บทที่ 2 : เธอช่างเป็นผู้หญิงที่โง่เขลา

เมื่อคิดว่าจะได้รับรู้รสของการจูบเป็นครั้งแรก  เธอก็ให้รู้สึกตื่นเต้น

ปัง!!!

ขณะนั้นประตูถูกเปิดออกอย่างแรง

“ใครช่างบังอาจมาขัดความสุขของฉัน?”

น่าเสียดาย.. แต่หลินว่านว่านจำต้องหยุดชะงักในสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ และหยิบเสื้อผ้าเท่าที่จะหาได้มาใส่ให้ตัวเอง

ผู้สื่อข่าวกว่าสิบคนสะพายกล้องบนไหล่ และเริ่มถ่ายภาพเธอกับเขาที่กำลังอยู่บนเตียงด้วยกัน เพื่อใช้ต่อรองราคา

ความตื่นเต้นบนใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ชายที่อยู่บนเตียงคือถังเฉิน

นักข่าวคนหนึ่งโพล่งถามขึ้นมาว่า  “ทำไมไม่เป็นนักแสดงหญิงที่แต่งงานแล้วอย่างไบเหยา ที่แอบมานัดพบลับๆที่นี่?” ทำไม่เป็นนักแสดงสาวๆ ละคุณถัง ?

“เอ๊ะ? ผู้หญิงข้างๆเขาดูคุ้นๆ  ใช่ลูกสาวคนที่สองของตระกูลหลินรึเปล่า? ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเธอมีความสัมพันธ์กับถัง แต่...”

“สิ่งที่เห็นอยู่ นี่คืออะไร?”

บรรยากาศในห้องสูทถูกทำลายลงจากเสียงกระซิบกระซาบอันเซ็งแซ่ของนักข่าว

ในเวลาเดียวกัน  ดวงตาของหลินว่านว่านก็ลุกโชนขึ้น  เธอเป็นเด็กสาวที่ร่ำรวยงั้นหรอ? ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ได้เป็นเด็กสาวทั่วไปที่มีฐานะพื้นๆ นะ

แต่ชายหนุ่มคนนี้  ดูเหมือนเขาจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับเจ้าของร่างนี้

หลินว่านว่าน แอบลอบมองถังเฉิน และเห็นรอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของเขา

การแสดงออกของชายหนุ่มนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว และรีบปล่อยมืออกจากเขาทันที  แต่ร่างกายของเธอก็อ่อนยวบแทบทรุดลงกับพื้น

“คุณเป็นใคร ทำไมลักพาตัวฉันมาที่นี่?”

หลินว่านว่าน ถามออกไปพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาบนใบหน้า  เธอหันหน้าซีดๆ เหมือนกระต่ายน้อยสีขาวที่น่าสงสาร ไปหานักข่าว

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เธอผลักเขาลงไปที่เตียง  ถังเฉินก็ไม่แน่ใจว่าเขาควรยิ้มหรือทำหน้าแบบไหนดี  อีกหนึ่งความสงสัยก็เกิดขึ้นในใจเขา

ความสามารถในการร้องไห้ของเธอที่ปล่อยน้ำตาหยดลงเป็นสายอย่างง่ายดาย แม้แต่นักแสดงอันดับหนึ่งยังไม่สามารถทำได้

ผู้สื่อข่าวพากันเห็นใจในคำพูดของหลินว่านว่าน

นักข่าวหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ถามนักข่าวด้วยกันเองว่า

“ถังเฉินเป็นประธานของ เช็ง รุ่ย คอร์ปอเรชั่น! เขาจะลักพาตัวหญิงสาวทำไม? คุณเชื่อเธอเหรอ?”

“ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ?”     มีคนโต้กลับและอธิบายด้วยเสี่ยงต่ำ

“คุณเพิ่งเข้ามาเป็นนักข่าวได้ไม่นาน  ดังนั้นคุณอาจไม่รู้  หลินเป็นลูกสาวคนที่สองที่สติไม่สมประกอบ  เอ่อสมองมีความผิดปรกติเล็กน้อย..”

เขายกตัวอย่างหลังจากหยุดใช้ความคิด

“กลางปีที่แล้วที่งานประชุมภาพยนตร์ของนักแสดงชื่อดัง ลั่วหาน  หลินว่านว่าน พุ่งขึ้นไปบนเวทีและพยายามจูบลั่วหาน  แต่เธอทำไม่สำเร็จ  เธอพร่ำเพ้อว่าลั่วหานจะต้องแต่งงานกับเธอแค่คนเดียว ในที่สุด  ตระกูลหลินก็ออกมายืนยันว่าลูกสาวคนที่สองป่วยด้วยไข้สมองอักเสบตอนเธออายุหกขวบ ทำให้สมองเธอมีปัญหา”

“โอ้ว...”

ทุกคนมองไปที่หลินว่านว่านด้วยความสงสารสลับกับมองไปที่ถังเฉินเหมือนเขาเป็นคนเลว

ถังเฉินเหลือบมองไปยังหญิงสาวที่หลบอยู่ที่มุมห้องด้วยอาการสั่นเทา เขาลุกจากเตียงและมองกวาดไปรอบๆห้องพรางยกยิ้มที่มุมปาก

“พวกคุณพูดกันพอรึยัง?”

แม้ว่าเขายิ้มอย่างนุ่มนวล แต่นักข่าวก็ยังเหงื่อตก

“นี่คือคำเตือน  พวกคุณควรระวังปากของพวกคุณ ไม่ว่าหลินว่านว่านจะเป็นแบบไหน เธอก็เป็นแฟนของผม”

ในขณะที่เขาพูดนั้น  ทุกคนในห้องเงียบกริบ

แม้แต่หลินว่านว่านที่กำลังพยายามเรียกสติคืนความทรงจำจากร่างนี้  ก็ได้แค่แอบชายตามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ผู้ชายคนนี้รู้วิธีที่จะลดความเสียหายของเขาได้อย่างรวดเร็ว   เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องอื้อฉาว  เขายินดีที่จะให้คนปัญญาอ่อนถูกเรียกว่าแฟนสาวของเขา?

เมื่อนักข่าวพูดถึงชื่อของถังเฉิน เธอก็รู้ทันทีว่าเขาเป็นใคร  เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้จักผู้มีอำนาจในประเทศนี้

หากเธอไม่ได้ถูกเหมาให้อยู่ฝ่ายเดียวกับเขา ไม่ช้าเธออาจจะเจอกับสถานการณ์ที่ย่ำแย่กว่านี้ก็เป็นได้

เธอคิดอะไร กำลังบ้ารึเปล่า? หรือมันอาจเป็นเรื่องปกติของเธอไปแล้ว? ใช่ไหม?