ตอนที่ 54 อาวุธครบมือ

ตอนที่ 54 อาวุธครบมือ

สมรรถะภาพร่างกายของผู้มีพลังเหนือมนุษย์นั้นเหนือกว่าคนทั่วไป  ความสามารถในการฟื้นตัวก็แข็งแรงกว่า  บวกกับที่ฮวางซางและพรรคพวก  ได้ดูดซับพลังจากเลือดแมลงมหัศจรรย์ ภายในร่างกายของตั๊กแตนยักษ์ตัวนั้นด้วย ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือว่าจิตวิญญาณต่างก็ได้รับพลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ดังนั้นพวกเขาจึงพักผ่อนในห้องพักคนไข้เพียงแค่ไม่ถึง 3 ชั่วโมงเท่านั้น  กำลังวังชาของพวกเขาก็ฟื้นคืนสู่สภาพที่สมบูรณ์อีกครั้ง  หลังจากนั้นก็เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล เพื่อกลับเข้าไปในป่าอีกครั้ง

แต่ก่อนหน้านั้น  พวกเขาก็ได้ไปหาผู้พันหูมารอบหนึ่งแล้ว  เพื่อถามถึงเรื่องอาวุธเครื่องกระสุน และของอื่นๆจากผู้พันหู เพื่อ  เตรียมความพร้อมสำหรับการเข้าไปต่อกรกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์และซอมบี้ในป่า

“พวกคุณต้องการเข้าไปในป่าอย่างนั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซางและพรรคพวก ผู้พันหูที่กำลังคิดหาวิธีการ เสริมกำลังแนวป้องกันของโรงพยาบาลในห้องบัญชาการอยู่นั้น ก็พูดปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“ไม่ได้ ผมจะให้พวกคุณออกไปตายไม่ได้！”

ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของฮวางซางและพวกนั้น จะมีมากก็ตาม แต่ถ้าหากให้เข้าไปในป่าละก็  นั่นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการส่งไปตายชัดๆ！

“พวกเราไม่ได้ไปตายอย่างแน่นอนครับ！”

ฮวางซางส่ายหน้า จากนั้นก็ยิ้มพร้อมพูดขึ้นว่า

“พวกเราเข้าป่าก็เพื่อสังหารสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์  เพื่อความปลอดภัยบริเวณรอบ ๆโรงพยาบาล  แล้วก็ค้นหาผู้รอดชีวิตด้วย  คุณอาจจะคิดว่าพวกเราต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ หรือไม่ดูกำลังความสามารถของตัวเอง  แต่ในความจริงแล้วเป็นเพราะคุณไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของพวกเรา.........”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฮวางซางก็หยุดไปสักพัก จากนั้นก็หันหน้าไปพูดกับหลิวซินว่า

“หลิวซิน  โชว์ฝีมือหน่อย”

“ได้ครับ！”

พลังจากที่รู้ว่ามีวิธีคืนชีพแม่ของตัวเอง อุปนิสัยร่าเริงก่อนหน้านั้นของหลิวซินก็ฟื้นคืนกลับมาใหม่อีกครั้ง เมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซาง  เขาก็กระตุกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็มองไปที่มือขวาและซ้ายแวบหนึ่ง  แล้วจับไปที่แก้วโลหะเก็บความที่อยู่ข้างตัว  ออกแรงบีบ  พร้อมกับแผ่พลังความเย็นออกมา

ซ่า ซ่า ซ่า！

พริบตาเดียว  เสียงของการแช่แข็งก็ดังขึ้นมา  บนแก้วโลหะเก็บความร้อนถูกปกคลุมไปด้วยผลึกน้ำแข็งชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นผลึกน้ำแข็งชั้นนี้ก็กลายเป็นน้ำแข็ง  ทำให้แก้วเก็บความร้อนถูกแช่แข็งไปทั้งใบ

กรอบ！

วินาทีต่อจากนั้น  มือขวาของหลิวซินก็ออกแรงบีบอย่างรุนแรง จนทำให้แก้วโลหะเก็บความร้อนที่ถูกแช่แข็ง เกิดรอยร้าวจำนวนนับไม่ถ้วน  แล้วสุดท้ายก็แตกกระจายลงในที่สุด  กลายเป็นเศษน้ำแข็งน้อยใหญ่ร่วงหล่นลงไปบนพื้น

“นี่....นี่คือ?”

