บทที่ 116 กำไรจากผลไม้

บทที่ 116 กำไรจากผลไม้

ไม่ใช่ว่าเธอคิดว่าธุรกิจนี้มีขนาดเล็กเช่นเดียวกับในโลกนี้ การขายผลไม้สามารถสร้างรายได้เป็นจำนวนมาก

ตัวอย่างเช่นหมู่บ้านโคโคยาชิที่ถูกอาลองใช้ประโยชน์ อาร์ลองเก็บค่าคุ้มครอง 100,000 เบรี่ต่อเดือนสำหรับผู้ใหญ่และ 50,000 เบรี่ต่อเดือนสำหรับเด็ก และแหล่งรายได้ที่สำคัญของหมู่บ้านเล็กๆในอีสต์บลูขึ้นอยู่กับการขายสินค้าเกษตร

เส้นทางการค้าในหมู่บ้านธรรมดานั้นโดยธรรมชาติแล้วไม่กว้างขวางมากนัก แต่นี่ไม่ใช่กรณีที่เกิดขึ้นที่นี่ ธุรกิจของคนเหล่านี้ครอบคลุมทั่วทั้งนิวเวิลด์ ตั้งแต่ย่านเริงรมย์ของสตุสซี่ ไปจนถึงคาสิโนใต้ดินของดูเฟลด์ ซึ่งมีการบริโภคผลไม้

พวกเขายังมีเครือข่ายความสัมพันธ์ของตัวเองอีกด้วย ตราบใดที่พวกเขาต้องการ พวกเขาสามารถขายผลิตภัณฑ์ให้กับคนทั้งโลกได้ภายในระยะเวลาหนึ่ง ด้วยเส้นทางการเทรดเหล่านี้ แม้ว่าพวกมันจะเป็นเศษเหล็ก พวกเขาก็สามารถสร้างรายได้มากมาย

บิ๊กมัมและกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรนั้นเทียบเท่ากับกลุ่มโจรสลัดใหม่และเก่าในนิวเวิลด์ และกัปตันทั้งสองคนเป็นคนที่เหลืออยู่ของกลุ่มร็อค เมื่อพวกเขากำลังประชุมกัน การอภิปรายของพวกเขาไม่ได้วนเวียนอยู่กับการซื้อขายอาวุธ การปฏิบัติการทางทหาร หรือแผนการบ้าคลั่งที่จะปกครองโลกหรือลักพาตัวเผ่ามังกรฟ้า แต่พวกเขาต้องการขายผลไม้ซึ่งเกินความคาดหมายของสตุสซี่อย่างแท้จริง

ไม่เพียงแต่สตุสซี่เท่านั้น แต่คนอื่นๆก็งงงวยไม่แพ้กัน หากคนธรรมดาคนหนึ่งมีส่วนร่วมในการสนทนาล้อเล่นกับพวกเขา พวกเขาอาจจะถูกเยาะเย้ยได้

แต่คนสองคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่เป็นโจรสลัดที่มีค่าหัวเป็นสิบหลัก และเนื่องจากการรุกรานของชาร์ล็อตต์หลินหลินจึงมีเกาะมากมายที่ถูกทำลายโดยเธอ

แม้ว่าไคโดจะทำลายเพียงสำนักงานใหญ่ของกลุ่มลอบสังหารค้าอวัยวะ แต่การหลบหนีหลายครั้งของเขาจากคุกบนเรือ การแหกคุกครั้งก่อนของเขาจากฐานทัพเรือ และการต่อสู้ของเขากับเวิร์ลล้วนยืนยันถึงความแข็งแกร่งของเขา

การหัวเราะออกมาดังๆในสถานการณ์เช่นนี้จะคล้ายกับคนชราที่เอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพราะพวกเขารู้สึกว่าพวกเขามีชีวิตอยู่มานานเกินไป

จะดีที่สุดถ้าไม่มีอะไรที่ใหญ่โตเกิดขึ้น แม้ว่าเธอจะเป็นสายลับของรัฐบาล แต่เธอก็ต้องการมีชีวิตที่สงบสุขและไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เลวร้ายใดๆ

การค้าผลไม้มีอยู่เสมอในโลกโจรสลัด และกองกำลังของพวกเขายังมีซัพพลายเออร์ผลไม้ของตนเองโดยให้ผลไม้ที่มีคุณภาพแตกต่างกันแก่ลูกค้าที่แตกต่างกัน

ไม่กี่ร้อยเบรี่สามารถใช้ในการซื้อผลไม้หลายชนิดข้างนอก แต่ที่สถานบันเทิงในย่านเริงรมย์ จานผลไม้ที่ประกอบด้วยผลไม้หลายชนิดอาจมีราคามากกว่าหนึ่งหมื่นเบอร์รี่

มันเรียกว่าย่านเริงรมย์ แต่มีเพียงคนรวยเท่านั้นที่จะได้สัมผัสกับความสุขที่นี่ หากคุณภาพผลไม้ที่ไคโดต้องการขายสูงพอ พวกเขายินดีที่จะใช้เป็นผลิตภัณฑ์ของตนเองเพื่อขายให้กับผู้อื่น

สตุสซี่รู้ว่าหาเงินตากใครได้ง่ายที่สุด ตราบใดที่พวกเขามีชื่อเสียง ขุนนางจากทั่วทุกมุมโลกก็ไม่สนใจราคาของผลไม้ ตราบใดที่รสชาติของมันเหมาะสมกับราคา

