ตอนที่ 4 ยินดีต้อนรับสู่นรก (ฟรี)

เวลาล่วงผ่านไปหนึ่งเดือน

หุบเขาที่เงียบสงบมีเสียงดังกึกก้อง เสียงเดียวที่มาพร้อมกับความดำ นั่นคือรถบรรทุกขนาดใหญ่ เเม้ถนนที่ไม่ได้ดีมากนักเเต่มันก็ยังคงวิ่งไปตามทางได้อย่างเเข็งเเรง

รถบรรทุกวิ่งไปที่ปากของหุบเขาทันใดนั้นก็หยุด รถบรรทุกทั้งคันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทำให้เกิดรอยร้าวบนพื้น ด้านหลังของรถบรรทุกส่งเสียงระเบิด ควันสีดำพุ่งออกมา แทนที่จะเป็นไอน้ำ

ประตูรถบรรทุกเปิดออก ทหารอายุประมาณ 30 ปีมองไปรอบ ๆ แล้วกระโดดลงมาจากด้านหลังที่มีความสูง 2 เมตร หลังจากนั้นจึงอุ้มเด็กตัวเล็กลงมาจากห้องโดยสาร

เขาช่างบอบบางและน่ารักผมสีดำนุ่มของเขายื่นออกมาจากหัว ผมนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับว่าเขากำลังจะอ้วก อาการต่างๆเกิดจากการเดินทางที่บ้าคลั่ง

ขาโยกเยกเล็กน้อย เขาใช้กำลังทั้งหมดเพื่อทรงตัว เเสดงถึงความอดทน

เด็กชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่โอบรอบร่างกายของเขาเพื่อป้องกันลมเเละความหนาวเหน็บ

ที่ปากหุบเขา ชายเพียงคนเดียวที่ยืนท่ามกลางความมืด หากมองดีๆเเล้วชายผู้นั้นมีเพียงตาเเค่ดวงเดียว

ในลมที่หนาวเหน็บ เขาขยับร่าง มือไพ่หลัง ในเเบบของทหาร

มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ขวางทางเดินของหุบเขาทั้งหมด

ทหารวัยกลางคนลากเฉียนยี่ไว้ข้างๆ โดยทิ้งระยะห่างราวหนึ่งเมตรหยุดและพูดว่า

“หลงไฮเจ้าไม่เปลี่ยนไปเลย”

หลงไฮ่ อ้าปากกว้างเผยให้เห็นฟันเงินและทองเต็มปากเต็มปากแล้วพูดว่า

“ชี่หยานเจ้ามาช้า 3 นาที”

ฉีหยานกล่าวว่า "ข้าต้องจัดการพวกเผ่าพันธุ์มืดนิดหน่อย มันอาจจะทำให้ล่าช้าอยู่บ้าง"

หลงไฮ่ ยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า “พวกเผ่าพันธุ์มืดเหรอ ดูเหมือนว่าฝีมือเจ้านี่ไม่พัฒนาเลยจริงๆ เป็นหมารับใช้ตระกูลหลินจนฝีมือตกไปหมดลยงั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขาฉีหยานไม่โกรธ แต่เขากลับพูดอย่างไม่สนใจ

“ท่านนายพลหลินเป็นแกนนำของอาณาจักรการ ทว่าการได้รับใช้นั่นก็มากพอสำหรับข้าเเล้ว เจ้าไม่อาจเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้”

หลงไฮ่ ตะลึงแทนที่จะโต้เถียงกับ ฉีหยาน สายตาของเขาก็มองไปที่ เฉียนยี่ และพูดว่า

“นี่คือเด็กที่มีพลังระดับสูงที่กำลังพูดถึงอยู่หรือ? ทำไมอ้อนเเอ้นคล้ายกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ! จะต่อสู้ได้หรือไม่”

ฉีหยานหัวเราะ " ก็อย่างว่า เด็กเฉียนยี่นี่มันอยู่ในอานัสเจ้าละนี่ หากเจ้าจะเขี่ยเด็กนี่ออกมาใครจะห้ามได้?! “

หลงไฮทำเสียงฮึดฮัดอีกครั้งและพูดว่า “เจ้าควรรู้เกี่ยวกับสถานที่ของเรา ไม่ว่าใครหรือสถานะอะไรเราทุกคนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน”

" ข้ารู้ "

“ถ้างั้นอย่าเสียเวลาเปล่าเลย ปล่อยเขามา!”

