บทที่ 75 เกมยิงซอมบี้

แม้ซุนเจ๋อจะเป็นแค่หนึ่งในผู้เข้าแข่งขันมากมาย แต่ด้วยความที่ช่วงนี้เขากำลังมาแรงแบบสุด ๆ

ทันทีที่มีคนเห็นชื่อเขาโผล่ในรายชื่อผู้เข้าแข่ง ก็รีบส่งข่าวกระจายกันอย่างกับเจอโลกใหม่

“แม่เจ้า! ไอ้สารเลวนั่นมันสมัครแข่งออกแบบเกมแล้วเฟ้ย!”

“เฮ้ย! ไอ้สารเลวนั่นไม่ใช่กำลังทำเกมใหม่อยู่เหรอ? ไหงถึงมาแข่งได้ล่ะ?”

“พวกนายสังเกตมั้ย? มันยังไม่เคยพูดเลยนะว่าเกมใหม่จะเปิดขายเมื่อไหร่!”

“เวรเอ๊ย! แกไม่พูดฉันยังไม่ทันสังเกตเลย มันเงียบจริงด้วย!”

“ไอ้สารเลว หวังว่านายจะโฟกัสกับเกมใหม่หน่อยนะ อย่าไปวอกแวกกับอย่างอื่นล่ะ!”

“เดี๋ยว ๆ ไอ้สารเลวมันลงแข่ง ก็แปลว่าเราจะได้เล่นเกมใหม่ถึงสองเกมนะ ไม่ดีเหรอ?”

“จริงด้วย พอคิดแบบนี้เราก็ได้กำไรนี่หว่า!”

“พวกนายอาจได้กำไร แต่ไอ้สารเลวมันไม่มีทางขาดทุนแน่ ๆ”

ขณะที่เหล่าแฟนเกมกำลังถกเถียงกันอย่างคึกคัก

ฝั่งดีไซเนอร์เกมก็มีการพูดคุยกันถึงประเด็นนี้เหมือนกัน

ในกลุ่ม QQ ของดีไซเนอร์เกมกลุ่มหนึ่ง มีคนเอ่ยขึ้นว่า

“ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าไอ้สารเลวนั่นมันจะลงแข่งทำไม?

มันเป็นดีไซเนอร์สองดาวแล้วนะเว้ย!”

“แหม พูดแบบนี้ก็บอกเลยว่าเป็นแฟนคลับไอ้สารเลวตัวจริง”

“พวกแกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก”

“แล้วสองดาวมันผิดตรงไหน? แข่งคราวนี้มีดีไซเนอร์สามดาวเพียบจนสองมือยังนับไม่หมดเลยนะ”

“แต่ไอ้สารเลวไม่ใช่แค่สองดาวมั้ยล่ะ! มันเป็นพวก...แบบ...พวกที่โคตรพิเศษ!

เล่นเปียโนได้ แต่งเพลงได้ แถมหล่ออีกต่างหาก

เสียอย่างเดียว...เวลาขึ้นกล้องแต่งตัวเรียบร้อยเกินไป

ไม่รู้เลยว่ามีซิกแพคมั้ย…”

“ป๊าดดดดดด——”

“ฉันทนเธอมานานละนะ! ทุกครั้งที่ฉันพูด เธอก็ขำตลอด คำพูดฉันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่คิดถึงเรื่องดี ๆ ขึ้นมาได้เฉย ๆ”

“เรื่องอะไรที่มันดีนักหนา?”

“เกมของฉันได้ขึ้นหน้าแนะนำของแพลตฟอร์มน่ะ”

“โอ๊ย หยุดก่อน! หยุดก่อน! พวกนายเลิกนอกเรื่องได้มั้ย?

มาคุยกันดีกว่าว่าไอ้สารเลวนั่นมันจะส่งเกมอะไรลงแข่ง?”