เมื่อเห็นภาพที่คาดไม่ถึงเบื้องหน้าตัวเอง ผู้พันหูก็ตื่นตกใจขึ้นมาทันใด จากนั้นก็ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

“พวกนายเป็นใครกันแน่?”

“พูดง่ายๆก็คือ พวกเราสามคนเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์ครับ”

ฮวางซางยิ้มออกมาบางๆ  แล้วพูดขึ้นว่า

“ภัยพิบัติครั้งนี้ ทำให้โลกที่เราอยู่เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมากมาย ส่วนพวกเราก็กลายเป็นส่วนหนึ่ง ของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้  พลังเหนือมนุษย์ได้ฟื้นตื่นขึ้นมา  จึงมีพลังและความแข็งแกร่งมากกว่าซอมบี้ธรรมดาทั่วไปมาก”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของฮวางซางก็เคร่งขรึมขึ้นมา

“นี่จึงเป็นเหตุผลสำคัญว่า ทำไมเราถึงสามารถปกป้องพลโทหลิวจนมาถึงที่นี่ อีกทั้งยังมั่นใจที่จะไปล่าสังหารสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในป่า  และค้นหาผู้รอดชีวิตอีก！”

“มิน่าละพวกนายถึงฆ่าสัตว์ประหลาดสองตัวนั้นได้！”

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซาง  ผู้พันหูก็เข้าใจอย่างฉับพลันทันที

เขาเกิดความสงสัยในตัวฮวางซางและพรรคพวกมาโดยตลอดว่  าพวกเขาสามารถฆ่าตั๊กแตนยักษ์และนางพญาแมงมุมนั้นได้ยังไง  เมื่อรู้ว่าในสถานการณ์นั้น พวกเขาไม่ได้มีอาวุธหรือระเบิดใดๆในมือเลย

ในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมพวกนี้ไม่ต้องใช้อาวุธแต่อย่างใด  แต่เป็นเพราะว่าตัวพวกเขาเอง เป็นอาวุธที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว！

“ตอนนี้คุณเชื่อพวกเราแล้วรึยัง ว่าพวกเราไม่ได้พาตัวเองไปตายอย่างแน่นอน?”

ฮวางซางพยักหน้า แล้วพูดขึ้นว่า

“แต่เพื่อเป็นการเตรียมการไว้  พวกเราหวังแค่ให้ผู้พันหู ช่วยเตรียมพวกอาวุธและเครื่องกระสุนให้สักหน่อย  ถึงอย่างไรของเหล่านี้ก็ยังมีประโยชน์ใช้กับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้บ้าง”

“ไม่มีปัญหาครับ！”

ถึงแม้ว่าทหารภายใต้กองกำลังของผู้พันหู จะได้รับความเสียหายหนักมากก็ตาม แต่อาวุธยุทโธปกรณ์ยังถือว่าไม่เสียหายมากนัก  บวกกับที่เรื่องที่ฮวางซางและพวก จะออกไปล่าซอมบี้และสิ่งมีชีวิต พร้อมทั้งค้นหาผู้รอดชีวิตเป็นเรื่องที่พวกเขาอยากทำแต่ทำไม่ได้  ดังนั้นในเวลานี้ เขาจึงรีบตอบรับคำขอของฮวางซางอย่างรวดเร็ว

“คลังแสงเก็บอาวุธอยู่ด้านข้าง  เราจะพาพวกนายไป ให้พวกนายเอาอาวุธที่พวกนายต้องการไปได้เลย”

“ได้”

