บทที่ 1 ฉันคือสามีของเธอ

หญิงสาวที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย นอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องสูทอันหรูหรา ดวงตาทั้งสองข้างของเธอปิดสนิท ผิวของเธอนั้นซีดเผือด

“เธอตายไปแล้วหรอ?”

ชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำเอามือไปอังที่จมูกเพื่อตรวจสอบการหายใจของเธอ

“ร่างกายของเธออ่อนแอเกินไป ทำให้ยาตัวใหม่ของฉันเสียไปเปล่าๆ ”

ริมฝีปากของเขากระตุกเล็กน้อย จากนั้นเขาหมุนตัว เตรียมเดินออกไปจากห้อง

ขณะที่เขาเดินไปที่ประตู  ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแหบแห้งของหญิงสาวเปล่งออกมาเพียงเบาๆ

“คุณเป็นใคร?”

เมื่อได้ยินเสียงนั้น  ดวงตาของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น  เขาหันกลับไปมอง และพบกับดวงตาใสวาว จ้องมองมายังเขา

เธอยังไม่ตาย!?

แม้ว่าหญิงสาวจะยังดูไร้ชีวิตชีวา  แต่ดวงตาของเธอไม่มีความขาดเขลาเหมือนเมื่อก่อน ในทางกลับกัน เธอดูตื่นตัว อีกอย่างเธอดูเหมือนจะจำตัวเองไม่ได้

อ่า ช่างดูเป็นคนโง่เง่าเสียจริง

เด็กผู้หญิงที่นั่งกระพริบตาพิงหัวเตียงอยู่นั้น   สีผิวของเธอค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

ด้วยความสัตย์จริง  เธอไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นใครและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร

ราวกับว่าวิญญาณของเธอได้จากไปแล้ว และตอนนี้เธออยู่ในร่างของคนอื่น!

โชคดีมากๆ  จากประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมาของเธอ  การปรับตัวเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมของเธอ  หากเป็นคนอื่นที่เคยประสบเหตุการณ์ดังกล่าว เขาหรือเธออาจมีอาการหัวใจวายได้

เธอพิจารณาผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมทั้งเอนตัวลงอย่างเกียจคร้าน

เขาเป็นชายร่างสูง หุ่นเพรียวและดูจะหุนหันพลันแล่นไม่เบา  จะว่าไปแล้วรูปลักษณ์ภายนอกของเขาดูดีพอสมควร ผมที่ปรกหน้าผาก ผิวสวย กล้ามเป็นมัดและดวงตาคู่สวยรูปลูกพีช

ช่างเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเอาการ   แต่วิธีที่เขามองเธอนั้นดูแปลกๆ ...

ถังเฉินเดินไปที่เตียงอย่างช้าๆ และวางมือคร่อมลงบนเตียงขณะจ้องมองหลินว่านว่าน   เขาสำรวจใบหน้าของเธออย่างตื่นเต้น

“ฉันคือสามีของเธอ และเมื่อคืนนี้เป็นคืนที่เราเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์”

ในขณะที่ชายหนุ่มโค้งกายอยู่นั้น สาบเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาก็เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเรียงเส้นสวย  ส่วนโค้งที่เซ็กซี่

หลินว่านว่าน ยอมรับในขณะนั้นว่าอยากต่อต้านเขาด้วยการตะกุยหน้าชายคนนี้เหลือเกิน

เขาคิดว่าจะหลอกเธอได้ง่ายๆอย่างนั้นหรอ?

สามีจะมองดูภรรยาของเขาอย่างกับสัตว์ที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนี้หรือ?

เมื่อลองคิดดู  เจ้าของร่างนี้สมัครใจเข้าพักในห้องนี้กับเขา แม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่ใช่แฟนกัน อาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้   หรือบางที...พวกเขาอาจจะมาเพื่อหาความสุขกันเท่านั้น?

เธอยิ้มบางๆ จากท่าทีตกตะลึงของชายหนุ่ม  เธอเดาว่าเจ้าของร่างนี้ต้องมีเรือนร่างที่เย้ายวนใจพอสมควร   ด้วยความพึงพอใจ เธอจึงยกแขนทั้งสองขึ้นคล้องไว้รอบคอของเขา

“ถ้าเป็นอย่างที่คุณว่า  คุณรออะไรอยู่ละคะ?”

ชาติที่แล้วเธอเสียชีวิตในขณะที่ยังเวอร์จิ้นอยู่ ตอนนี้มีหนุ่มหน้าตาดีอยู่ตรงหน้า  เธอจะใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้อย่างเต็มที่

เพราะเมื่อเธอตื่นมาอีกครั้ง  บางทีเธออาจจะไม่อยู่ในร่างนี้แล้วก็ได้

เกิดความสงสัยขึ้นในดวงตาคู่สวยของถังเฉิน เห็นได้ชัดว่าเป็นใบหน้าเดียวกัน  ไร้เดียงสาเหมือนกัน   แต่เหมือนมีอะไรที่แตกต่างออกไป  มันคืออะไรกันแน่นะ?

“คุณพูดถูก”   เขาเชยคางของหลินว่านว่านและยิ้มอย่างร้ายกาจ

กลิ่นกายเฉพาะตัวที่ถูกปล่อยออกมาจากชายคนนี้ทำให้หลินว่านว่านผู้ที่ไม่เคยเห็นร่างกายของชายหนุ่มรูปงามมาก่อน  ถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอ

ขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ขยับ  เธอจึงเป็นฝ่ายผลักเขาลงบนเตียงและขึ้นไปก่ายเกยอยู่บนตัวชายหนุ่ม

“ตอนนี้คุณควรจะใช้ริมฝีปากของคุณ  ส่วนฉันจะใช้สะโพกของฉัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไม่ว่าถังเฉินจะวางท่าทีสงบนิ่งเพียงใด  เขาก็ไม่สามารถสลัดความรู้สึกสับสนที่เกิดขึ้นเพียงน้อยนิดนั่นได้  คนมีปัญหาทางสมองจะมีคำพูดล่อแหลมแบบนี้ได้หรือ?

หลินว่านว่านไม่อยากใส่ใจความคิดและท่าทางของเขา เธอก้มศีรษะลงต่ำและเตรียมพร้อมสนุกกับความหฤหรรษ์......