“จะอะไรได้ล่ะ? เกมแนวแคชชวล-ใช้ความคิดมันมีขีดจำกัดอยู่แล้ว

ต่อให้มันเทพแค่ไหน ก็ทะลุขีดจำกัดนั่นไม่ได้หรอกมั้ง?”

“จริงด้วย งูงับจุด เกมต่อเพชร จับคู่ มีอะไรให้เล่นใหม่อีก?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ? สมองไอ้สารเลวนั่นมันไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเรานี่นา”

“โอ๊ย! น่ารำคาญ มีใครรู้จักมันบ้างมั้ย? ไปแอบถามมันให้หน่อย”

“ไม่ต้องแอบถามหรอก ฉันจะส่งเกมยิงซอมบี้ลงแข่ง”

“……”

เมื่อมีใครบางคนโผล่มาตอบแบบนี้ ทุกคนก็เงียบกริบ

แล้วพร้อมใจกันคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ของเจ้าของข้อความ

ตรวจสอบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีแต่เสียงร้อง “เหวอ!”

เพราะดันเป็นตัวจริงเสียงจริงของซุนเจ๋อนั่นเอง!

กลุ่ม QQ นี้เขาเคยแอบอยู่มาก่อนที่ตัวเองจะดังเสียอีก

ตอนนั้นเขาแค่เข้ามาดูว่าดีไซเนอร์คนอื่น ๆ คุยอะไรกัน เผื่อจะได้เก็บข้อมูลอะไรได้บ้าง

แต่สุดท้ายก็พบว่า กลุ่มนี้ระดับสูงสุดก็แค่ดีไซเนอร์สองดาว

หัวข้อที่คุยกันมีแต่เรื่องชีวิตประจำวัน บางวันก็ชวนกันไปเล่นบอร์ดเกม

แทบไม่มีใครคุยเรื่องงานออกแบบเกมจริงจังเลย

ถ้าจะมี ก็แค่มีคนแอบแนะนำเกมเรทในเว็บนอกกันเท่านั้น…

ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ ซุนเจ๋อคงออกจากกลุ่มไปนานแล้ว

เพราะปกติเขาเงียบมาก จนแทบไม่มีใครรู้เลยว่า “ไอ้สารเลว” อยู่ในกลุ่มด้วย

“ซุนเทพ! รับสมัครคนเกาะขาเพิ่มมั้ย!”

“พี่ซุนคะ ที่บ้านหนูไฟดับ หนูกลัวมากเลย มาหาหนูหน่อยได้มั้ย?”

“เอ้า! งั้นฉันให้ห้าหยวน ซื้อบัตรเติมไฟสิ จะได้ไม่กลัวแล้วไง ฮ่า ๆ!”

“คุณซุนครับ ผมก็อยู่ในแพลตฟอร์ม Steampunk เหมือนกัน

พวกเดียวกันเลย! ฝากช่วยดันหน่อยได้มั้ยครับ?”

“ดีไซเนอร์ซุนงับ~~”

พอเห็นว่าคนเริ่มเข้ามาประจบกันไม่หยุด ซุนเจ๋อก็พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า

“ขอโทษนะ ใครมาขอแนะนำเกม ฉันไม่ตอบหรอก”

สั้น ๆ ได้ใจความและเรียลสุด ๆ

“ดีไซเนอร์ซุน เกมยิงซอมบี้นี่มันไม่ใช่เกมใหม่ของคุณเหรอ? แล้วจะเอามาแข่งได้ยังไง?”

“ใช่! เกมใหม่ของคุณมันเป็นแนว 3D ยิงมุมมองบุคคลที่สามไม่ใช่เหรอ! มันไม่เข้าโจทย์เลยนี่!”

“แถมยิงซอมบี้ยังไงมันจะกลายเป็นเกมแคชชวล-ใช้ความคิดได้ฟะ!”

