ตอนที่ 55 การวิเคราะห์ที่ผิดพลาด บุกทะลวงกองทัพซอมบี้

ตอนที่ 55 การวิเคราะห์ที่ผิดพลาด บุกทะลวงกองทัพซอมบี้

ตอนที่ฮวางซางและพวกเข้ามาในป่าแห่งนี้ก็เป็นเวลา 9 โมงเช้าแล้ว  ถึงแม้ว่าหมอกจะมลายหายไปหมดแล้วก็ตาม  แต่ฝนที่ตกลงมากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแต่อย่างใด  บวกกับพืชในป่าที่เจริญงอกงามเหล่านี้อีก  ดังนั้นสภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้จึงค่อนข้างมืดสลัว เต็มไปด้วยกลิ่นอายของลางร้ายและความตาย

และในเวลาเดียวกัน ในขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่ในป่านั้น ยุงจำนวนมากก็เริ่มปรากฏขึ้นมาในป่าแห่งนี้ ยุงเหล่านี้ค่อนข้างตัวใหญ่กว่าก่อนวันสิ้นโลกซะอีก  แต่ละตัวมีขนาดเกือบเท่ากับเม็ดวอลนัท อีกทั้งยังดูดุร้ายยิ่งกว่า  ดูเหมือนว่ามันก็เกิดการกลายพันธุ์ขึ้นในระดับหนึ่งเช่นกัน

และในตอนนั้นเอง  ดูเหมือนยุงเหล่านั้น จะได้กลิ่นอายของเลือดสดจากตัวพวกเขา  จากนั้นกลุ่มเล็กๆกระจุกหนึ่งก็เริ่มบินช้าๆตรงมาหาพวกเขา  พยายามที่จะดูดเลือดของพวกเขา

เพี้ยะ！

เสียงหนึ่งดังขึ้น ฮวางซางตบยุงที่พยายามเข้ามาดูดเลือดตัวหนึ่งจนบี้แบน  จากนั้นก็ถูไปบนต้นไม้ด้านข้าง พร้อมกับแสดงสีหน้ารังเกียจ

“ฉันเกลียดยุง！”

“ฉันก็ด้วย！”

ครั้งนี้ ตั้วลั่วกลับมีความเห็นตรงกันกับฮวางซาง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จากนั้นก็ยิงใส่ยุงตัวหนึ่งจนแตกกระจาย

“หึหึ...”

แต่อีกด้านหนึ่ง หลิวซินกลับกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมาแทน

ภายใต้พลังความเย็นเหนือมนุษย์  พลังความเย็นยะเยือกได้ลอยขึ้นมาอยู่รอบๆตัวของเขา  ซึ่งยุงเหล่านั้นดูเหมือนจะเกลียดความเย็นนี้  ดังนั้นจึงไม่มีตัวไหนกล้าเข้ามาไกล้เขาสักตัว

“พวกนายบอกว่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์และซอมบี้เหล่านั้นไปที่ไหนกันนะ?”

ในขณะที่มองไปทางป่าที่เงียบสงัด และมีเพียงยุงที่บินไปบินมาทั่วทิศทางนั้น  หลิวซินก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้

“พวกเราเดินกันมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะ  แต่กลับไม่พบกับศัตรูเลยสักตัว  ถึงแม้ว่าซอมบี้และสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์จะลดน้อยลงเป็นเรื่องดีก็เถอะ  แต่พอมันไม่เจอเลยสักตัวแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องปกติไหมอ่า”

“อย่าเพิ่งรีบร้อน นี่พึ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง...”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวซิน  ฮวางซางก็ตบไปบนไหล่ของหลิวซิน พร้อมกับฉายแววตาจริงจังเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นว่า

“แต่ฉันรู้สึกว่า พวกเราน่าจะได้พบพวกมันแล้วละ！”

หลังจากที่ฆ่านางพญาแมงมุมขายาว และได้ดูดซับพลังจากเลือดแมลงแกนหลักของตั๊กแตนยักษ์มาแล้ว สมรรถะภาพในตอนนี้ของฮวางซางก็ได้วิวัฒนาการเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น  ถึงแม้ว่าจะไม่มีเวลาไปวัดกำลังก็ตาม  แต่อย่างน้อยมันก็มากกว่าคนทั่วไป 6-7 เท่า  และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ดูเหมือนว่าลางสังหรณ์ของเขาในตอนนี้จะยิ่งไวต่อความรู้สึกมากขึ้นไปอีกด้วย  ดังนั้นต่อให้ไม่เห็นศัตรูอย่างชัดเจน  แต่เขาก็ได้กลิ่นอันตรายบางอย่างเข้าซะแล้ว！

“นายก็สัมผัสได้เหรอ?”

