ตอนที่ 4 เผ่าพันธุ์มนุษย์

“เฮ้อ…”

เสียงถอนหายใจของเจียงฟานดังขึ้นเบาๆ

เขาโล่งใจที่คะแนนการสร้างโลกยังคงเพียงพอจนสามารถพามนุษย์สายพันธุ์แรกถือกำเนิดขึ้นมาได้

ทุกอย่าง...คุ้มแล้ว

ตอนนี้เหลือคะแนนสร้างโลกอยู่อีกนิดเดียวเท่านั้น

ของแบบนี้...เปลืองเกินไปแล้ว!

และนี่ยังแค่ช่วงก่อนจะมีเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาด้วยซ้ำ ถ้าหลังจากนี้เขาอยากเร่งเวลาอีก คงต้องคิดหนักเพราะแต้มไม่พอแน่นอน!

ด้านเย่หยู่ ยังคงนิ่งเงียบ

ก่อนหน้านี้เขาเคยพยายามจะออกภารกิจระบบให้เจียงฟาน ให้เขาลองสร้างสิ่งมีชีวิต แต่สุดท้ายกลับล้มเหลว เพราะ “กฎของระบบ” ไม่อนุญาต

น่าเบื่อชะมัด!

ระบบที่เขาเคยพบมาในโลกอื่นๆ ไม่เคยมีข้อจำกัดจุกจิกแบบนี้ จะออกภารกิจก็ได้ จะให้รางวัลก็ง่าย

แต่นี่...อะไรก็โดนจำกัดไปหมด!

ถ้ารู้ว่าใครเป็นคนตั้งกฎพวกนี้นะ... คอยดูเถอะ!

หลังจากไล่ดูอยู่พักหนึ่ง เย่หยู่ก็เจอภารกิจที่สามารถออกได้ตามกฎ

【ติ๊ง! ระบบออกภารกิจใหม่แล้ว! 】

【ภารกิจ: ช่วยให้มนุษยชาติเกิดการรู้แจ้งอย่างรวดเร็ว และสร้างระบบอารยธรรมขั้นต้น 】

【รางวัล: แต้มระบบ 10,000 แต้ม และโอกาสสุ่มรับไอเท็มหนึ่งครั้ง 】

เจียงฟานถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ภารกิจจากระบบงั้นเหรอ?

เข้าทางเลย เพราะเขาก็วางแผนจะผลักดันมนุษย์อยู่พอดี

“ระบบ แต้มระบบนี่ใช้ทำอะไรได้บ้าง ซื้อของได้ไหม?”

เจียงฟานที่อ่านนิยายระบบมานับไม่ถ้วน ถามออกมาอย่างไม่ลังเล

【ติ๊ง! ได้แน่นอน แต้มระบบเป็นสกุลเงินของระบบ หากเจ้าต้องการซื้อสิ่งของ หรือใช้ฟังก์ชันพิเศษต่างๆ จะต้องใช้แต้มระบบแลกเปลี่ยน 】

เย่หยู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

เขาเองก็ไม่สามารถปรับเปลี่ยนรางวัลได้ เพราะระบบทำงานภายใต้การควบคุมของ "คนที่อยู่เบื้องหลัง"

เขาเพียงแค่เป็นผู้สังเกตการณ์ ไม่ใช่ผู้ควบคุม

ของที่ให้เป็นรางวัลก็ไม่ได้มาจากเขา แต่จาก “เบื้องบน” ซึ่งบางทีก็ได้มาจากโลกอื่น หรือไม่ก็ซื้อขายแลกเปลี่ยนมา

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะรีบไปทำภารกิจให้เสร็จ”

เจียงฟานพยักหน้ารับอย่างมุ่งมั่น

ถึงเวลาที่เราจะต้องลงไปยังโลกใบนี้แล้ว

ในฐานะ “ลอร์ดแห่งดวงดาว” เขาสามารถเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ธรรมดาเพื่อเข้าสู่ดาวโลกได้

แต่ก็มีข้อจำกัดคือห้ามใช้พลังพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น

หลังจากนี้ ทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับความสามารถของเขาเพียงลำพัง

“ตั้งเวลาอีกสักร้อยปี… ก็น่าจะพอให้กลุ่มมนุษย์เหล่านี้ตื่นรู้ได้แล้วล่ะนะ”

เจียงฟานพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นก็กดใช้คะแนนสร้างโลกเล็กน้อยเพื่อเร่งเวลาบนดาวโลกอีกครั้ง

และ...ก้าวเข้าสู่โลกใบนี้เพียงลำพัง

“อากาศมีออกซิเจนหนาแน่น… ใช่เลย ช่วงเวลานี้เหมาะสมที่สุดสำหรับการเกิดชีวิต”

เจียงฟานในชุดเรียบง่ายยืนอยู่กลางป่าเขียวชอุ่ม สูดลมหายใจลึกๆ อย่างสดชื่น

เขาหันมองไปรอบๆ แล้วก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่มนุษย์รวมตัวกันอยู่

จุดที่เขาลงมานั้นอยู่ไม่ไกลจากพวกมนุษย์

ดังนั้นเพียงไม่นาน เขาก็มองเห็นเงาร่างของพวกเขาในสายตา

【ติ๊ง! เตือนเจ้าบ้านในเวลานี้ มนุษย์ยังคงอยู่ในยุคสัตว์ป่า หากเจ้าเข้าใกล้โดยไม่ระวัง อาจถูกโจมตีได้ 】

เจียงฟานได้สติกลับมา

เขาเคยอยู่ในอารยธรรมก่อนหน้าเป็นเวลานาน จนแทบลืมไปว่าที่นี่เป็นการเริ่มต้นวงจรใหม่

