ตอนที่ 17 : ผลไม้แก้ว 7 สมบัติ

ตอนที่ 17 : ผลไม้แก้ว 7 สมบัติ

ใกล้ๆ กับพื้นที่ที่พวกเขาถูกส่งเข้ามา มันมีน้ำพุซ่อนอยู่ใกล้ๆ

น้ำพุนั้นเป็นบ่อใหญ่พอๆ กับบ้านเป็นหลัง น้ำในน้ำพุนั้นไหลเข้าไปตามรอยแตก ไม่มีใครรู้ว่าน้ำพวกนั้นไหลไปที่ไหนต่อ

ที่บ่อน้ำ ข้างๆ น้ำพุมีต้นไม้ที่ก่อตัวเป็นชั้นราวกับเจดีย์ ที่ต้นมีผลของมันงอกออกมาดูราวกับแก้ว

หวังเหลียนเป็นคนแรกที่จำได้ว่านี่คือผลแก้ว 7 สมบัติ มันคือผลไม้หายาก

หากกินมันเข้าไปจะเพิ่มความฉลาดของคน ทำให้ความคิดกระจ่างมากขึ้น ความทรงจำดีขึ้นและเพิ่มความสามารถในการเรียนรู้

พูดง่ายๆ คือผลแก้ว 7 สมบัตินั้น สามารถเพิ่มค่าสเตตัสความฉลาดของคนได้ มันไม่เกินไปที่จะบอกว่านี่คือของที่ประเมินค่าไม่ได้

หวังเหลียนกับพวกอยากจะเก็บผลไม้นี่มา ทว่าในบ่อน้ำพุนั้นมีสัตว์วิญญาณลึกลับที่คล้ายกับมนุษย์แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์ มันดูเหมือนปลาแต่ก็ไม่ใช่ปลาคอยเฝ้าผลแก้ว 7 สมบัติอยู่

หวังเหลียนกับพวกส่งสัตว์เลี้ยงเข้าไปดู แต่พวกมันก็โดนฆ่าทันที เดาว่าความแข็งแกร่งของสัตว์

วิญญาณนั้นน่าจะอย่างน้อยเลเวล 8 ไม่ก็ 10 พวกเขาจึงได้แต่ต้องยอมแพ้และหาทางเก็บเลเวลกันก่อน

เมื่อฉินจืออวี่เลเวล 7 แล้ว พวกเขาก็เลเวล 6 แล้ว การเก็บเลเวลจากนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว

ถึงจะมีสถานที่และทรัพยากรที่มากพอ แถมยังแกร่งพอ ทว่ามันอาจจะกินเวลาอย่างน้อย 10 วันเพื่อเพิ่มแต่ละเลเวล ยิ่งเลเวลสูงเท่าไหร่ การเพิ่มเลเวลก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น ถ้าอยากเลเวล 10 งั้นไม่รู้เลยว่าจะกินเวลานานแค่ไหน หวังเหลียนจึงเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา

“ลองดูหน่อยก็ดี” สุดท้ายกงซุนจั๋วก็ตกลงกับข้อเสนอของหวังเหลียน ยังไงซะคนอื่นๆก็อยากจะลองดู ถึงเขาค้านไปก็ไม่มีประโยชน์

“เฉินกวน เราถือว่าเป็นเพื่อนกัน ไม่ใช่คนแปลกหน้า ฉันจะพูดตรงๆ”

ก่อนจะไป หวังเหลียนก็ได้เข้ามาคุยกับเฉินกวน “เราเจอผลแก้ว 7 สมบัตินั่นก่อนจะมาเจอนาย ความแข็งแกร่งของนายไม่ได้มากพอจนมีบทบาทสำคัญ ดังนั้นเราคงแบ่งส่วนแบ่งให้นายไม่ได้”

“ถ้าฉันช่วยอะไรไม่ได้ งั้นฉันก็ไม่ควรได้ส่วนแบ่งอยู่แล้ว”

