บทที่ 49 – หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว (3)

บทที่ 49 – หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว (3)

‘แค่สี่คนเอง? ข้าสาบานได้เลยว่าสัมผัสได้อย่างน้อย 5 คนนะแถวนี้...’ แอชตันคิดขณะเห็นคนรูปร่างบึกบึนสี่คนพุ่งเข้ามาหาเขา

มีบางอย่างผิดปกติ แต่เอาเถอะ การกำจัดพวกมันสี่คนพร้อมกันก็น่าจะทำให้เขาได้แต้มมากพอที่จะรักษาตำแหน่งผู้นำไว้ได้ ตราบใดที่เขาผ่านเข้ารอบสองของการสอบได้ เขาก็จะไม่บ่นอะไรทั้งนั้น

"ฉีกมันเป็นชิ้นๆ!" แอชตันได้ยินหนึ่งในนั้นคำรามสุดเสียง พวกมันดูกระตือรือร้นดี แต่ความกล้าของพวกมันมันผิดที่ผิดทางไปหน่อย

‘พวกมันยังคงมีพฤติกรรมแบบฝูงเหมือนเดิม ไอเทมของพวกมันก็ดูกระจอกงอกง่อย บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่พวกมันรีบวิ่งออกมาจากที่ซ่อนเพื่อหวังจะชิงไอเทมที่ข้ามีไปเป็นของตัวเองสินะ มาสั่งสอนบทเรียนให้พวกมันหน่อยดีกว่า’

"เดี๋ยวก่อน! มีบางอย่างผิดปกติ-" หนึ่งในพวกลูกกระจ๊อกตระหนักได้ว่าท่าทีที่โพรว์เลอร์ตัวสุดท้ายโจมตีผู้เข้าสอบคนนั้นมันไม่ปกติ แต่ก่อนที่พวกมันจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ซากศพของโพรว์เลอร์ก็ถูกเหวี่ยงมาในทิศทางของมัน กระแทกจนลูกกระจ๊อกคนนั้นจุกจนหายใจไม่ออก

"มันล่อพวกเราออกมา! พวกโพรว์เลอร์มันตายไปแล้ว! ถอยเร็ว-"

__

สกิลชุดเกราะ: [แผ่แรงกดดัน] ถูกเปิดใช้งานแล้ว

จำนวนเป้าหมายที่ได้รับผลกระทบ: 4

เป้าหมายที่ได้รับผลกระทบถูกตรวจพบว่ามีเลเวลต่ำกว่าผู้ใช้ และไม่สามารถใช้ความสามารถใดๆ ได้เป็นเวลา 5 วินาทีข้างหน้า

__

"อะไรวะเนี่ย!? ข้าใช้สกิลพุ่งตัวไม่ได้!"

"ข้าก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน!"

"ฉิบหาย! ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นความคิดที่ห่วยแตก"

ความตื่นตระหนกและความโกลาหลเกิดขึ้นในหมู่พวกมันทั้งสี่ ทว่า พวกมันหารู้ไม่ว่านี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นการโจมตีของแอชตันเท่านั้น

__

ท่านได้เปิดใช้งาน [รอยตราหมาป่า]

จำนวนเป้าหมายที่ได้รับผลกระทบ: 4

ท่านจะสามารถมองเห็นรอยตราหมาป่าสีเลือดปรากฏอยู่เหนือศีรษะของเป้าหมายที่ได้รับผลกระทบ เมื่อท่านอยู่ใกล้เป้าหมายมากพอ พลังโจมตีและความว่องไวของท่านจะเพิ่มขึ้น 10% ผลลัพธ์นี้สามารถซ้อนทับได้สูงสุด 50%

โบนัสปัจจุบัน: 40%

__

แอชตันไม่ใช่คนเดียวที่สัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นของตนเอง พวกลูกกระจ๊อกทั้งสี่ก็ตระหนักถึงความจริงข้อนั้นเช่นกันเมื่อพวกมันจำรอยตราหมาป่าที่ปรากฏอยู่เหนือหัวของตนได้ พวกมันทุกคนรู้ดีว่ารอยตรานั้นหมายถึงอะไร แต่ไม่มีใครเคยเห็นสกิลนี้ถูกใช้งานจริงมาก่อน

โชคดีสำหรับพวกมัน แอชตันใจดีพอที่จะสาธิตให้ดูเป็นขวัญตาว่าคนที่มีสกิลนั้นสามารถทำอะไรได้บ้าง

"ตั้งสติกันหน่อย! พวกเราหนีหรือซ่อนตัวไม่ได้ตราบใดที่ยังถูกตีตราอยู่!" หัวหน้าพวกลูกกระจ๊อกพยายามจะควบคุมกลุ่มที่กำลังแตกตื่นของตน "ทางเดียวที่เราจะรอดจากเรื่องบ้าๆ นี่ได้คือต้องกำจัดไอ้หมอนั่น มันอาจจะแข็งแกร่ง แต่ยังไงมันก็ล้มพวกเราสี่คนพร้อมกันไม่ได้หรอก!"