ดูเหมือนตั้วลั่วก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เหมือนกับฮวางซางเช่นกัน  จากนั้นก็ถือปืนยาวจู่โจมในมือไว้แน่น

“ดูเหมือนว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างจ้องมองเราอยู่！”

“ระวังตัวด้วย”

ฮวางซางพยักหน้า  หลังจากนั้นก็เปิดปืนกลขึ้นมา เพื่อเตรียมพร้อมยิงได้ในทุกเมื่อ！

ซ่าซ่า!

ในตอนนั้นเอง  พุ่มไม้ข้างกายฮวางซางและพรรคพวกก็กวัดแกว่งไปมาอย่างฉับพลัน  จากนั้นร่างที่เต็มไปด้วยเลือดตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว  พุ่งตรงเข้ามาหาฮวางซางและพรรคพวก!

ปัง!

แต่ทว่า ในขณะที่ร่างตนนี้เพิ่งพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ เสียงปืนก็ดังขึ้นทันที   จากนั้นบนหัวของเงาสีเลือดตัวนั้นก็ปรากฏรูกระสุนขึ้น จากนั้นก็ล้มลงไปบนโคลนเละๆนั้น

"เหี้ย..."

เมื่อเห็นศพที่เพิ่งวิ่งออกมา ถูกตั้วลั่วระเบิดหัวไปหนึ่งนัด จนล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว  หลิวซินก็ตกใจขึ้นมาทันที

"นายแน่ใจแล้วใช่ไหมก่อนยิงออกไป   ถ้าไม่ใช่ซอมบี้แต่เป็นผู้รอดชีวิตละ จะทำยังไง?"

"แล้วไง ก็ใครใช้ให้เขาพุ่งเข้ามาละ"

ตั้วลั่วยักไหล่ ด้วยสีหน้าไม่ได้ใส่ใจมากนัก

โดยเนื้อแท้แล้ว เขาก็ยังเป็นนักฆ่า ที่เห็นชีวิตเป็นสิ่งไร้ค่าอยู่แล้ว  ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงขั้นกระหายในการฆ่าฟันก็ตาม  แต่ภายใต้สถานการณ์ที่มีอันตรายรอบด้านเช่นนี้  เขากลับไม่ให้โอกาสใดๆกับศัตรูแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้นเรื่องที่ต้องดูให้แน่ใจก่อน ว่าเป็นซอมบี้หรือผู้รอดชีวิตก่อนยิงออกไปเมื่อสักครู่นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง  เพราะเขาไม่ได้ดูให้ชัดเจนจริงๆ  เขายิงออกไปอย่างไม่ลังเลสักนิดเดียว!

"เอาละ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันนะ!"

ในตอนนั้นเอง  ฮวางซางก็ได้ห้ามปรามการทะเลาะกันระหว่างหลิวซินและตั้วลั่ว

สำหรับความคิดของเขา  นักแม่นปืนที่มีฝีมือยิงได้ตรงเป้าอย่างรวดเร็ว  อีกทั้งยังแม่นยำกว่าปืนที่มีอุปกรณ์ช่วยเล็งติดตั้ง จะไม่สามารถแยกออกว่าเป็นคนหรือศพได้เลยเหรอ?

แน่นอนว่า  เรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าไหร่นัก  สิ่งสำคัญที่สุดก็คือในเมื่อตอนนี้ พวกเขาก็เจอกับซอมบี้แล้ว นั่นหมายความว่าต่อไปพวกเขาก็จะเจอกับศัตรูที่มากขึ้น!

และมันก็เป็นความจริง ตามที่ฮวางซางได้คาดการณ์ไว้!

