บทที่ 6 – ไอ้สารเลว คืนกางเกงฉันมา!

วันที่ 10 กรกฎาคม วันเสาร์

ยอดขายของ Phasmophobia หลังจากอัปเดตยังคงเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง

แม้จะไม่ได้ระเบิดเถิดเทิงเท่าช่วงแรก แต่ก็ยังช่วยซุนเจ๋อปั๊มค่าความรู้สึกได้ไม่น้อย

เดิมทีผู้เล่นเริ่มจับทางเกมได้แล้ว ทั้งพฤติกรรมของผีและรูปแบบการเล่นก็เริ่มถูกมองทะลุ

แต่การอัปเดตครั้งนี้ เรียกได้ว่าเป็นการ “รื้อทำใหม่” เกือบทั้งหมด

แผนที่ใหม่ไม่มีใครคุ้น ส่วนแผนที่เก่าก็ถูกปรับจนผู้เล่นยากจะวนหลอกผีแบบเดิมได้อีก

ก่อนหน้านี้แม้ผู้เล่นจะวิ่งตรง ๆ ผีหลายตัวก็ยังตามไม่ทัน

แต่หลังจากอัปเดต ความเร็วของผีในช่วงล่าเหยื่อเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

ผู้เล่นหลายคนที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนผีจู่โจมแบบประชิดหน้า ส่งเสียงกรี๊ดกันลั่นไมค์

สิ่งที่ทำให้ผู้เล่นหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม คือเมื่อ AI ของผีฉลาดขึ้น มันก็ไม่ใช่แค่เดินมาลากคอคุณอีกต่อไป

ก่อนจะเริ่มโหมดล่า ผีจะพยายามหลอกผู้เล่น

เช่น เข้ามาใกล้แล้วหายตัวไป หรือแอบอยู่หลังผู้เล่นโดยไม่ให้รู้ตัว

และถ้าในช่วงล่าเหยื่อ ถ้าเกิดว่าผีตามเป้าหมายเดิมไม่ทัน มันก็จะเปลี่ยนเป้าในทันที

พุ่งไปหาผู้เล่นที่ใกล้ที่สุดแทน

ระดับความยาก "ผู้เชี่ยวชาญ" กับ "ขุมนรก" นั้นยิ่งเป็นนรกจริง ๆ สำหรับผู้เล่น

ไม่มีช่วงปลอดภัย 3 นาทีให้พักใจ ถ้าโชคร้ายเจอผีบ้าแต่ต้นเกม ก็อาจโดนฆ่าตั้งแต่ย่างเท้าเข้าบ้าน

ในระดับขุมนรก นอกจากค่าสติที่ลดเร็วมาก ๆ บวกกับผีที่วิ่งไวขึ้นแล้ว

บนแผนที่ใหญ่ ๆ อย่าง “โรงพยาบาลบ้าเก่า”, “สถาบันชันสูตรที่ไหม้ไฟ” และ “คุกนักโทษประหารใต้ดิน” นั้นยังมีโอกาสเกิดผี สองตัว ในที่เดียวกันอีกต่างหาก

อัปเดตครั้งนี้ทำให้ผู้เล่นที่เคยมั่นใจในฝีมือตัวเองทั้งหลายนั้น วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

ดังนั้นในหน้าคอมเมนต์ของ Phasmophobia ผู้เล่นจึงกลับมาทั้งรีวิวเกมให้คะแนนสูงลิ่วไปพร้อม ๆ กับก่นด่าซุนเจ๋อไปในเวลาเดียวกัน

ซุนเจ๋อมองคอมเมนต์เหล่านั้นพลางจิบกาแฟสำเร็จรูปด้วยรอยยิ้ม

เพราะทั้งหมดนั้นคือ “ความรักจากผู้เล่น” และเป็นแหล่งค่าความรู้สึกชั้นดี

เขาจะใจร้ายไปเถียงกับผักบุ้งน่ารักเหล่านี้ได้ยังไง

แต่อย่าให้คอมเมนต์แบบนั้นสะสมมากไป มันอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าผู้เล่นใน Steam Punk มีความเครียดสะสมสูงจนดุเดือด

หลินซงเคยถามเขาเป็นนัยว่าอยากให้ช่วยลบคอมเมนต์พวกนั้นไหม

แต่ถ้าไปลบ ผู้เล่นอาจยิ่งของขึ้นกว่าเดิม และถ้าซุนเจ๋อออกหน้าห้ามเอง ก็ไม่ต่างจากเทน้ำมันลงกองเพลิง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมไม่เปิดพื้นที่ให้พวกเขาไประบายอย่างถูกที่แทนล่ะ?