‘ไอ้พวกปัญญาอ่อนนี่มันตาบอดหรือไงวะ?’ แอชตันไม่อยากจะเชื่อวิธีคิดที่ทั้งโง่เง่าและไร้เดียงสาของพวกมัน ‘ข้าเพิ่งจะฆ่าโพรว์เลอร์ไปเป็นโหลต่อหน้าพวกมันแท้ๆ แล้วพวกมันคิดว่าจะล้มข้างั้นเรอะ? พวกมันเสพยาอะไรกันมาวะเนี่ย?’

ในตอนแรก ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจะพยายามวิ่งหนี แต่ทันทีที่หัวหน้าของพวกมันประกาศเจตนา ทั้งหมดก็เปลี่ยนใจทันทีแล้วชักอาวุธออกมา พวกมันจะไม่ยอมล้มลงโดยไม่ได้สู้ให้ถึงที่สุด วินาทีต่อมา พวกมันทั้งหมดก็ล้อมแอชตันไว้

‘พยายามจะลอบกัดข้างั้นหรอ จะได้ไม่รู้ว่าพวกแกโจมตีมาจากทางไหน?’ แอชตันยิ้ม ‘แผนนั้นมันอาจจะใช้ได้ผลกับคนอื่น แต่สกิลสัมผัสของข้ามันทำให้ข้าได้เปรียบพวกแกแบบไม่ยุติธรรมโว้ย’

พวกมันทั้งหมดพร้อมใจกันซัดมีดขว้างเข้าใส่แอชตัน ซึ่งต้องขอบคุณความว่องไวที่เพิ่มขึ้นของเขา ทำให้เขาสามารถปัดป้องพวกมันได้ทั้งหมด ทำไมเขาถึงเลือกที่จะปัดป้องการโจมตีแทนที่จะหลบงั้นรึ? เขาต้องการจะกระตุ้นความสามารถของแส้และกำจัดพวกมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

[ท่านถูกทำให้มึนงง]

ข้อความนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกที่โจมตีแอชตัน... แต่มีเพียงสามคนเท่านั้นที่เห็นการแจ้งเตือนนี้

วินาทีต่อมา แอชตันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนและหันไปตระหนักได้ว่าคนที่นำพวกมันมานั่นแหละกำลังวิ่งหนีไป ไอ้สารเลวนั่นมันหลอกทั้งพรรคพวกของตัวเองและแอชตัน มันไม่ได้มีเจตนาจะอยู่ที่นี่แล้วสู้เลยแม้แต่น้อย มันแค่ต้องการให้คนอื่นคิดว่ามันสู้ และใช้พวกนั้นเป็นตัวล่อเพื่อหนีไปให้ไกลจากแอชตันที่สุดเท่าที่จะทำได้

‘แกจะวิ่ง แกจะซ่อน แต่แกหนีไม่พ้นหรอก ไม่ใช่จะหนีกันได้ง่ายๆ แบบนี้’

แอชตันไม่รีบร้อนที่จะไล่ตามคนใดคนหนึ่งเมื่อเขามีพวกมันถึงสามคนอยู่ตรงหน้า อีกอย่าง เจ้าเด็กนั่นมันคิดว่าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนกันเชียว? แอชตันตามมันทันในพริบตาอยู่แล้ว

แต่ก่อนอื่น โดยไม่เสียเวลาอันมีค่าของเขาอีกต่อไป เขาก็ทำลายแผ่นเกราะอกของพวกมันทั้งสามคน ก่อนจะไล่ตามคนที่สี่ไป เขามองไม่เห็นตัวคนนั้นแล้ว แต่เขายังคงมองเห็นรอยตราหมาป่าลอยเด่นอยู่เหนือหัวของมัน

‘ยิ่งข้าเห็นมันทำงานมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งตระหนักได้ว่าข้าเลือกได้ถูกจริงๆ ตอนที่เลือกสกิล’

แอชตันใช้แส้เป็นตะขอเกี่ยว ส่งตัวเองเหวี่ยงไปยังที่ที่ชายคนนั้นอยู่... ข้างในอาคารร้างนั่นเอง ที่นั่นเขาได้รับการต้อนรับด้วยภาพที่น่าพึงพอใจ

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องมีกันห้าคนอยู่ที่นี่" แอชตันยิ้มขณะเห็นคนสองคนซ่อนตัวอยู่ในอาคาร ‘เอาล่ะ ข้าควรจะกำจัดพวกเจ้าทั้งสองคนเลยดีไหม?’