มีดีไซเนอร์สองดาวบางคนยังไม่คล้อยตาม และถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ รอดูเถอะ รับรองไม่ผิดหวังแน่นอน”

พอส่งข้อความนี้เสร็จ ซุนเจ๋อก็ออกจาก QQ ทันที

วันนี้เขาแค่แวบเข้าไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ

ส่วนเรื่องที่บอกว่าเป็นเกมยิงซอมบี้ เขาไม่รู้สึกกังวลเลย

ต่อให้มีใครพยายามเดาเกมของเขาจากคำว่า "ยิงซอมบี้"

ต่อให้โชคดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางเดาออกว่าเขาจะทำ Plants vs. Zombies

ถ้าไม่ใช่อัจฉริยะระดับเดียวกัน ก็ต้องเป็นนักเดินทางข้ามโลกแบบเขาเท่านั้น

ที่สำคัญ การคิดว่าแค่ลอกธีม "ยิงซอมบี้" แล้วจะสร้างเกมแข่งเขาได้

นั่นคือความเข้าใจผิดอย่างแรง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—

ขณะที่ซุนเจ๋อกำลังเปิดไฟล์ออกแบบอยู่ ประตูก็มีคนเคาะ

“เข้ามาเลย”

คนที่เดินเข้ามาคือลู่ชิวเล่อ

“พี่ซุน คุณสมัครแข่งแล้ว มีอะไรให้พวกเราช่วยมั้ยคะ?”

แม้ซุนเจ๋อจะเป็นหัวหน้า แต่เขาไม่เคยเป็นหัวหน้าที่แค่ชี้นิ้วสั่งแล้วนั่งเฉย

การที่สงครามเอาตัวรอด เข้ารูปเข้ารอยได้เร็วขนาดนี้

ก็เป็นเพราะการบริหารจัดการที่ดีของเขา

ในขณะที่สมาชิกทีมรับผิดชอบงานเฉพาะด้าน

ซุนเจ๋อต้องคุมทั้งทิศทาง โปรเจกต์ และความก้าวหน้าโดยรวมทั้งหมด

ตั้งแต่ค่าตัวละครหลุดกราฟิก โมเดลไม่สมจริง โค้ดพัง ดนตรีไม่กลมกลืน

ซุนเจ๋อล้วนเป็นคนคอยชี้แนะและแก้ไขให้ทันก่อนจะเกิดปัญหาใหญ่

เพราะแบบนี้ ทุกคนเลยกลัวว่าการให้เขารับผิดชอบสองเกมพร้อมกันจะหนักเกินไป

เลยส่งลู่ชิวเล่อมาเป็นตัวแทน ถามว่าต้องการความช่วยเหลือไหม

“ไม่ต้องเลย เกมแคชชวล-ใช้ความคิดแค่นี้เอง เล็กน้อยมาก

พวกคุณแค่โฟกัสกับงานของตัวเองก็พอ” ซุนเจ๋อยิ้มตอบ

“อ้อ ถ้าต้องการเมื่อไหร่ บอกได้เลยนะคะพวกเรายินดีลุยด้วย อย่าฝืนเกินไปนะคะ”

ลู่ชิวเล่อยังคงเป็นห่วง

ซุนเจ๋อรู้สึกอบอุ่นที่ได้ยินแบบนั้น

แต่ปากก็ยังแซวกลับไปว่า

“จะมาไถเอาเงินค่าล่วงเวลากับผมเหรอ? ฝันไปเถอะ! กลับไปตั้งใจทำงานของเธอเถอะ ผมเอาอยู่”

เห็นซุนเจ๋อยังมีอารมณ์ล้อเล่น ลู่ชิวเล่อก็เบาใจ

เธอเชื่อว่าถ้ามีอะไรจริง ๆ ซุนเจ๋อคงไม่เก็บไว้คนเดียวแน่นอน

“โอเคค่า งั้นฉันกลับไปทำงานต่อล่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ พี่ซุน”

“ไปเถอะ อย่าลืมเลิกงานตรงเวลา”

“รับทราบ!”