โฮก!

บางทีอาจเป็นเพราะว่าเสียงปืนนัดที่เพิ่งยิงออกไปก็ได้  นาทีต่อจากนั้นเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งและหนาแน่นก็ดังออกมาจากพุ่มไม้ข้างกายฮวางซางและพรรคพวก  แล้วเริ่มเข้ามาใกล้พวกเขาเข้ามาเรื่อยๆอีกด้วย

"ระวัง นี่คือกองทัพซอมบี้!"

คนที่เคยมีประสบการณ์ เกี่ยวกับซากศพในเมือง C มาก่อน จะรู้ว่ามันหมายความว่าอะไร  ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงนี้  ฮวางซางและหลิวซินก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที  จากนั้นก็หันหลังชนกัน  เตรียมพร้อมระวังภัย

หวือหวือหวือ!

ไม่นาน  ร่างสีเลือดเต็มตัวก็พุ่งออกมาจะพุ่มไม้ในบริเวณนััน  พร้อมกับส่งเสียงคำรามและพุ่งเข้ามาหาฮวางซางและพรรคพวกทันที!

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง！

แต่ชั่วพริบตาที่ซอมบี้เหล่านั้นพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ตั้วลั่วและหลิวซินก็ยิงปืนใส่ทันที!

พวกเขาไม่ได้ยิงรัวใส่อย่างต่อเนื่องแต่อย่างใด  แต่กลับใช้ปืนยาวจู่โจมที่มีรูปแบบการยิงจ่อ  ยิงออกไปที่ละหนึ่งนัด   แต่ภายใต้การใช้ความสามารถในการเล็ง และการตอบสนองที่รวดเร็วกว่าคนทั่วไป  ทักษะการยิงปืนของพวกเขาจึงแปรเปลี่ยนเป็นน่ากลัวมากยิ่งขึ้น  ทุกกระสุนหนึ่งนัดที่ยิงออกไป แทบจะโดนหัวกะโหลกของซอมบี้ทั้งสิ้น   โดยที่ไม่ให้พวกมันได้เข้ามาใกล้พวกเขาแม้แต่น้อย

ไม่นาน  ซอมบี้จำนวนหลายสิบตัวก็ล้มลงไปข้างกายของพวกเขา!

แต่ปัญหาก็คือ ดูเหมือนว่าซอมบี้ที่พุ่งออกมาจาพุ่มไม้เหล่านั้น จะไม่หมดสิ้นแต่อย่างใด ไม่ว่าหลิวซินและตั้วลั่วจะฆ่าไปมากเท่าไหร่ ซอมบี้ก็ยังคงพุ่งออกมาจากพุ่มไม้มากขึ้นกว่าเดิม!

ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป  ไม่นานกระสุนของพวกเขาก็คงจะหมดลงแน่!

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ บางทีนี่อาจเป็นเพราะว่าพวกมันได้ดูดซับพลังจากสายฝนแห่งจิตวิญญาณเหล่านี้มาเป็นเวลานาน  จึงส่งผลให้ระดับความเร็วของซอมบี้นั้นเพิ่มมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย และสิ่งนี้ได้สร้างความกดดันให้กับฮวางซางและพรรคพวกอยู่ไม่น้อย！

"แม่งเอ๊ย พอออกมาก็ออกมาเยอะขนาดนี้เนี่ยนะ!"

ในขณะที่มองไปทางซอมบี้ที่ทะลักกันเข้ามาอย่างต่อเนื่อง  สีหน้าของหลิวซินก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดขึ้นมาทันที

แม้ว่าเขาจะฆ่าซอมบี้อย่างต่อเนื่อง  แต่พลังอันบริสุทธิ์ก็ผสานเข้าปในร่างกายของเข้าอย่างต่อเนื่องด้วยเช่นกัน  ทำให้พลังความเย็นภายในร่างกายของเขายิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทำให้สมรรถะภาพร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น  แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดเหล่านี้  เขาจะเอาความคิดที่ไหนไปสนใจสิ่งเหล่านี้?