มนุษย์ในตอนนี้ยังไม่มี “เหตุผล” มีเพียง “สัญชาตญาณ”

หากเขาเข้าไปใกล้เกินไป... ไม่แน่ อาจโดนพวกนั้นรุมกระทืบเอา

“แย่หน่อย ต้องใช้วิธีเดิมอีกแล้ว…”

ทางเลือกมีไม่มาก

เขาจึงตัดสินใจเดินวนอยู่รอบๆ ที่อยู่อาศัยของพวกมนุษย์

ไม่รุกล้ำเข้าไป แค่ให้พวกเขาคุ้นชินกับการมีอยู่ของเขา

ไม่ใช่ว่าเราไม่เป็นภัย... แต่เราจะไม่ “ลงมือ” กับพวกเขาต่างหาก

หากมนุษย์รู้สึกว่าไม่มีอันตรายพวกเขาจะไม่หวาดกลัว

เขาจำได้ว่าเคยตื่นรู้เร็วเกินไปครั้งหนึ่ง แสดงตัวแบบ "ใสๆ" ไม่มีอันตรายอะไร

แล้วผลคือ...

ถูกลากไปเป็น “เหยื่อ” ซะงั้น!

ตอนนั้นโดนรุมยำเพราะความซื่อ

โกรธจนกลับไปล้างบางอารยธรรมนั้นแล้วเริ่มต้นใหม่เลยทีเดียว

กลับมาเข้าเรื่องต่อ

มนุษย์ที่อยู่ใกล้ๆ เริ่มสังเกตเห็นเขาแล้ว

พวกเขาจ้องเขม็ง ร้องเสียงคำรามเพื่อข่มขู่ แต่เจียงฟานไม่ได้ตอบโต้อะไร

เขาเพียงแค่เริ่มสร้าง “เปลนอน” แบบง่ายๆ ขึ้นมา

บ้านหลังเล็กสร้างคนเดียวคงไม่ไหว แต่เปลนอนใต้ต้นไม้นี่พอจะทำได้

นอนบนดินน่ะเหรอ? ไม่เอาหรอก… อันตราย

ส่วนเรื่องอาหาร... ไม่ต้องห่วง

ในฐานะลอร์ดแห่งดวงดาว เขาไม่จำเป็นต้องกินก็ยังมีชีวิตอยู่ได้

มนุษย์ที่เฝ้าสังเกตดูงงไปหมด

แต่เมื่อเห็นว่าเจียงฟานไม่ทำร้ายใคร พวกเขาก็เริ่มคลายใจ

แต่ก็ยังไม่ไว้วางใจมากนักจึงส่งบางคนมาเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด

ทุกอย่าง…เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เมื่อเวลาล่วงไปจนใกล้ค่ำ

เจียงฟานก็ทำเปลนอนเสร็จพอดี

ในช่วงนั้น มนุษย์หลายคนที่ออกไปล่าสัตว์ก็กลับมายังพื้นที่

“ชี่… ฮู่วว~”

ทันทีที่เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้น

มนุษย์ที่เฝ้ามองเขาก็เบิกตากว้างทันที!

“โฮก! โฮกกก!!”

พวกเขากระโดดไปมา ตะโกนคำรามใส่เจียงฟานอย่างไม่หยุด

เสียงคำรามนั้นเรียกให้มนุษย์คนอื่นๆ เข้ามามุงดูเพิ่มขึ้นอีก

พวกเขาชี้มาทางเจียงฟาน ส่งเสียงคำรามรัวๆ พร้อมท่าทางแปลกๆ

เหมือนพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง

เจียงฟานพึมพำเบาๆ

“…สงสัยจะตกใจเรื่องไฟแน่ๆ”

“ก็นะ… มนุษย์ยุคนี้ยังไม่รู้จักวิธีการจุดไฟ พวกเขายังอยู่ในยุคกินดิบอยู่เลย”

แล้วดวงตาเขาก็เปล่งประกายขึ้นทันที

มุมปากยกยิ้มน้อยๆ อย่างมีแผน

เขาลุกขึ้น หยิบเอาอุปกรณ์ก่อไฟบางอย่างติดมือ

แล้วเดินไปยังฝูงมนุษย์ พร้อมกับถือคบไฟดวงหนึ่ง

เย่หยู่ที่แอบดูอยู่ ก็พอจะเดาออกว่าเจียงฟานกำลังจะทำอะไร

และเขาเองก็อดคาดหวังไม่ได้… ว่าแผนนี้จะสำเร็จหรือไม่

มนุษย์มองเจียงฟานที่เดินเข้ามาพร้อมคบไฟด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาค่อยๆ ถอยห่างออกจากเขา

แน่นอน... พวกเขาเคยเห็นไฟป่า

รู้ว่าไฟคือสิ่งที่อันตรายแค่ไหน

“โฮ่!”

มีมนุษย์ร่างใหญ่กว่าใครก้าวออกมา

ดูเหมือนจะเป็น “หัวหน้ากลุ่ม”

คนอื่นๆ รีบหลบไปอยู่ด้านหลัง มองเจียงฟานด้วยความระแวดระวัง

เจียงฟานหยุดเดินเมื่ออยู่ห่างจากพวกเขาประมาณสิบเมตร

เขาวางคบไฟลง

จัดการวางอุปกรณ์จุดไฟเอาไว้ตรงหน้า แล้วทำท่าทางเชิญชวนให้พวกเขาดู

"...ก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกเขาจะเข้าใจภาษามือไหม..."

แต่เขาต้องลองดูสักตั้งแล้วล่ะ