บทที่ 221-3 : การถ่ายภาพอื้อฉาวของเฉินนั่ว (ฟรี)

เธอวิ่งไปซ่อนหลังหลี่เจียเหวินที่ยิ้มขื่นๆ ใบหน้าแดงจนเกือบจะหยดเลือด กล้าๆ กลัวๆ โผล่ครึ่งหน้าออกมาจ้องมองคนที่เข้ามา

หลังจากนั้น ในระหว่างที่ทักทายกับซูหมิงหมิงและคนอื่นๆ แม้ว่าส่วนหนึ่งในใจของเฉินนั่วจะครุ่นคิดเรื่องหนังของเขา แต่ความจริงแล้ว การได้พบเพื่อนเก่าทำให้ใจเขาเบิกบานและดื่มด่ำกับช่วงเวลานั้น

ระหว่างการสนทนา เฉินนั่วอธิบายเหตุผลที่เขาปกปิดตัวตนตอนนั้น และขอบคุณซูหมิงหมิงที่ดูแลเขา

ไม่รู้ตัว พวกเขาคุยกันเกือบชั่วโมง รวมถึงตอบคำถามเด็กๆ น่าขำของซูซือซือมากมาย

สุดท้ายเมื่อเห็นว่าเวลาเริ่มค่ำแล้ว เขาให้กอดเล็กๆ กับซูซือซือ และเซ็นชื่อบนโปสเตอร์ที่เธอตั้งใจนำมา ทั้ง "บ้านของใบ้", "มังกรหยก", "Perhaps Love", "My Blueberry Nights" และ "The Dark Knight" เป็นตัวอักษรเฉินนั่วที่มีมูลค่าเกินตัว

บนโปสเตอร์โจ๊กเกอร์ที่ดูน่ากลัว เฉินนั่วยังเขียนคำอวยพร "ขออวยพรซูซือซือ: ขอให้เรียนเก่ง มีความสุขทุกวัน เฉินนั่ว วันที่ 2 มีนาคม 2008 เวลา 01:35 น."

ตัวหนังสือไม่สวยเท่าไหร่ คำอวยพรก็ไม่มีความเป็นวรรณกรรม แต่ซูซือซือซบหน้าลงกับอกแม่ ร้องไห้สะอึกสะอื้น

บังเอิญที่ช่วงเวลานี้ "The Message" ก็เข้าสู่ฉากที่ทำให้คนน้ำตาร่วง

เป็นฉากที่ฟานปิงปิงถูกทรมานโดยชอนโดยอนและเฉินนั่วจนสติแตก

ฉากนี้ในตอนที่ฉายจริง มีการตัดฉากออกไปเยอะ

เช่น ตอนที่ชอนโดยอนแสดงอุปกรณ์ทรมาน ช็อตระยะใกล้ของเครื่องมือต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ขยายช่องคลอด กรรไกร คีม ฯลฯ ถูกเซ็นเซอร์ด้วยเหตุผลว่าโหดร้ายเกินไป ถูกตัดออกทั้งหมดไม่เหลือแม้แต่วินาทีเดียว

รวมถึงช็อตระยะกลางของเฉินนั่วกับฟานปิงปิง และฉากทรมานบางช็อตที่ผู้นำเห็นว่าโหดเกินไป ก็ถูกตัดออกพร้อมกับฉากที่หวงป๋อถูกทรมาน

ทำให้ผู้ชมในจีนที่อยากดูเวอร์ชั่นเต็มของ "The Message" ต้องรอเวอร์ชั่นญี่ปุ่นและเกาหลีในอีกสักระยะ

สรุปคือ ฉากที่ฟานปิงปิงถูกทรมานที่ปรากฏบนจอใหญ่ในจีนมีผลกระทบน้อยกว่าที่หนิงห่าวตั้งใจไว้มาก