ซุนเจ๋อจึงไปสมัคร “ต้าหย่านปั๋ว” (แพลตฟอร์มโซเชียลของโลกนี้)

ด้วยความช่วยเหลือจากหลินซง บัญชีของเขาได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการทันที

“สวัสดีครับ ผมคือ ‘ซุนหลิงจวิน’ ผู้ออกแบบเกม Phasmophobia ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนและรักเกมนี้นะครับ ผมจะตั้งใจทำเกมที่อบอุ่นหัวใจให้ทุกคนต่อไปนะครับ ( ยิ้มอย่างกวนประสาท.JPG)”

เนื่องจากบนดาวสุ่ยหลานยังไม่มีมีม “ยิ้มอย่างกวนประสาท” แบบโลกเดิม

JPG อันนี้จึงเป็นภาพที่ซุนเจ๋อวาดเอง

ด้วยค่าความสามารถด้านศิลป์ 45 การวาดภาพนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากเลย

จากนั้นเขาก็โพสต์ลิงก์ไปยังต้าหย่านปั๋วไว้ในคอมเมนต์ของหน้าเกม Phasmophobia

ในฐานะที่เป็นเจ้าของเกมฮิตอันดับหนึ่งของแพลตฟอร์ม

ข้อความของเขาถูกปักหมุดทันที พร้อมเอฟเฟกต์แสงสีทองสะดุดตา จนไม่มีใครมองข้ามได้

“ดูสิ ๆ เจ้าหมอนี่มาเปิดต้าหย่านปั๋วแล้ว!”

“ไอ้สารเลวเอ๊ย! ถ้ามีจิตสำนึกก็โอนเงินมาค่ากางเกงที่ฉันฉี่ราด!”

“เขาไม่ใช่แซ่ซุนเหรอ? ทำไมเรียกว่า ‘ไอ้สารเลว’ ล่ะ?”

“เรียกไอ้สารเลวแล้วไงล่ะ? เหมาะจะตาย!”

“ทำเกมอบอุ่นหัวใจเรอะ? นายนี่มันตั้งใจจะฆ่าพวกเราเลยต่างหาก!”

“ถอยไป๊! เดี๋ยวดาบยาวสี่สิบเมตรของฉันจะฟันโดนเพื่อนร่วมทีม!”

“ใจเย็น ๆ ทุกคน เช็กก่อนว่าใช่เจ้าตัวจริงหรือเปล่า อย่าไปรุมผิดคน”

“มีติ๊ก ‘ยืนยันตัว’ ใหญ่ขนาดนั้น จะปลอมได้ยังไงล่ะ!”

“ไม่มีใครห้ามฉันได้! วันนี้ฉันกับไอ้สารเลวต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!”

“ทำไมรู้สึกว่า JPG ที่เขาโพสต์...ดูทั้งกวนทั้งเยาะเย้ยแปลก ๆ วะ?”

“จริง! มองนาน ๆ แล้วมันยิ่งขึ้นสมองแฮะ”

“มีมนี้ดีมาก แต่ต่อไปมันจะกลายเป็นภาพโปรไฟล์ฉันแล้วล่ะ!”

ช่วงแรกมีแค่ผู้เล่นทั่วไปที่ถูกเกมหลอกหลอนมาระบายในต้าหย่านปั๋ว

ต่อมาก็เริ่มมีเหล่าสตรีมเมอร์ ยูทูบเบอร์ บรรดาเพจสายเกมมาร่วมผสมโรงด้วย

“ไอ้สารเลว! ฉันกับแกไม่เผาผีกันอีกแล้ว!” นี่คือหานเม่ย ที่โดนเล่นจนแทบตายหลังเกมอัปเดต