ชีหยาน ที่มีใบหน้าที่ไร้อารมณ์ราวกับก้อนหิน เเละพูดขณะที่กอดอก “ทำตามคำสั่งครูฝึก จำไว้ ไม่ว่าเขาบอกให้เจ้าทำอะไรก็ตามจงทำทันที! ประการที่สองข้าหวังว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าข้าจะสามารถเห็นเจ้าออกมาจากสถานที่แห่งนี้มี เเบบที่ยังมีลมหายใจนะ”

แม้ว่าเฉียนยี่นั้นจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็สามารถได้ยินคำพูดของนั้นอย่างจริงจังและพยักหน้า

ชีหยานยิ้มเขาเริ่มที่จะเอ็นดูเด็กคนนี้เข้าเเล้ว~

เฉียนยี่เป็นเด็กที่พูดน้อย แม้ว่าทัศนคติและอุปนิสัยของเขาจะดื้อรั้นบ้างในบางครั้ง เเต่เขาจะทำตามสิ่งที่เขาสัญญาไว้เสมอ

หลงไฮ่ รู้สึกประหลาดใจ “เป็นเวลา 20 ปีที่ข้ารู้จักเจ้านี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้ายิ้มมาก!”

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นไร้ความรู้สึกทันที “เห็นหน้าเจ้า ข้าก็หมดอารมณ์ขันละ”

ไม่นานหลังจากนั้นรถบรรทุกก็ออกไป  เฉียนยี่อยู่ด้านหลังของหลงไฮ พวกเขามุ่งหน้าไปยังหุบเขา ทางเดินแคบและยังไม่เห็นอะไรหลังจากเดิน 2 ชั่วโมง

ทันใดนั้นเองก็เห็นตัวหนังสือที่เขียนด้วยเลือด ‘ยินดีต้อนรับสู่นรก!!’

ท้องฟ้ามืดลงอย่างช้า ๆ หุบเขาดูเหมือนสัตว์ร้ายที่รอคอย  เฉียนยี่อ้าปากค้าง

เเละค่ำคืนกลางคืนเขาก็เข้าใจว่าเขาอยู่ในสถานที่ที่เลวร้ายยิ่งกว่านรก : ค่ายมรณะ

นี่ก็เวลาเที่ยงคืนเเล้ว จริงๆมันควรจะเป็นช่วงเวลาที่ใครหลายๆคนกำลังหลับสนิท หรือฝันอยู่

เเต่ทว่ากลุ่มคนในค่ายนี้มันเป็นเพียงเเค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ในห้องนั่งเล่นบรรยากาศเยือกเย็น เฉียนยี่ขยับตัวไปรวมกลุ่มกับเหลาเด็กฝึกคนอื่นๆ

หลงไฮเดินไปมา เเต่จ้องมองผ่านเด็กๆ “สิ่งที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามมีอยู่สามอย่าง อย่างเเรกเชื่อฟัง อย่างที่สองเชื่อฟัง! เเละอย่างสุดท้ายเชื่อฟัง! ที่นี่เราจะออกคำสั่งเพียงครั้งเดียว เเละเจ้าทุกคนก็มีโอกาศเพียงเเค่ครั้งเดียว สำหรับตอนนี้ขอให้ทุกคนอยู่ติดกับกำเเพงเข้าไว้ ห้ามเคลื่อนไหวใดๆ เเละรอถึงคำสั่งต่อไป!”

