ตอนที่ 15 : วันที่ 15 เดือน 7

ตอนที่ 15 : วันที่ 15 เดือน 7

ใช้เวลาเกือบ 2 วัน กว่าที่เฉินกวนจะเลเวล 5 ได้ในป่านกยูง [มือเลือด] นั้นขึ้นมาอยู่เลเวล 2 พลังที่เพิ่มขึ้นมาเป็น 3.2 หน่วย เหยียนจือเลเวล 6 ส่วนจ้านกั้วนั้นเลเวล 7

โชคร้ายที่อัตราการเติบโตของจ้านกั้วนั้นน้อย มันไม่มีสกิล สกิลติดตัวของมันก็ช่วยในการต่อสู้ไม่ได้

ถ้าไม่มี [วิญญาณเชียร์ลีดเดอร์] งั้นความสามารถในการต่อสู้ของมันคงก็ไม่ได้ดีเท่ากับนกยูงตาวิญญาณเลยด้วยซ้ำ ด้วยพลังจาก [วิญญาณเชียร์ลีดเดอร์] จ้านกั้วถึงจะสามารถฆ่านกยูงตาวิญญาณที่เลเวลเท่ากันได้

“ป่านกยูงไม่เหมาะกับฉันแล้ว ฉันต้องหาที่อื่น” เฉินกวนฆ่านกยูงตาวิญญาณไปหลายตัวตลอด 2 วันนี้

นอกจากนกยูง 5 สีตัวแรกแล้ว นกยูงตัวอื่นๆไม่ได้ให้อะไรเลย อัตราการดรอปของมันค่อนข้างน้อย

หลังจากที่ออกมาจากป่านกยจูงแล้ว เฉินกวนก็ได้ก่อกองไฟ, ต้มน้ำและเอานกยูงที่ตายมาย่างกิน  เฉินกวนเอาตัวรอดด้วยการกินนกยูงย่างตลอด 2 วันที่ผ่านมา รสชาติมันไม่ได้ดีนัก ทว่ามันก็เพียงพอทำให้ท้องอิ่มได้

หลังจากที่กินเสร็จได้ไม่นาน เขาก็คิดจะไปที่อื่นตามแม่น้ำเพื่อตรวจสอบดูสักหน่อย ทว่าอยู่ๆ เขาก็เห็นว่ามีคนวิ่งมาทางเขา มองจากไกลๆ ก็รู้ว่าเป็นผู้ชาย

เฉินกวนเรียกเหยียนจือกลับเหลือแค่จ้านกั้วอยู่ข้างๆ ถ้าอีกฝ่ายเป็นศัตรู งั้นการเรียกเหยียนจือออกมาตอนที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึงนั้น น่าจะฆ่าอีกฝ่ายได้ทันที

“ฉินจืออวี่ ?” ตอนที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เฉินกวนก็เห็นหน้าตาอีกฝ่าได้ชัด เขาอดไม่ได้ที่จะอึ้ง

เมื่ออีกฝ่ายเห็นหน้าตาของเฉินกวนชัดๆ อีกฝ่ายก็ต้องอึ้ง เขาถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “เฉินกวน นายโดนส่งมาที่นี่ด้วยเหรอ ?”

ฉินจืออวี่กับเฉินกวนเรียนมหาลัยเดียวกัน ปีเดียวกันและห้องเดียวกัน ความต่างคือฉินจืออวี่นั้นคือคนดังของมหาลัย เขาถือว่าเป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้ เขามีความสามารถในการเรียนรู้ที่โดดเด่น เขาถือว่าเป็นดาวเด่นของมหาลัย

ถึงเฉินกวนจะไม่ได้แย่นัก ผลการเรียนอยู่ระดับกลางๆ ทว่าเขาก็ถือว่าเป็นคนที่ทุกคนมองข้าม เขาไม่เคยไปสร้างปัญหาและไม่ได้เป็นที่สนใจมากนัก

“ฉันเลือกเข้ามาที่ภูเขาผิงตู้ จากนั้นก็ถูกส่งมาที่นี่” เฉินกวนพูดขึ้น เขามองไปที่ฉินจืออวี่และถามขึ้นมา

“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ?”

