บทที่ 128 ผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ (อ่านฟรี)

“ทำไมเจ้าไม่กลัว! ทำไมไม่เสียใจ! เจ้ากำลังพยายามเอาชนะข้าด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ นั่นทั้งที่เห็นข้ามีพลังมากขนาดนี้เหรอ!”

เซซิลคำรามเหมือนสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่งหลังจากสูญเสียความเป็นเหตุเป็นผลไปแล้ว ร่างมนุษย์ของเขาก็ถูกก้อนเนื้อและหนวดค่อย ๆ กลืนกินไปอย่างช้า ๆ ในขณะที่เขาเริ่มกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวขึ้นทุกขณะ

ร่างกายซึ่งขยายใหญ่ขึ้นของสัตว์ประหลาดกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้อง เสาหินอ่อนที่แกะสลักด้วยลวดลายดอกไม้สีทองถูกหนวดพัน และพื้นก็ถูกกดทับด้วยน้ำหนักอันมหาศาลของร่างขนาดใหญ่จนมีรอยแตก รวมถึงน้ำหนองสีเขียวที่กระเซ็นไปทั่วพื้น ในตอนที่มันกระทบพื้นมีเสียงกัดเซาะและควันสีขาวฉุนลอยขึ้นมาจากพื้นเป็นระลอก

แม้จะอยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดเช่นนี้แองโกร่าก็ไม่กลัวเลย แต่ความโกรธได้ทำให้คำพูดของเขาดังและมีพลังมาก

“เซซิลเจ้าโง่มาก เจ้าตกต่ำเพราะความโลภของเจ้าเอง มีเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าพูดถูก ข้ามีสมบัติที่เทพเจ้าประทานมาให้”

“นั่นเป็นของข้า! ของข้า ของข้า ของข้า ของข้า ของข้า! ส่งมันมาให้ข้า!”

ลูกตาที่งอกออกมาจากก้อนเนื้อและหนวดที่ขดรอบเสาหินอ่อน จ้องมองไปที่แองโกร่าพร้อมกันโดยไม่กระพริบตา เนื้อซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นร่างของเซซิลปริออกตรงกลางเหมือนดอกเดซี่ที่กำลังผลิบาน โดยที่ 'กลีบดอกไม้' แต่ละอันเต็มไปด้วยฟันซี่เล็ก ๆ อันแหลมคม

สัตว์ประหลาดที่ไม่มีชื่ออ้าปากกว้างและกัดลงไปที่ตำแหน่งของแองโกร่า

อย่างไรก็ตาม แองโกร่าจับไม้กายสิทธิ์ของเขาแน่นและตะโกนคำสั่งเปิดใช้งาน

“อัญเชิญผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์!”

แสงสีเงินจาง ๆ พุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์และควบแน่นเป็นร่างของสิงโตที่สง่างาม มันไม่ได้โจมตีทันที มันเพียงแค่คำรามใส่สัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้าใส่แองโกร่า และส่งสัตว์ประหลาดบินไปด้วยพลังที่มองไม่เห็น จนร่างขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรงจนทำให้ผนังห้องแตกออกเป็นใยแมงมุม

“นั่นคือสมบัติ…มันควรจะเป็นของข้า…ทั้งหมด…เป็นของข้า…” เสียงของเซซิลดังก้องออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาด

“ไม่ เจ้าเข้าใจผิดอีกแล้ว สิ่งที่เทพเจ้าของข้ามอบให้ข้าไม่ใช่ไม้กายสิทธิ์นี้” แองโกร่าพูดโดยยั้งคำว่า 'เขาให้รางวัลเควสแก่ข้า' “เทพเจ้าที่ข้าศรัทธา ได้ให้ความกล้าหาญที่จะยืนหยัดต่อหน้าเจ้า สัตว์ประหลาดที่ชั่วร้าย และมอบความแข็งแกร่งให้ข้าทำลายล้างพวกเจ้า”

เมื่อมองไปยังสัตว์ประหลาดที่หมดสภาพไปแล้ว แองโกร่าก็ไม่ได้ประมาท “วิญญาณผู้พิทักษ์…”

"เดี๋ยว…!"

ทันใดนั้นใบหน้าของเซซิลก็ปรากฏขึ้นเหนือก้อนเนื้อมีชีวิตด้วยสายตาอ้อนวอน ขณะที่เขาขอร้องด้วยความจริงใจว่า “ข้าถูกปีศาจจากชุมนุมลับดวงตาหลอก! พวกเขาหลอกข้าด้วยกระจก ทำให้ข้าสับสนเพื่อให้ข้าดื่มโพชั่นน่าสงสัย…มันเป็นความผิดของพวกปีศาจ! อย่าฆ่าข้า! เรามีสายเลือดเดียวกันและข้ายังมีทางรอด! ข้ารู้ว่าข้าผิด ข้าขอโทษ เห็นแก่พ่อ…”

“…ฆ่าเขาซะ” แองโกร่าออกคำสั่งโดยไม่ลังเล

สิงโตที่สร้างขึ้นจากพลังแห่งความยุติธรรมและเกม เพียงแค่เฉือนกรงเล็บของมันเพียงครั้งเดียว ก็ฉีกสัตว์ประหลาดที่กำลังกลายร่างเป็นปีศาจเกือบเต็มตัวให้กลายเป็นชิ้น ๆ ได้อย่างง่ายดาย และแสงอันศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องไปทั่วร่างกายของสิงโต ก็ยังทำให้น้ำหนองสีเขียวที่พ่นออกมาสลายกลายเป็นไอทันที จากนั้นพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ยังเหลืออยู่จากการเฉือนครั้งนั้น ยังทำความสะอาดเศษชิ้นเนื้อที่กระจัดกระจายอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นสีขาวที่ปลิวหายไปตามลมยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง

“เป็นเพราะเรามีสายเลือดเดียวกัน ทำให้ข้าไม่สามารถให้อภัยกับสิ่งที่เจ้าทำลงไปได้ พี่ชาย”

แองโกร่ากล่าวอย่างเงียบ ๆ หลังจากที่ทุกอย่างจบลง

เขารู้ด้วยว่าเซซิลแค่พยายามซื้อเวลาเพื่อให้ไข่ปีศาจฟักออกมา หากเขากลายเป็นปีศาจเต็มตัว วิญญาณผู้พิทักษ์จะไม่มีวันทำลายเขาได้ แม้ว่ามันจะสามารถเอาชนะเขาได้ก็ตาม

แองโกร่าเงยหน้าขึ้นมองสิงโตตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา จากนั้นเขาก็ตระหนักว่า เมื่อเปรียบเทียบกับยักษ์จินนี่ (วิลสมิธ) แล้ว วิญญาณสิงโตตัวนี้ไม่ฉลาดเลยแม้ว่ามันจะดูสง่างามมากกว่าก็ตาม

นั่นคือตอนที่เขาตระหนักว่าเควสของเขาเสร็จสิ้นแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เควสเสริมอีก 2 เควสก็สำเร็จได้ด้วยสิ่งที่เซซิลพูดเมื่อเขาร้องขอความเมตตา

ต้นตอของเรื่องครั้งนี้คือ 'โพชั่นน่าสงสัย' ที่เขาพูดถึง

และผู้ร้ายก็คือเป็นปีศาจตัวจริงของชุมนุมลับดวงตาอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ในขณะที่แองโกร่ากำลังตรวจสอบเควส หอคอยก็มาถึงขีดจำกัดของมันแล้วและกำลังถล่ม

เมื่อรู้อย่างนั้น แองโกร่าก็ปิดอินเทอร์เฟซระบบและรีบไปยังที่ ๆ วีลาตาย และพบว่าฮอร์รันกำลังมองมาที่เขา

แองโกร่าไอเบา ๆ ทันที “ท่านฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่านได้ยินที่ข้าพูดเมื่อกี้รึเปล่า”

แต่เขาก็เลิกถามต่อเมื่อพื้นสั่นอย่างรุนแรง เขาแบกตาแก่พาดไหล่แล้ววิ่งออกไป เขาไม่ได้ลงทางบันไดแต่กระโดดลงไปตรงกลางพื้นที่ว่างเปล่าของบันไดวนแทน

“วิญญาณผู้พิทักษ์!”

วิญญาณผู้พิทักษ์สิงโตรับเขาอย่างง่ายดายเมื่อเขาเรียกมันออกมา ขนที่หนานุ่มทำหน้าที่เป็นเบาะที่สมบูรณ์แบบจนแองโกร่าไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

“ข้าไม่ได้หลับตั้งแต่แรก…ข้ารั้งสติของตัวเองไว้เพราะกลัวว่าจะไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีก และข้าก็พึ่งรู้สึกตัวอย่างชัดเจนตอนที่ผู้ติดตามของเจ้าให้ข้าดื่มโพชั่นแปลก ๆ” ชายชรากล่าวช้า ๆ หลังจากรู้สึกประหลาดใจชั่วขณะกับสิ่งที่แองโกร่าทำ

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะปลอบใจแองโกร่าอย่างอ่อนโยน “ข้าต้องขอโทษด้วยเรื่องเด็กคนนั้น”

แองโกร่าเดาว่าพ่อของเขาหมายถึงเซซิล แต่เขาก็มารู้ในภายหลังว่าพ่อกำลังพูดถึงวีลา

การตายของวีลาที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาแองโกร่าทำให้เขาโกรธ แต่ผู้เล่นจะฟื้นคืนชีพได้อีกครั้งในอีก 3 ต่อมา...และเธอก็ได้ถามคนอื่น ๆ แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในฟอรัมเมื่อครู่นี้...

“ใช่…” แองโกร่าข้ามบทสนทนานั้นไปอย่างคลุมเครือ “พ่อ เกี่ยวกับเซซิล…”

“เขาเริ่มก่อจลาจลและถูกประหารชีวิตอย่างรวดเร็ว ต่อจากนี้ไปเจ้าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของข้า…และถ้าเจ้าต้องการ ข้าสามารถจัดพิธีส่งมอบดัชชีอินทรีเงินได้พรุ่งนี้เลย” ชายชรากล่าวอย่างเงียบ ๆ “ตอนนี้เจ้าเป็นลอร์ดที่มีคุณสมบัติเหมาะสมแล้ว แต่ระวังอย่าให้ใครรู้เกี่ยวกับวงศ์ตระกูลของแม่เจ้าในอนาคต”

แต่แองโกร่าไม่ได้โลภดัชชีและตำแหน่งดยุกที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ทุนย่าดีก็จริง แต่พวกสอดรู้สอดเห็นและข้อจำกัดมีมากเกินไป ไม่เหมือนกับเมืองเล็ก ๆ ที่เขามีอิสระมากกว่า

“สำหรับเรื่องนี้ข้ามีข้อเสนอบางอย่าง ท่านพ่อ”

---------------------------------

เพจ FC-Translate