เด็กๆต่างผลักกันเข้าประชิดกำเเพง พวกเขาไม่รอคำสังต่อไป หลงไฮ่เอามือไพ่หลัง เดินออกจากห้องนั่นเล่น เเละล็อกประตู

เป็นเวลาสิบนาทีเต็มที่ความเงียบปกคลุมห้องโถง เเต่เเล้วเด็กๆก็เริ่มที่จะเคลื่อนไหว

เด็กชายคนนึงกระซิบเบาๆ “ฉันชื่อเเจคกี้ ครอบครัวฉันทำธุรกิจอยู่ที่ฉางเจี้ยง นี่ฉันได้ยินมานะว่าที่นี่น่ากลัวเอามากๆเลย จริงๆเราก็น่าจะเป็นเพื่อนกันได้นะ พ่อฉันสอนมาว่ามันจะง่ายกว่าถ้าเราอยู่กันเป็นกลุ่มเป็นก้อน”

เเละไม่ช้าเฉียนยี่นึกถึงคำสั่งล่าสุด เเละยังคงทำตามคำสั่งของหลงไฮ

ในหัวของเขา กล่าวกับตัวเองว่า - หลงไฮเพิ่งสั่งไป ห้ามขยับ ห้ามพูด -

เเจคกี้ไม่ลดความพยาม “โถ่! ไม่เอาหน่า นี่ก็ไม่มีใครมองเราอยู่หรอก! อย่างน้อยก็น่าจะบอกชื่อกับฉันนะ!”

เฉียนยี่ไม่เเม้เเต่จะขยับ ไม่เเม้กระทั่งขยับนิ้วของเขาด้วยซ้ำ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหล่าเด็กๆเริ่มส่งเสียงกระซิบหากัน บ้างก็เริ่มขยับขาไปมา

บ้างเริ่มถกเถียง จนจบด้วยการสู้กันในที่สุด

เนื่องจากไม่มีเจ้าหน้าที่มาคุมเคลื่อนไหว ดังนั้นเด็ก ๆ จึงผ่อนคลายมากขึ้น หลังจากการต่อสู้  พวกเด็ก ๆ ก็เเยกกันเองและกลับไปที่เดิม ในขณะนี้เด็ก ๆ เริ่มพูดคุยกันมากขึ้นห้องโถงจึงค่อยๆดังขึ้น

ณ เวลาตีหนิ่ง ประตูโลหะก็เปิดออกทันใดนั้น หลงไฮ่เริ่มเดินเข้าไปข้าง เเละด้านหลังเขาเป็นกลุ่มชายร่างใหญ่ที่ถือแส้

ทันใดนั้นห้องโถงถูกปกคลุมด้วยความเย็น เด็กที่ต่างไม่อยู่นิ่งนั้นทั้งซีดและเริ่มสั่น

หลงไฮจ้องมองบรรยากาศโดยรอบแล้วพยักหน้า “เยี่ยมไปเลย! หึ สุดยอด! มีทั้งการต่อยตี เเละพูดคุยกัน”

ใบหน้าของ หลงไฮ่มืดลงอย่างกระทันหันเขาชี้ไปที่เด็กๆที่ต่อสู้มาก่อนหน้านี้แล้วพูดว่า

"สั่งสอนพวกเขาให้รู้ว่าผลของการไม่รักษากฏระเบียบจะเป็นเช่นไร!"

ถึงแม้ว่ามันจะฟังดูแปลกและหลายคนก็ยังงงงวย ในทางกลับกันเด็กที่ฉลาดกว่าที่เข้าใจในความหมายถึงกับกลัวจนเกือบเป็นลมบนพื้น

เด็กทั้งหกที่ต่อสู้ได้ถูกพาไปที่ห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่เรียงกันเป็นแถว

หลงไฮ่ยิ้มเยาะและพูดว่า " ผลของการไม่ปฏิบัติตามกฏคืออะไรน่ะเหรอ … ความตายไงหล่ะ! “

ผู้ชายคนหนึ่งหยิบปืนแปลก ๆ ขึ้นมาและชี้ไปที่เด็กๆ!

ปืนเปล่งแสงสีแดงและเสียงขนาดใหญ่ดังก้องไปทั่วห้องโถง ทำให้หูของพวกเขารู้สึกเหมือนเสียงระเบิด!