เมื่อเห็นการตอบสนองของผู้พันหูที่รวดเร็วขนาดนี้  ฮวางซางและพวกจึงค่อยปรากฏใบหน้าแห่งความดีใจ

ตามศักยภาพของพวกเขา ถ้าสามารถติดตั้งอาวุธที่เหมาะสมได้ ก็จะเปรียบเสมือนเสือติดปีก  ที่จะสามารถต่อกรกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้อย่างง่ายดาย

หลังจากนั้น ภายใต้คำสั่งของผู้พันหู  ฮวางซางและพรรคพวกก็มาถึงคลังแสงเก็บอาวุธ  และเริ่มเลือกอาวุธที่เหมาะสมกับตัวเอง

หลิวซินและตั้วลั่วเข้าใจวิธีการใช้ปืนมากกว่า  ดังนั้นจึงได้ทำการคัดเลือกปืนยาวจู่โจมรุ่น 95ที่มีอานุภาพค่อนข้างรุนแรงอย่างไม่ลังเล เป็นเวลาเดียวกับที่หลิวซินได้ทำการคัดเลือกปืนสั้นขึ้นมา 2 กระบอก  นอกจากนี้ทั้งสองคนยังติดตั้งเครื่องยิงลูกระเบิดขนาด 35 มิลลิเมตรด้านหน้าของปืนยาวจู่โจมอีกด้วย

อุปกรณ์ติดตั้งเหล่านี้ พวกเขายังเตรียมระเบิดมือเพื่อไว้ใช้ยามฉุกเฉิน รวมถึงกระสุนจำนวนมากและเสื้อเกราะกันกระสุนอีกด้วย  พูดได้ว่าอุปกรณ์ทางการทหารได้ถูกเตรียมพร้อมอย่างครบครัน  จนกระทั่งในกระเป๋าสะพายหลังของพวกเขาก็เต็มไปด้วยกระสุนปืนเป็นจำนวนมาก  ไม่ว่าจะเป็นกระสุนที่มีอานุภาพเจาะทะลุเสื้อเกราะ 35 มิลลิเมตร และระเบิดมือ  ราวกับจะทำการขนย้ายอาวุธเหล่านี้ออกไปเกือบเกลี้ยงคลังเลยก็ว่าได้

เพียงแต่ว่าอาวุธและกระสุนปืนจำนวนมากเหล่านี้มีน้ำหนักหลายสิบกิโลกกรัม  ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะว่าหลิวซินและตั้วลั่วเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์ และมีสมรรถะภาพร่างกายเหนือมนุษย์ทั่วไปละก็  เกรงว่าพวกเขาก็คงจะไม่อาจแบกของเหล่านี้เข้าป่าไปสู้รบกับสัตว์เหล่านั้นได้หรอก

“พี่ กำลังทำอะไร?”

หลังจากที่หลิวซินและตั้วลั่วได้ทำการคัดเลือกอาวุธเสร็จเรียบร้อยแล้ว  พวกเขาจึงพบว่านอกจากฮวางซางจะใส่เสื้อเกราะ และมีระเบิดมือห้อยอยู่บนตัวแล้วก็ตาม  แต่เขากลับไม่ได้ทำการคัดเลือกอาวุธอื่นแต่อย่างใด  ตรงกันข้ามกลับยังคงถือกริชด้ามหนึ่งที่ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร

แต่หลังจากที่หลิวซินเดินเข้ามา  กลับเกิดอาการตกตะลึงเมื่อได้มองภาพตรงหน้า

เนื่องจากเขาพบว่า ฮวางซางกำลังใช้หนวด ที่ตัดมาจากแมลงแกนหัวใจตัวนั้น ทาไปบนกริชด้ามนั้นอยู่！

“พิษอัมพาตของหนวดเหล่านี้ก็รุนแรงมาก  เมื่อทาๆไปบนกริชละก็  อาจมีผลกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านั้นอย่างชะงัดก็ได้”

ฮวางซางยิ้มเล็กน้อย  จากนั้นก็นำกริชอันคมกริบ เก็บเข้าไปในปลอกที่เหน็บอยู่บนเอวตัวเองทันที

“แล้วพี่ไม่เลือกอาวุธอื่นหรอ?”