ครอบครัวของฉินจืออวี่มีฐานะที่ดี ตระกูลฉินนั้นมีดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง โดยทฤษฎีแล้ว ตอนที่ฉินจืออวี่เข้ามาในเขตแดนลับครั้งแรก เขาไม่น่าจะมาที่อย่างภูเขาผิงตู้

“ฉันก็อยากลองเสี่ยงดู แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกส่งมาในที่แบบนี้” ฉินจืออวี่ยิ้มและพูดขึ้น “เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็ถูกส่งมาที่นี่เหมือนกัน ตอนนี้เราร่วมมือกันอยู่ นายก็มากับเราด้วยสิ”

“คนอื่นๆ ถูกส่งมาที่นี่ด้วยเหรอ ?” เฉินกวนแปลกใจเล็กน้อย

“ใช่ รวมนายกับฉันแล้ว มีทั้งหมด 7 คน” ฉินจืออวี่พูดขึ้น

“7 คน ? นอกจากเพื่อนร่วมชั้นเราแล้ว นายเจอคนอื่นบ้างรึเปล่า ?” เฉินกวนฉุกคิดถึงบางอย่างจึงถามขึ้นมา

“ไม่ มีแต่เพื่อนร่วมชั้น เราแปลกใจที่ไม่เห็นใครคนอื่นที่นี่เลย มันมีแต่เพื่อนๆเราทั้งนั้น” ฉินจืออวี่พูดขึ้น

“พวกนายมาที่ภูเขาผิงตู้เมื่อวานที่ 15 เดือน 7 หรือเปล่า ?” เฉินกวนได้ยินที่เล่าเหนี่ยวเคยพูดเอาไว้ ตอนนี้เขายิ่งมั่นใจในสิ่งที่เขาเดาเอาไว้มากกว่าเก่า

“น่าจะเป็นแบบนั้น ฉันก็เข้ามาในวันที่ 15 เดือน 7 มีปัญหาอะไร ?” ฉินจืออวี่ถามด้วยสีหน้าสับสน

“ที่นี่เป็นเกาะ มีคนที่เพิ่งเข้ามาที่โดนส่งมาที่นี่ในวันเดียวกันแต่เป็นเมื่อปีก่อน ต่อจากนั้นก็ไม่มีใครถูกส่งมาที่นี่อีก จนกระทั่ง 15 กรกฎาคมปีนี้ เราถึงถูกส่งเข้ามาที่นี่ มันเหมือนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” เฉินกวนบอกสิ่งที่เขาเดา

ได้ยินแบบนั้น ฉินจืออวี่ก็พยักหน้า “คนจากมหาลัยเราต่างก็เลือกมาที่ภูเขาผิงตู้กันทั้งนั้น คนที่เลือกเข้ามาที่ภูเขาผิงตู้นวันที่ 15 เดือน 7 น่าจะมีแค่รุ่นเรา ที่นายพูดมาก็มีเหตุผล ดูเหมือนว่าเราจะพบกฎลับของภูเขาผิงตู้ แต่ทำไมต้องเป็นวันที่ 15 เดือน 7 กัน ?”

“วันที่ 15 เดือน 7 คือวันสารทจีนในอดีต” เฉินกวนพูดขึ้น

“วันสารทจีน !” ฉินจืออวี่ฉุกคิดได้และพูดขึ้น “แล้ววันสารทจีนเกี่ยวข้องอะไรกับการส่งคนมาที่นี่ ?”

“ใครจะไปรู้ ?” เฉินกวนยักไหล่

“ใช่สิ นายบอกว่ามีคนถูกส่งมาที่นี่เมื่อปีก่อน แล้วตอนนี้พวกเขาเป็นยังไงบ้าง ? พวกเขาหาทางออกจากที่นี่ได้รึยัง ?” ฉินจืออวี่จำที่เฉินกวนพูดได้จึงถามขึ้น

เฉินกวนบอกข้อมูลที่เขาได้รู้มาจากเล่าเหนี่ยวให้ฉินจืออวี่ฟัง ฉินจืออวี่ได้แต่ส่ายหน้า “ ผู้ปลุกพลังพวกนั้น