ผลแบบที่ "ทำให้ผู้ชม โดยเฉพาะผู้หญิง เมื่อกลับบ้านแล้วอาบน้ำร้อนๆ แล้วยังรู้สึกหนาวสั่นทั้งตัว คลื่นไส้อาเจียน ถึงขนาดที่คืนนั้นต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกพร้อมเสียงกรีดร้อง" ความรู้สึกฝังลึกในกระดูกที่ลืมไม่ลงแบบนั้น

ตอนตัดต่อหนัง หลังได้ยินหนิงห่าวพูดแบบนี้ แม้แต่หว่องกาไวยังอดไม่ได้ที่จะวิจารณ์ "หนิงห่าว นายนี่มีบุคลิกแปลกๆ นะ"

หนิงห่าวที่ไหนเป็นแค่คนมีบุคลิก ในกระดูกเขาคือผู้กำกับที่ชอบทรมานผู้ชม ท้าทายผู้ชม เล่นงานผู้ชมเพื่อความสนุก ตอนนี้สื่อจีนหลายแห่งยังประเมินเขาว่าเป็น "นักสร้างหนังในยุคที่หกที่มีความเป็นพาณิชย์เหนือกว่าจางอี้อี้อย่างมาก"

พอเฉินนั่วได้ยินแบบนั้น แทบจะหัวเราะหลุด

เพราะฉะนั้น คนโหดเหี้ยมอย่างหนิงห่าว เมื่อเขาปล่อยมือเต็มที่ และมีนักแสดงชั้นเยี่ยมจากสามประเทศจีน ญี่ปุ่น เกาหลีให้เขาวางแผน นี่คือข่าวร้ายสำหรับผู้หญิงที่กำลังดูหนังในโรงภาพยนตร์

เสียงครวญครางอ่อนระโหยและเสียงกรีดร้องดิ้นรนสุดท้ายของฟานปิงปิงก้องในโรงภาพยนตร์

แม้ทุกคนจะรู้ว่ามันเป็นการแสดง

แต่เสน่ห์ของภาพยนตร์อยู่ตรงนี้: คุณรู้ว่ากำลังดูหนัง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะร่วมสุขร่วมทุกข์กับตัวละคร

ในปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางตุ้ง เฉิงตู เสิ่นหยาง...

ในทุกโรงภาพยนตร์ที่กำลังฉายรอบเที่ยงคืนของ "The Message" ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมทั่วไปหรือนักวิจารณ์ภาพยนตร์

ทุกคนรู้ว่าเฉินนั่วบนจอไม่ใช่ทหารญี่ปุ่น และฟานปิงปิงที่ถูกมัดอยู่บนกางเขนก็ไม่ใช่นักปฏิวัติใต้ดิน

แต่แล้วยังไงล่ะ?

ภายใต้แสงไฟสีแดงเข้ม แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ไม่เป็นระบบ สมองของทุกคนก็เติมเต็มช่องว่างที่ถูกตัดทอนไปโดยอัตโนมัติ

หลังจากผ่านการทรมานจากสายลับหญิงชาวญี่ปุ่น หญิงสาวสวยก็บาดเจ็บทั่วร่าง ในตอนนี้ เธอกำลังจะเผชิญกับการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมรอบใหม่

นายทหารญี่ปุ่นใจอำมหิตในที่สุดก็ลุกขึ้นยืน เสียงประกอบทั้งหมดในหนังเงียบหายไป ทั้งโรงภาพยนตร์เหลือเพียงเสียงรองเท้าบู๊ตของเขาที่เดินบนพื้น

"ตึก ตึก ตึก"

ทุกก้าว ทำให้ม่านตาของหญิงสาวบนกางเขนหดเล็กลง และทำให้ผู้ชมในโรงภาพยนตร์ดำดิ่งเข้าไปในฉากนั้น

(จบบทที่ 221 ส่วนที่ 3)

ปล. ขออภัยที่แปลไม่ครบครับ ตอนต่อไปจะรวม2ตอนแล้วจะเปิดให้อ่านฟรีเป็นการไถ่โทษครับ