เมื่อเห็นฮวางซางดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจเลือกอาวุธแต่อย่างใด หลิวซินก็ขมวดคิ้วขึ้นมา  จากนั้นก็พูดขึ้นว่า

“พี่ ผมรู้ว่าพี่ไม่เคยชินกับเรื่องการใช้ปืน  แต่อย่างน้อยก็ควรจะมีอาวุธไว้บ้าง เผื่อๆไว้เถอะ?”

“ใครบอกว่าฉันไม่มีอาวุธ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวซิน ฮวางซางกลับยิ้มออกมา จากนั้น“ชายร่างใหญ่”ก็ตบไปบนโต๊ะ แล้วพูดขึ้นว่า

“นี่คืออาวุธของฉัน！”

“อะไรนะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซาง ไม่ว่าหลิวซิน ตั้วลั่ว หรือผู้พันหูที่กำลังช่วยพวกเขาเลือกอาวุธอยู่นั้นก็อดที่จะตกใจไม่ได้

เนื่องจากอาวุธที่ฮวางซางชี้ในตอนนี้นั้น ไม่ใช่ปืนจู่โจมอะไรแต่อย่างใด แต่กลับเป็นปืนกลรุ่น QJZ89 ที่สำหรับติดตั้งอยู่บนรถหุ้มเกราะขนาดใหญ่ ที่จำเป็นต้องใช้หลายคนในการช่วยจัดการกระบอกหนึ่ง

“คุณมั่นใจว่าจะใช้เจ้านี้ใช่ไหม?”

ผู้พันหูกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ แล้วพูดขึ้นว่า

“คุณรู้หรือไม่ว่า ปืนชนิดนี้มีน้ำหนักถึง 26 กิโลกรัม  แล้วมันยังใช้กระสุนเพลิงหรือไม่ก็กระสุนส่องวิถี  ซึ่งน้ำหนักของกระสุนพวกนั้นไม่ได้เหมือนกับอาวุธทั่วไปนะครับ  อีกอย่างกระสุนคลิปหนึ่งก็มีน้ำหนักถึง 28 กิโลกรัม และสามารถเก็บกระสุนได้เพียง 170 นัดเท่านั้น”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผู้พันหูก็ส่ายหน้า แล้วพูดว่า

“เอาอาวุธชนิดนี้เข้าไปต่อสู้ในป่า  คุณล้อเล่นใช่ไหม?”

“ไม่แน่นอน  ทักษะการยิงปืนของผมก็ไม่ได้ดีอะไร เลือกใช้อาวุธทั่วไปก็สิ้นเปลืองกระสุนเปล่าๆ  ไม่สู้เลือกเจ้านี้  แล้วสาดกระสุนเป็นห่าฝนใส่เจ้าสัตว์กลายพันธ์คงหลบไม่ได้แน่！”

และเมื่อได้ยินคำพูดของผู้พันหู ฮวางซางก็ยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นว่า

“อีกอย่างเรื่องปืนกลหนักๆแบบนี้ผมเข้าใจ  เรื่องที่ผู้พันพูดผมก็รู้  แต่สำหรับผมมันไม่น่ามีปัญหาอะไรอยู่แล้ว”

เมื่อพุดจบ ฮวางซางก็จับปืนกลหนักๆกระบอกนั้น จากนั้นก็ยกมันขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับกระบอกไฟฉาย   จากนั้นก็รื้อถอนโครงรูปสามเหลี่ยมที่ใช้ค้ำยันออก แล้วพูดขึ้นว่า

“พลังของผมนั้นค่อนข้างแข็งแกร่งมาก นำหนัก 100-200 กิโลกรัมไม่สามารถทำอะไรผมได้  ดังนั้นรบกวนผู้พันหูช่วยจัดการเตรียมกล่องกระสุน 4 กล่องให้ผมด้วยนะครับ”

“พวกนายคือ........”