"แม่งเอ๊ย"

และในเวลาเดียวกัน  ในใจของฮวางซางก็เคร่งเครียดขึ้น

เขาคิดว่าซอมบี้ที่อยู่ในละแวกนี้ จะถูกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดึงดูดไปซะแล้ว  ถึงแม้ว่าจะเหลืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าเยอะอย่างแน่นอน  แต่ในตอนนี้เกรงว่าเขาจะวิเคราะห์ผิดพลาดไปซะแล้ว!

ความจริงก็เป็นเช่นนี้  ถึงแม้ว่าคองและสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนหนึ่ง จะดึงดูดซอมบี้ไปได้ก็ตาม แต่ถึงอย่างไรเมืองเหลียนก็ใหญ่มาก   ซอมบี้กว่าสองล้านตัวถือว่าไม่ใช่จำนวนที่น้อยเลย  แต่ในความเป็นจริงซอมบี้ที่ถูกคองและสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดึงดูดไปนั้น กลับมีจำนวนไม่ถึงครึ่งหนึ่งของทั้งหมด ในเมืองเหลียนด้วยซ้ำ!

แต่สาเหตุที่ไม่เห็นซอมบี้ในบริเวณโรงพยาบาลนั้น  เป็นเพราะว่ากองพันหูและพรรคพวกได้วางแนวระเบิดเอาไว้   ซึ่งมันไม่เพียงแต่จะช่วยเคลียร์ซอมบี้  ในระหว่างการต่อสู้ได้เป็นจำนวนมากแล้ว อีกทั้งซอมบี้ที่เหลือส่วนใหญ่  ก็ถูกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดึงดูดไประหว่างทางผ่านด้วย  และซอมบี้อีกส่วนก็กลายไปเป็นอาหารของตั๊กแตนยักษ์และแมงมุมขายาวเหล่านั้นไป

จึงกล่าวได้ว่า  ความบังเอิญมากมายเหล่านี้จึงสร้างเป็น "เขตปลอดภัย" เล็ก ๆไปโดยปริยาย

เมื่อฮวางซางและพรรคพวกออกจาก "พื้นที่ปลอดภัย"แห่งนั้น แล้วมายังเขตกลางเมือง ที่ไม่ได้อยู่ไกลจากโรงพยาบาลกลางมากนัก  ที่นี่เป็นเขตพื้นที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในเมืองเหลียน  ซอมบี้ที่ยังเหลือรอดก็ถือว่ามากเช่นเดียวกัน  เมื่อพวกเขาเคลื่อนไหวอึกทึกแบบนี้จึงย่อมดึงดูดซอมบี้ออกมาเป็นจำนวนมาก!

"ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราคงจะโดนซอมบี้เหล่านี้ฆ่าหมดสิ้นแน่!"

และในเวลาเดียวกัน สีหน้าของตั้วลั่วก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เช่นกัน

“พวกเราต้องบุกทะลวงออกไป ถ้าไม่กลับโรงพยาบาล  ก็ต้องหาพื้นที่ที่มีการป้องกันที่แข็งแกร่งเพื่อหลบซ่อนตัว！”

“กลับโรงพยาบาลไม่ได้！”

ฮวางซางส่ายหน้า ก่อนกัดฟันกรอดแล้วพูดขึ้นว่า

“ซอมบี้เยอะขนาดนี้ หากเราพึ่งพาระเบิดเหล่านั้น  คงจะต้านทานพวกมันไว้ไม่อยู่ ดังนั้นเราต้องบุกทะลวงออกไป”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฮวางซางก็รีบล้วงแผนที่ของเมืองเหลียน ที่เขาขอมาจากผู้พันหูไว้ก่อนหน้านั้นขึ้นมา จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“ด้านหน้ามีโรงยิมซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เราไปซ่อนตัวที่นั่นกันเถอะ！”

“โอเค！”

ถึงแม้ว่าตั้วลั่วจะไม่ได้สนใจความเป็นความตาย  ของคนเหล่านั้นในโรงพยาบาลก็ตาม  แต่เขากลับให้ความสนใจกับหลิวชิง  ที่กำลังทำการวิจัยวัคซีนต้านไวรัสอยู่ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซางในเวลานี้ เขาจึงพยักหน้า จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า