แสงสีแดงส่องประกายและส่วนบนของเด็กชายหายตัวไปมีเพียงสองขาเท่านั้นที่อยู่บนพื้น! เลือดสดของเขากระจายไปมากกว่าสิบเมตรและอยู่บนผนังที่อีกด้านหนึ่งของห้อง

ชายผู้นั้นยิ้มอย่างโหดร้ายขยับปืนของเขาไปยังเด็กคนอื่น

เด็กชายคนนั้นดูไม่เกเร แต่หลังจากทั้งหมดนี้ในที่สุดเขาก็เริ่มหวาดกลัวและตะโกนว่า

“ไม่! ข้าไม่อยากตายลุงของข้าคือราชาเเห่งนักรบ! ท่านลุงของ…..”

คำพูดของเขาถูกขัดจังหวะ

“ราชายอดนักรบงั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าแม้ว่าจะเป็นลูกชายของกษัตริย์ก็ตาม ที่นี่กฏผ่อมเป็นกฏ” เขาหัวเราะเยือกเย็น

เสียงคำรามของปืนยังคงดำเนินต่อไปหลังจากปืนหกนัด ณ ห้องโถงทั้งหมดเต็มไปด้วยเนื้อและเลือด

จากนั้น หลงไฮ ก็พูดว่า “เอาหล่ะใครที่พูดคุย ก้าวออกมา ถอดเสื้อ เเละคุกเข่าลง! พวกเจ้าจะถูกเฆี่ยนสามครั้ง เเละใครก็ตามที่จะโกหกข้าล่ะก็ จุดจบก็จะไม่ต่างกับหกคนนั้น ปฏิบัติเดี๋ยวนี้!”

เด็ก ๆ มองหน้ากันหลายคนเดินไปที่ศูนย์กลางเปลือยกายและคุกเข่าอย่างซื่อสัตย์ มีเด็กเพียง 20 คนเท่านั้นที่ยืนอยู่ที่กำแพง

“เเค่นี้จริงๆเหรอ?” หลงไฮ่ถามอีกครั้ง

เด็กสองคนที่ยืนอยู่ที่กำแพงก้าวออกมาอย่างช้าๆ

หลงไฮ่พยักหน้าแล้วพูดว่า “เจ้าสองคน จะถูกเฆี่ยนห้าที!”

เด็กสองคนใบหน้าซีดเผือดทันที แต่มันสายเกินไป

จู่ ๆหลงไฮ ก็ชี้ไปที่เด็กสี่คนที่ยืนอยู่ใกล้กำแพงแล้วพูดว่า " เเกกล้าโกหกฉันได้ยังไง! ไป! ไปตายซะ ”

เด็กทั้งสี่ร้องไห้ถูกดึงไปที่กลางห้องโถงจากนั้นก็มีเสียงอึกทึกอย่างต่อเนื่อง

เช่นนี้หลังจากคืนแรกในค่ายนรก เฉียนยี่เข้าใจอย่างชัดเจนว่าผลที่ตามมาคืออะไรสำหรับการละเมิดกฎ เช่นนี้ประชากรนักเรียนลดลงครึ่งหนึ่ง

ในตอนเช้า 03:00 น. เฉียนยี่และเด็กคนอื่น ๆ ถูกไล่เข้าห้องใหญ่

ในห้องมีเตียงสองชั้นเรียงยาวเป็นเเถวๆ เด็กทุกคนเลือกเตียงอย่างเงียบๆ แล้วนอนหลับ ไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา และไม่ร้องไห้

เฉียนยี่เองก็เลือกที่จะเงียบเเละไม่พูดใดๆเช่นกัน เขาล้มตัวลงนอน ทว่าเขารู้สึกตื่นตัวจากความเจ็บปวดที่หลัง

ตลอดทั้งคืนได้ยินเสียงครวญครางนับไม่ถ้วน แต่เห็นได้ชัดว่าทุกคนถูกกดขี่

เฉียนยี่หันด้านข้างของเขาอย่างระมัดระวัง พยายามที่จะไม่ขยับรุนเเรงเนื่องด้วยความเจ็บปวดจากเเผล

เขาก็ถูกเฆี่ยนเช่นเดียวกัน

เด็กกลุ่มที่ปฏิบัติตามคำสั่งเช่นเดียวกับเฉียนยี่ รับโทษเพียงการเฆี่ยนหนเดียว ซึ่งมีเพียงเเค่จำนวนเด็กเพียง 15 คน

-----