น่าจะช่วยอะไรเราไม่ได้ บางทีพวกนั้นอาจจะแย่กว่าเราด้วยซ้ำ มันจะดีกว่าที่จะไม่ไปติดต่อหาพวกนั้นในตอนนี้ ”

เฉินกวนคิดแบบเดียวกัน เขากำลังจะพูดบางอย่างแต่ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อฉินจืออวี่จากไกลๆ หลังจากนั้นไม่นานก็เห็นกลุ่มคนอายุพอๆกับเขา 5 คนเดินมาจากทางต้นน้ำ

“ฉันสงสัยอยู่เลยว่าทำไมนายไม่ตอบกลับสักที กลับเป็นว่านายเจอคน เขามาจากมหาลัยเดียวกับเราเหรอ ?” ลู่เถิงเดินเข้ามามองเฉินกวนตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขากับเฉินกวนไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน เฉินกวนไม่ค่อยดังในมหาลัย ดังนั้นลู่เถิงจึงไม่รู้จักเฉินกวน

“นี่เฉินกวนจากมหาลัยเดียวกันเรา” ฉินจืออวี่ชี้ไปที่ลู่เถิงกับคนอื่นๆก่อนจะแนะนำ “ลู่เถิง, ฮว่าอวิ๋น, ฮว่าฉ่าย, หวังเหลียน, กงซุนจั๋ว”

เฉินกวนพยักหน้าให้กับทุกคน คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับเขา

ทว่าเฉินกวนก็เคยเห็นหน้าและเคยได้ยินชื่อพวกนี้มาก่อน พวกนี้คือคนดังในมหาลัยที่เรียนเก่งพอตัว โดยเฉพาะสองพี่น้องฝาแฝดฮว่า ทุกคนในมหาลัยต่างก็รู้จักทั้งคู่

ฝาแฝดมีไม่เยอะอยู่แล้ว ด้วยความสวยของทั้งสองคน มันจึงไม่แปลกที่จะกล้าเป็นเป้าสายตา

“เราเป็นเพื่อนกันนิ เราควรจะช่วยเหลือกัน เอางี้ บอกสกิลติดตัวกับความสามารถพิเศษของแต่ละคนออกมาเพื่อที่เราจะได้แบ่งหน้าที่กัน” ลู่เถิงมองไปที่เฉินกวนและพูดขึ้น

ลู่เถิงคือนักเรียนที่โดดเด่นที่สุดในมหาลัย ทว่าเขาไม่ได้รู้จักกับเฉินกวน เขาไม่คิดว่าเฉินกวนจะเป็นนักสู้ที่ดีได้

นอกจากบทเรียนทั่วๆไปแล้ว มหาลัยยังเน้นสอนเรื่องเขตแดนลับและวิธีการต่อสู้ต่างๆ พวกที่เก่งเรื่องการต่อสู้นั้นจะโด่งดังในมหาลัย ดังนั้นจึงตัดสินได้ว่าเฉินกวนไม่ได้เก่งเรื่องการต่อสู้นัก

“สกิลติดตัว [ฟื้นฟูพลัง  เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูพลัง” เฉินกวนไม่อยากอยู่ทีมกับคนพวกนี้ แค่มีเหยียนจือกับเขาก็เพียงพอแล้ว เขาไม่อยากเปิดเผยสกิลติดตัวจริงๆ ของเขา ดังนั้นเขาจึงอ้างสกิลแย่ๆ ขึ้นมา

สกิลติดตัวระดับทั่วไปนั้นถือว่าแย่ที่สุด [ฟื้นฟูพลัง] นั้นสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตของตัวเอง มันแทบไม่ได้ส่งผลอะไรกับทีมเลย ถ้าลู่เถิงและคนอื่นๆ คิดว่าเฉินกวนไม่มีประโยชน์ งั้นพวกนั้นคงเลือกที่จะเตะเขาออกจากทีม

“นายนี่โชคร้ายจริงๆ ได้สกิลกากและยังโดนส่งมาที่แบบนี้อีก ตลอดหลายวันมานี้นายคงลำบากมามาก”

ลู่เถิงมองไปที่จ้านกั้วที่อยู่ข้างๆ และเดินไปตบไหล่เฉินกวน เขาพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “แต่ไม่ต้องห่วง เราจะดูแลนายเอง”