“เราต้องฆ่าออกไป！”

เมื่อพูดจบ ตั้วลั่วก็บุกตะลุยไปด้านหน้าทันที มือข้างหนึ่งถือปืนยาวจู่โจม ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือปืนสั้น จากนั้นก็ยิงเข้าใส่ซอมบี้เบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ

และในเวลาเดียวกัน หลิวซินที่อยู่ข้างกายตั้วลั่ว ก็ได้จัดการยิงซอมบี้ ที่บุกเข้ามาจากทุกทิศทาง อย่างต่อเนื่องเช่นกัน！

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง！

ณ เวลานั้น เสียงปืนอย่างถี่ยิบก็ดังขึ้นพร้อมกัน  ซอมบี้ยิ่งมากเท่าไหร่ หลิวซินกับตั้วลั่วก็ยิงทิ้งมากขึ้นเท่านั้น จนทุกคนก็ค่อยๆฆ่ากองทัพซอมบี้ จนสร้างถนนบนเส้นทางสีเลือดเพื่อฝ่าออกไป

แต่ทว่า ในขณะที่กำลังฆ่าอยู่นั้น เบื้องหน้าของพวกเขากลับถูกเปิดออกทันใด  พืชพันธุ์บริเวณรอบ ๆก็ดูบางตาลงส่วนหนึ่ง

หลังจากนั้น สวนสาธาณะขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา  ซึ่งสามารถมองเห็นตัวอักษรที่เขียนอยู่บนประตูใหญ่ ที่ถูกปกคลุมด้วยเครือเถาวัลย์เหล่านั้นได้เลือนลางว่า ---สวนสาธารณะยู่วหู！

“สวนสาธารณะยู่วหู?”

เมื่อเห็นสวนสาธารณะแห่งนี้  ดวงตาของฮวางซางก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

“บุกทะลวงเข้าไปที่นี่  ก็จะถึงโรงยิมแล้ว”

“ปัญหาก็คือนายต้องผ่านมันไปให้ได้ก่อน！”

แต่ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซาง ตั้วลั่วกลับเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

ในตอนนั้นเอง หลังจากที่พวกเขามาถึงพื้นที่ราบเรียบ ที่มีพืชพันธุ์ปกคลุมค่อนข้างบางตาแห่งนี้  ซอมบี้ก็ได้พุ่งตัวออกมาจากป่าบริเวณรอบๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ  จากนั้นก็มารวมตัวกันเป็นกองทัพด้านหน้าของสวนสาธารณะ  แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาพวกเขา！

หากคิดจะบุกทะลวงเข้าไปในสวนสาธารณะ  พวกเขาจะต้องฆ่ากองทัพซอมบี้ขนาดใหญ่เหล่านี้ให้ได้ก่อน！

แต่ปัญหาก็คือ การพึ่งพาปืนยาวจู่โจมในมือของหลิวซิน  และตั้วลั่วสองกระบอกนี้นั้นอย่างเดียว คงจะทำให้ไปไม่ถึงที่แห่งนั้นได้อย่างแน่นอน

“หึ ต่อไปตาฉันละนะ！”

ในขณะที่มองไปทางกองทัพซอมบี้  ที่ดูเหมือนจะไม่ลดจำนวนลงเลยแม้แต่นิดเดียว และมันยังคงทะลักเข้ามาอย่างต่อเนื่องราวกับกระแสน้ำสีดำ  นอกจากนี้ก็ยังมีเสียงคำรามที่ดังออกมาของพวกมัน  ได้สร้างความกดดันอันใหญ่หลวง ให้กับพวกเขาไม่น้อย ไม่นานสายตาของฮวางซาง ก็ฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันใด จากนั้นก็สูดลมหายเข้าลึกๆ  แล้วนำปืนกลหนักๆเล็งปากกระบอกปืนไปทางกลุ่มที่หนาแน่นเหล่านั้น แล้วเหนี่ยวไกปืนยิงใส่อย่างโหดเหี้ยม！

นาทีต่อจากนั้น ดนตรีซิมโฟนีแห่งความตายก็เริ่มดังก้องไปทั่วฟ้าดิน！