“ไอ้สารเลว! คืนกางเกงฉันมา!” อีกคนหนึ่งที่ร้องไห้ในไลฟ์

“ไอ้สารเลว! คบกับฉันเถอะ!” อันนี้...คือสตรีมเมอร์ที่มาเกาะกระแส

ภายในครึ่งชั่วโมง ต้าหย่านปั๋วของซุนเจ๋อกลายเป็นรังต่อ แ

ต่ละรีเฟรชคอมเมนต์ขึ้นเป็นสิบเป็นร้อย

ยอดผู้ติดตามของเขา พุ่งจากสองคน (หลินซงและ Steam Punk) ไปถึงหนึ่งแสนคนในพริบตา และยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

#ไอ้สารเลวเอากางเกงในฉันคืนมา กลายเป็นแฮชแท็กอันดับ 20 ของกระแสร้อนแรงบนต้าหย่านปั๋ว

ผู้คนยิ่งแห่กันมามากขึ้น ส่งผลให้ยอดขายของ Phasmophobia พุ่งตามไปด้วย

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้สงสัย เห็นคนอื่นบอกว่าเกมนี้ทำให้ฉี่ราดได้

พวกเขาก็อยากรู้ว่า “มันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

อีกไม่นาน ผู้เล่นหน้าใหม่คงจะเข้ามาร่วมวงรุมด่าซุนเจ๋ออีกแน่นอน

น่าเสียดายที่การแสดงอารมณ์ในต้าหย่านปั๋วไม่สามารถสร้างค่าความรู้สึกให้เขาได้

ไม่งั้นซุนเจ๋อคงจะคุยกับผู้เล่นทั้งวัน

ปิดหน้าต้าหย่านปั๋วลง เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่ง

พิจารณาว่าจะทำเกมอะไรเป็นเกมต่อไปดี?

หลังจากผ่านด่าน Phasmophobia มาแล้ว ผู้เล่นย่อมมีภูมิคุ้มกันทางจิตใจเพิ่มขึ้นแน่นอน

จะให้หวังเหมือนครั้งก่อน ที่หานเม่ยกรี๊ดทีเดียวก็ได้เป็นพันแต้ม

แถมยังปลดล็อกความสำเร็จอีก ตอนนี้ดูท่าจะทำได้ยากแล้ว

ซุนเจ๋อจึงตัดสินใจว่า เกมต่อไป จะไม่ใช่แนวสยองขวัญ

“ต้องเริ่มเอาใจผู้เล่นบ้างแล้วล่ะ ยืดบ้างหย่อนไปบ้าง

จะได้ผลักดันพวกเขาให้ติดเกมแบบถอนตัวไม่ขึ้น...”

“งั้นทำเกมอะไรดีล่ะ? Story of Seasons? Stardew Valley? หรือ Plants vs Zombies?”

ซุนเจ๋อครุ่นคิดไปพลางคว้าแก้วมาร์กมาเตรียมจิบกาแฟอีกสักอึก

แต่ทันทีที่มือจับแก้วไว้ ชื่อเกมหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...

Cuphead!

เกมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการ์ตูนยุค 1930

ทั้งภาพและเสียงพยายามจำลองเทคโนโลยีในยุคนั้น

ทั้งแอนิเมชันแบบเซลล์ แบ็คกราวด์สีน้ำ และเสียงแจ๊สสด

ในฐานะที่เคยได้รางวัล “เกมอินดี้ยอดเยี่ยมแห่งปี” จาก TGA 2017

ไม่มีใครสงสัยว่า Cuphead คือเกมที่ประสบความสำเร็จ

ด้วยค่าศิลป์ 45 แต้ม ซุนเจ๋อสามารถรับผิดชอบการวาดทั้งหมดได้อย่างสบาย

ส่วนดนตรีแจ๊ส... ก็แค่เอามาจากโลกเก่าโดยตรง

แม้เขาจะมีความสามารถด้านดนตรีอยู่เพียงแค่ 30 แต้มก็ตาม แต่มันก็ยังพอใช้งานได้

เขายังอยากทดสอบอีกด้วยว่า เกมแบบนี้จะสร้างค่าความรู้สึกได้แค่ไหน?

ระบบเคยบอกว่า ค่าความรู้สึกมีทั้งความสุข โกรธ เศร้า คิดถึง กลัว ตกใจ...

แต่ค่าที่ได้จากอารมณ์แต่ละชนิดเท่ากันหรือไม่? หรือมีต่างกันเล็กน้อย?

หรือว่ามีบางอารมณ์ที่ให้แต้มเยอะกว่าอย่างชัดเจน?