ในขณะที่มองไปทางปืนกลที่ถูกฮวางซางยกขึ้นมาอย่างง่ายดาย  ราวกับไม่มีน้ำหนัก   ผู้พันหูจึงได้นำคำว่า “สัตว์ประหลาด” กลืนลงคอไป  จากนั้นก็ส่ายหน้า  แล้วเริ่มช่วยเตรียมกระสุนให้กับฮวางซาง

“น้องแมลงสาบ  นายจะเลือกเจ้านี้จริงๆเหรอ?”

และในเวลาเดียวกัน ตั้วลั่วกลับอดที่จะพูดขึ้นไม่ได้

“ฉันรู้ว่านายมีพละกำลังมหาศาล  แต่กระสุน 4 กล่องมีน้ำหนัก 200  กว่ากิโลนะ อีกอย่างเมื่อนำมารวมๆกันแล้วก็มีน้ำหนักถึง 600 กว่ากิโลกรัม  การยิงปืนนี้ถ้ายิงออกไปด้วยความเร็วสูงสุดล่ะก็  คาดว่าน่าจะไม่เกิน 1 นาทีก็หมดแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้านี่ก็จะกลายเป็นเพียงแค่ไม้ฟืนท่อนนึงเท่านั้น”

“สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ทั่วไป  พวกนายก็เคยจัดการมาแล้วไม่ใช่เหรอ  ส่วนเจ้านี่เตรียมไว้สำหรับไปต่อกรกับเจ้ายักษ์ใหญ่ยังไงละ”

ฮวางซางส่ายหน้า ดวงตาเคร่งขรึม “ถึงแม้ว่าปืนนี้จะใช้ไม่ได้ผล กับคองหรือสัตว์เลื้อยคลานโครงกระดูกก็ตาม แต่ถ้าหากพบกับเจ้าตั๊กแตนยักษ์ และแมงมุมขายาวนั้นอีกล่ะ  พวกเราก็จะได้ไม่ต้องตกอที่นั่งลำบากอีกไง”

“โอเคๆ  ถึงตอนนั้นขอแค่เพียงไม่สร้างภาระให้พวกเราก็โอเคแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซาง  ตั้วลั่วจึงยักไหล่ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

ไม่นาน ผู้พันหูก็ช่วยฮวางซางเตรียมกระสุนให้เรียบร้อย แต่เนื่องจากเป็นกังวลว่า ฮวางซางจะยิงปืนกลชนิดนี้ไม่แม่นยำในครั้งแรก  ดังนั้นผู้พันหูจึงได้ให้คนติดตั้งกระสุนเพลิง 4 นัด  และกระสุนส่องวิถี 1 นัด  ถ้าเป็นเช่นนี้ละก็ เมื่อถึงคราวที่ฮวางซางต้องยิงออกไป เขาก็จะสามารถมองตำแหน่งการยิงได้อย่างชัดเจน  แล้วปรับเปลี่ยนทิศทางการยิงของตัวเอง

หลังจากเตรียมอาวุธและปืนทั้งหมดพร้อมแล้ว  ฮวางซางและพวกก็ออกจากโรงพยาบาลไป  ผู้พันหูและคนอื่นๆก็มีสายตาที่เป็นกังวล  ในขณะที่มองพวกเขาเข้าไปในป่าลึกอีกครั้ง

แต่ในขณะที่เข้าไปในป่านั้น ใบหน้าฮวางซางและพวกก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันใด

ถึงแม้ว่าพวกเขาสามคนจะเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์ก็ตาม และถึงแม้ว่าพวกเขาจะติดตั้งอาวุธครบครัน  มีระเบิดที่แข็งแกร่ง  แต่ในป่าแห่งนี้มีอันตรายรอบด้าน พวกเขาจึงรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว！

ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่การเล่นเกมส์  ถ้าเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ ก็อาจจะเป็นจุดจบของพวกเขาก็เป็นได้！