู้ศรัทธาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่กระจายกันอยู่ทั่วทวีป และยังมีปรมาจารย์เล่นแร่แปรธาตุหลายคนที่เชี่ยวชาญเทคโนโลยีการเล่นแร่แปรธาตุ และปรมาจารย์แต่ละคนก็มีเทคโนโลยีที่สามารถโค่นล้มสถานการณ์ในปัจจุบันของทวีปได้ง่าย ๆ นั่นคือเหตุผลที่ทุกอาณาจักรปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเคารพ โดยที่ราชาของอาณาจักรเล็ก ๆ บางอาณาจักรก็ยังมีสถานะน้อยกว่าพวกเขา!

อาจารย์ของคินลีย์ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ทำให้แม้แต่เซซิลก็ยังพยายามทำตัวเหมือนสุนัขเลียเธอ ทั้ง ๆ ที่เขาก็เป็นถึงลูกชายคนโตของดยุก เพียงเพื่อเขาจะได้ขยายอำนาจและได้รับสิทธิพิเศษมากขึ้น…

แต่ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด เทพเจ้าของพวกเขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตรากฎขึ้นมาใหม่เพื่อแทรกแซงข้อพิพาทของมนุษย์ ดังนั้นศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสวและศาสนจักรอื่น ๆ จึงไม่ได้ตามล่าผู้ศรัทธาของเทพเจ้าแห่งการเล่นแร่แปลธาตุ เหมือนกับที่พวกเขาทำกับผู้ศรัทธาของเทพนอกรีตอื่น ๆ

นั่นคือเหตุผลที่คินลีย์ไม่รู้สึกกังวล แต่จริง ๆ แล้วเธอกลับยินดีที่พบว่าแองโกร่าก็เป็นผู้ศรัทธาในเทพเจ้านอกรีตเช่นกัน ไม่น่าแปลกใจที่แองโกร่าและผู้ติดตามของเขานั้นมีวิธีการต่อสู้ที่แตกต่างไปจากศาสนจักรอื่น ๆ และเทคโนโลยีการเล่นแร่แปรธาตุแปลก ๆ ของพวกเขาก็เป็นอะไรที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันสมเหตุสมผลแล้วถ้าพวกเขาศรัทธาในเทพเจ้านอกรีต ที่มีตัวตนอยู่นอกเหนือจากศาสนาหลัก ที่เชื่อว่าตนเป็นศาสนาที่สร้างขึ้นโดยเทพเจ้าที่แท้จริง!

คินลีย์ที่อยากรู้อยากเห็นจึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาก ว่าเทพเจ้านอกรีตองค์นี้จะมีอำนาจมหัศจรรย์อะไรบ้าง?

และเธอก็ไม่ผิดหวังเลยเมื่อมาถึงเมืองไร้ชื่อ มันเป็นศักดินาที่ทำให้เธอสับสนมึนงงทันทีที่มาถึง

'อ๊าาา เทคโนโลยีการคืนชีพนี่มันมากเกินไปแล้วรึเปล่า พวกเจ้าไม่กลัวว่าราชาแห่งความตายมาเคาะประตูบ้านจริง ๆ เหรอ?'

“ท่านนี่เอง…” วีลาไม่ได้กังวลเรื่องที่คินลีย์คิดว่าเธอตายไปแล้วและทำเพียงแค่ขมวดคิ้ว "ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?"

ปฏิกิริยาของเธอลบล้างข้อสันนิษฐานทั้งหมดของคินลีย์ที่คิดว่าเธอเป็นฝาแฝด ซึ่งทำให้คินลีย์ยิ่งสงสัยเกี่ยวกับเทคโนโลยีของเทพเจ้านอกรีตองค์นี้มากขึ้น

“แน่นอนว่าข้าต้องมาเยี่ยมแองโกร่า เจ้าช่วยนำทางข้าหน่อยได้ไหม เลดี้” คินลีย์ยิ้มให้อย่างมีเสน่ห์ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอดูเป็นมิตรจนคนอื่น ๆ รอบข้างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีกับเธอ

มีเพียงวีลาเท่านั้นที่รู้สึกปวดหัวทันทีหลังจากที่เห็นสิ่งนั้น

เธอรู้สึกเสมอว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอที่ดูอ่อนแอและบอบบางนั้น ไม่ง่ายอย่างเห็น

ยิ่งไปกว่านั้นมันก็น่าหนักใจมาก เมื่อวีลาเห็นขบวนรถม้ายาวเหยียดด้านหลังเธอ ที่ดูราวกับว่าพวกเขาได้เตรียมชุดแต่งงานและสินสอดทองหมั้นไว้พร้อมแล้ว

แต่วีลาก็ไม่ได้ใช้อำนาจของเธอไล่คน ๆ นี้ออกไป เธอพาคินลีย์เข้าไปในเมืองหลังจากถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ท้ายที่สุดระบบยอมรับว่าคินลีย์เป็นมิตร มันดีกว่าที่จะให้แองโกร่าตัดสินว่าจะทำยังไงกับเธอ

ในทางกลับกัน คินลีย์ก็รู้สึกได้ถึงความเป็นปรปักษ์ของวีลา แต่เธอก็ไม่สนใจเลย เนื่องจากวีลายังคงเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้าน แม้ว่าเธอจะสามารถกลับมาจากความตายได้ แต่สถานะของวีลาก็เทียบเธอไม่ได้

ขณะที่เธอเข้าไปในเมือง คินลีย์ก็เริ่มมองไปรอบ ๆ และพบสิ่งแปลก ๆ มากมายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างที่เธอต้องการ

จากนั้นวีลาก็พาเธอไปพบแองโกร่าที่กำลังทำงานอยู่

หลังจากที่คินลีย์มาถึง เธอก็ได้อธิบายความตั้งใจของเธอ แต่นั่นกลับทำให้แองโกร่าต้องการปฏิเสธเธอไปตรง ๆ

เมื่อเขาคิดจะอ้าปาก ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ หลังจากเขาจ้องมองไปในอากาศบาง ๆ ตรงหน้าสักพัก เขาก็พึมพำออกมาอย่างเหนื่อยล้าว่า “นี่ถือเป็นคำสั่งให้ยอมรับผู้หญิงคนนี้ใช่ไหมเนี่ย…”

เขาเกาหัวอย่างไม่พอใจท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาของวีลา และพูดว่า “ข้าอนุญาตให้เจ้าอยู่ในเมืองก็ได้ แต่มีข้อแม้…ก็ไม่เชิงว่าเป็นข้อแม้หรอก ประชาชนในเมืองเกือบทั้งหมดของข้านั้น พวกเขาพิเศษนิดหน่อย ดังนั้นข้าจึงต้องตั้งกฎพื้นฐานบางอย่างกับเจ้า เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้น”

----------------------------------------------------

เพจ FC-Translate

จบบทที่ บทที่ 150 กฎพื้นฐาน

คัดลอกลิงก์แล้ว