เฉินกวนพยักหน้าตกลง มันฟังดูยุติธรรมดี

เมื่อเห็นว่าเฉินกวนยังมีหัวคิด พวกเขาก็พากันโล่งอก หวังเหลียนยิ้มออกมาและพูดขึ้น

“ไม่ต้องกังวล เมื่อเราอยู่ทีมเดียวกันแล้ว เราจะช่วยนายเก็บเลเวล เลเวลกับความแข็งแกร่งของนายจะเพิ่มขึ้นแน่”

พวกเขาพากันเดินตามแม่น้ำไปกว่าครึ่งวันก่อนจะพบกับจุดสิ้นสุดแม่น้ำ ที่ตรงหน้าคือหน้าผาสูงปกคลุมด้วยต้นไม้ดูราวกับผักบุ้ง มันไม่มีน้ำพุรึบ่อน้ำเหมือนที่พวกนี้บอก

“เฉินกวน นายเคยอ่านเรื่องน้ำพุดอกท้อหรือเปล่า ?” ลู่เถิงยิ้มให้กับเฉินกวน

เขากลิ้งตัวลงจากหลังแพะหัวกะโหลกก่อนจะเดินไปตรงหน้าหน้าผา เขายื่นมือออกมากดที่ต้นไม้เผยให้เห็นรอยแยกที่หน้าผากที่กว้างพอที่คนคนหนึ่งจะเดินเบี่ยงตัวเข้าไปได้

“เคยอ่านแต่ก็เกือบลืมแล้ว” เฉินกวนพูดขึ้น

“งั้นลองไปดูของจริงกันดีกว่า” ลู่เถิงพูดขึ้นพร้อมกับเบี่ยงตัวเดินเข้าไปผ่านรอยแยกนั้น คนอื่นๆ      ก็ตามเข้าไปด้วย

เฉินกวนรีบตามเข้าไป เขาเดินเบี่ยงตัวเข้าไปในรอยแยก ตอนแรกมันแน่นแต่เดินเข้ามา รอยแยกนี้ก็ค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเดินได้ปกติ

แต่รอยแยกนี้ขรุขระและไม่สม่ำเสมอ จะเดินเข้ามาก็ลำบาก ไม่รู้ว่าเดินเข้ามานานแค่ไหน สุดท้ายตอนที่เดินออกมาจากรอยแยกนั้นได้ พวกเขาก็พบกับทะเลดอกไม้

มีต้นไม้สูงกว่าตัวคนอยู่เต็มไปหมด กิ่งของมันยื่นออกมาพร้อมดอกไม้ที่งอกออกมาตามกิ่ง มันเหมือนกับหิมะที่เกาะตามกิ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้ดมแล้วทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

เฉินกวนมองไปรอบๆและพบว่าที่นี่คือหุบเขาที่มีทางเข้าทางเดียว หุบเขาแห่งนี้รายล้อมไปด้วยภูเขารอบด้าน เขากลัวว่าคงไม่มีทางอื่นเข้ามานอกจากรอยแยกที่พวกเขาเข้ามาตะกี้

นอกซะจากว่าจะมีคนปีนข้ามภูเขาขึ้นมา งั้นคงยากที่จะหาที่แบบนี้พบ

ภูเขารอบๆสูงหลายพันเมตร หน้าผากสูงชันราวกับตั้งตรงดิ่งจากพื้น การจะปีนขึ้นมาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

“เป็นไง ? สวยใช่มั้ยล่ะ ?” ลู่เถิงถามกับเฉินกวนด้วยรอยยิ้ม

“ก็ถือว่าดี น่าทึ่งจริงๆที่พวกนายหาที่นี่เจอ” เฉินกวนสงสัยนิดๆว่าพวกนี้หาที่นี่เจอได้ยังไง

“บังเอิญน่ะ หวังเหลียนไล่ตามกระต่ายปิศาจมาและบังเอิญพบรอยแยกที่หน้าผาด้านหลังต้นไม้พวกนั้นเข้า ไม่งั้นแล้วคงไม่มีใครคิดว่าจะมีอีกโลกอยู่ที่นี่” ลู่เถิงอธิบายออกมาด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนพากันเดินไปด้วยคุยไปด้วย ถึงที่นี่จะมีวิวสวย แต่ก็มีแค่ดอกไม้ นอกจากดอกไม้แล้ว มันไม่มีต้นไม้ชนิดอื่นอยู่เลย มันไม่มีสัตว์วิญญาณที่นี่ ที่นี่ราวกับสรวงสวรรค์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก

แน่นอนว่าดอกไม้พวกนี้ไม่ใช่ดอกไม้ของต้นท้อ ฉินจืออวี่และคนอื่นๆ ไม่รู้ว่ามันคือต้นอะไร

หุบเขานี้ไม่ได้ใหญ่นัก ไม่นานพวกเขาก็มาหยุดตรงหน้ากำแพงภูเขา อย่างที่คาดเอาไว้ พวกเขาเห็นบ่อน้ำเล็กๆ ที่นี่

น้ำสีเขียวมรกตนั้นใสเอามากๆ อย่างกับคริสตัล มีฟองน้ำปุดขึ้นมาตรงกลางบ่อทำให้มันดูราวกับน้ำเดือด

แน่นอนว่าน้ำไม่ได้เดือด ฟองน้ำพวกนั้นมาจากใต้ดิน น้ำในบ่อน้ำไหลลงไปผ่านรอยแตกตาม

กำแพง รอยแตกพวกนั้นกว้างแค่ประมาณ 1 นิ้วคน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะดูว่าน้ำไหลไปที่ไหน มันพอได้ยินเสียงน้ำไหลเบาๆ

ส่วนที่มีน้ำพุพุ่งออกมานั้น มันมีต้นไม้ที่ราวกับต้นไม้แก้วงอกออกมาจากใต้บ่อน้ำ ส่วนที่โผล่พ้นน้ำดูมีสีสัน ชั้นลำต้นซ้อนทับกันราวกับเจดีย์ ยิ่งสูง ชั้นลำต้นยิ่งบาง มันมีกว่า 10 ชั้น ส่วนบนสุดของมันมียอดแหลมคล้ายกับเจดีย์

ต้นไม้ที่เหมือนกับเจดีย์นี้มีผลไม้รูปร่างคล้ายระฆัง แต่ละผลมีขนาดเท่ากับไข่นกกระทา ทว่ามันมีแสงไหลอยู่ด้านใน ยืนดูอยู่ๆห่างๆก็รู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ผันผวนอยู่ในผลไม้นี้

เฉินกวนไม่ได้มองไปที่ผลไม้นี้ เขามองไปที่น้ำในบ่อ ใต้น้ำนี้มีสัตว์วิญญาณที่มีแสงสีทองส่องออกมาจากตัวนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้น้ำ

สัตว์วิญญาณดูประหลาด ตัวของมันเป็นคนแต่มีหัวเป็นปลา มีคีบที่หลัง, แขนและขา ตามตัวปกคลุมด้วยเกล็ด

แต่บนเกล็ดแต่ละอันมีลวดลายสีทอง ลวดลายพวกนี้เหมือนกับดอกบัวบาน มองจากไกลๆแล้วมันดูคล้ายกับแท่งทองเดินได้

มนุษย์ปลาสวมสร้อยคอ ลูกปัดบนสร้อยนั้นมีขนาดและสีสันแตกต่างกันไป วัสดุมันคล้ายกับกำไลหัวกะโหลกที่เฉินกวนได้มา

ที่มือมันไม่ได้ต่างอะไรจากมือคนเลย ยกเว้นแค่มือที่ปกคลุมด้วยเกล็ดและลวดลายสีดำทองแล้ว ลวดลายนี้มันเล็กจนมองไม่ออกว่ามันคืออะไร

ที่มือซ้ายนั้นมีกระบองที่คล้ายกับกระดูกแห้งๆ มันคล้ายกับถ้วยที่มีเลือดไหลอยู่ด้านใน ทว่ามันไม่ได้จางไปกับน้ำ มันไม่ได้ไหลออกมาจากท่อนี่

ที่มือขวากำวัตถุสีทองที่มีปลายแหลมทั้งสองข้าง มีด้ามจับตรงกลาง รูปร่างและลวดลายดูซับซ้อนจนมองไม่ออกว่ามันคืออะไร

เฉินกวนแปลกใจเล็กน้อย ที่สัตว์วิญญาณมีสมบัติติดตัวถึง 3 ชิ้น