เมื่อเห็นแอชตัน ลูคัสก็ตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว เนื่องจากความมืด พวกลูกกระจ๊อกจึงจำไม่ได้ว่าชายคนที่พวกมันกำลังจะสู้ด้วยคือใคร แต่ในห้องที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง ใช้เวลาเพียงแวบเดียวเท่านั้นที่ทั้งสองคนจะจำได้ว่าใครคือผู้นำในการแข่งขันนี้

"ไอ้เวรเอ๊ย! แกหาคนอื่นที่มันง่ายกว่านี้มาให้พวกข้าล่าไม่ได้หรือไงวะ?" ลูคัสตบหน้าลูกกระจ๊อกอย่างแรง "แกไปยั่วโมโหคนที่ยิ่งใหญ่อย่างพวกบิสมาร์คทำไมหา!?"

จากนั้นลูคัสก็รีบหันไปเผชิญหน้ากับแอชตัน ซึ่งใบหน้าของเขาถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนนาฬิกาของพวกเขาด้วยผลงานการฆ่าไม่ยั้งที่เขาก่อไว้

‘ดูมันสิ ไอ้พวกประจบสอพลอ... ทำไมข้าไม่แปลกใจเลยนะ?’ แอชตันส่ายหัวขณะที่ลูคัสเริ่มสรรเสริญเยินยอเขาด้วยคำพูดจอมปลอม

แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่แม้แต่แอชตันก็ปฏิเสธไม่ได้ ลูคัสมีวาทศิลป์เป็นเลิศ ถ้าแอชตันไม่รู้ว่าลูคัสพยายามจะทำอะไร เขาคงจะยอมรับคำยกยอจอมปลอมนั่นไปแล้วโดยไม่ทันได้คิด

ทว่า แอชตันรู้ว่าลูคัสพยายามจะพูดกล่อมให้รอดตัวและตัดสินใจจะกำจัดมันก่อน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรลงไป ก็มีเสียงประกาศดังขึ้น การสอบสิ้นสุดลงแล้วเนื่องจากผู้สมัครส่วนใหญ่ถูกคัดออก...

‘ข้านึกว่าพวกเรายังเหลือกันอยู่ประมาณ 60-70 คนเสียอีก?’ แอชตันประหลาดใจ แต่ไม่นานความประหลาดใจของเขาก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงเมื่อเห็นกระดานผู้นำ

__

กระดานผู้นำโซน 5:

อันดับหนึ่ง: นิโคล กรันต้า [90 แต้ม]

อันดับสอง: นิค กรันต้า [84 แต้ม]

อันดับสาม: แอชตัน บิสมาร์ค [83 แต้ม]

อันดับสี่: แอนนา สวอน [67 แต้ม]

อันดับห้า: คริสติน ฮอดจ์สัน [54 แต้ม]

อันดับหก: อลานาห์ ครอส [52 แต้ม]

อันดับเจ็ด: อิซาเบล มูน [45 แต้ม]

อันดับแปด: เซลิน เคน [33 แต้ม]

อันดับเก้า: ไมเคิล โบโนวิช [14 แต้ม]

อันดับสิบ: ลูคัส ริง [13 แต้ม]

กรุณาออกจากสังเวียนและไปรับรางวัลที่เหมาะสมของท่าน ขอบคุณสำหรับการเข้าร่วมการทดสอบคัดเลือกเข้าสถาบันประจำปี และขอแสดงความยินดีที่ผ่านเข้าสู่สถาบันได้สำเร็จ!

__

แอชตันบรรลุเป้าหมายหลักของเขาแล้ว แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าภายในเวลาไม่กี่วินาที มีผู้เข้าสอบถึงสองคน ไม่ใช่คนเดียว แซงหน้าเขาไปในการจัดอันดับ เจ้าพวกกรันต้านี่มันเป็นใครกัน?