ขุนนางเหล่านั้นร่ำรวย แต่ไม่ได้โง่ แม้แต่สิ่งที่ซื้อโดยเผ่ามังกรฟ้าก็ต้องคุ้มค่ากับเงินของพวกเขา เพื่อที่จะทำให้พวกเขาพอใจ

สินค้าที่แท้จริงอยู่ตรงหน้าพวกเขา และวิธีที่ง่ายที่สุดสำหรับพวกเขาในการตรวจสอบคุณภาพของสิ้นค้าคือการลองด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของชาร์ล็อตต์หลินหลินได้บ่งบอกบางอย่างแล้ว แม้ว่าความต้องการอาหารของเธอจะไม่สูงเกินไป แต่ผู้คนก็ยังชอบของอร่อย

สีหน้าของชาร์ล็อตต์หลินหลินได้ให้คำตอบกับเธอแล้ว ในขณะนี้ เธอถูกพิชิตด้วยอาหารไปแล้ว

สตุสซี่หยิบส้อมขึ้นมาและจิ้นผลไม้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ เนื้อสัมผัสของพีชชาเบอร์รี่ค่อนข้างกรอบ และทันทีที่ส้อมแทงเนื้อของเหลวฉ่ำก็พุ่งออกมา

รสชาติโดยรวมยังคงเป็นของลูกพีช แต่มันเป็นประสบการณ์ใหม่รสชาติที่ยอดเยี่ยมที่ไม่สามารถแสดงออกเป็นคำพูดได้ นอกจากนี้ยังมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มและเหนียวของมาโกเบอร์รี่และซิตรัสเบอร์รี่ที่เปรี้ยวเล็กน้อย

หากคุณไม่ชอบรสชาติที่หวานเกินไป ซิตรัสเบอร์รี่เป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

จานผลไม้ยังไม่เสร็จดี และผลิตภัณฑ์อื่นๆก็ได้ออกมาเสิร์ฟแล้ว ในกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมพ่อครัวมีสถานะที่สูงส่ง และจำนวนของพวกเขาก็มากที่สุดในบรรดาลูกเรือโจรสลัดทั้งหมด

สิ่งแรกที่เสิร์ฟคือเครื่องดื่มที่ทำจากพวกมัน ตามด้วยครีมโรลเยลลี่และไอศกรีม เนื่องจากพีชชาเบอร์รี่และสายพันธุ์ใหม่อื่นๆมาถึงค่อนข้างช้า ส่วนใหญ่ที่เสิร์ฟตอนนี้คือรสกล้วยและส่วนที่เหลือกำลังเตรียมอย่างขยันขันแข็งโดยการทำงานล่วงเวลาของพวกเชฟ

ขนมหวานที่จินตนาการได้เกือบทั้งหมดถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัม และเนื่องจากขนมหวานใหม่เหล่านี้ โฮมมี่ ที่เต็มไปด้วยวิญญาณจึงเกือบจะถูกละเลย

แม้ว่าพวกเขาจะเรียกร้องให้ "กินฉัน" ที่โต๊ะ แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่สนใจพวกเขา ยกเว้นชาดำเพื่อช่วยในการย่อยอาหาร

ไม่เพียงแต่โต๊ะรับประทานอาหารหลักเท่านั้นแต่แม้แต่โต๊ะที่อยู่ติดกันก็เหมือนกัน โดยเฉพาะโต๊ะที่มีเด็กๆนั่งอยู่ เด็กๆเหล่านี้ล้วนเป็นลูกของชาร์ล็อตต์หลินหลินและอาจกล่าวได้ว่าคุณแทบจะไม่พบใครในกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมที่ไม่ชอบขนมหวาน

ในช่วงเวลาที่ยังเป็นทารก พวกเขาได้รับอิทธิพลจากแม่ของพวกเขาและเริ่มสนใจขนมหวานมาก เวิร์คช็อปขนมอบขนาดใหญ่บนเกาะโฮลเค้กเพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการของคนเหล่านี้

ภายในห้องปฏิบัติการ สตรูเซลกำลังร้องเพลงและปลุกอารมณ์ของพ่อครัวผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา สำหรับเชฟ ครัวคือสนามรบของพวกเขาและการสร้างอาหารที่น่าพอใจคือภารกิจของพวกเขา

“โดนัทกล้วยและโดนัทที่ทำจากผลไม้ใหม่เสร็จแล้ว ส่งสิ่งเหล่านี้ให้ท่านคาตาคุริ! เอาที่เหลือไปที่บ้านของแม่ และรีบเข้า!”

เตาอบและตู้แช่แข็งทำงานอย่างหนักและของหวานประเภทต่างๆก็ถูกส่งออกไปเป็นแถวยาว สตรูเซลยังได้ทดลองวิธีการใหม่ๆอย่างต่อเนื่องเพื่อดูว่าวิธีใดเหมาะกับผลไม้เหล่านี้มากกว่ากัน

อย่างไรก็ตาม อาหารโฮมมี่ที่อยู่ข้างนอกดูเหมือนจะพบร้านใหม่แล้ว ผู้คนของโจรสลัดบิ๊กมัมถูกดึงดูดด้วยของสด แต่สำหรับโจรสลัดร้อยอสูรบางคน ผลเบอร์รี่เหล่านั้นเป็นสิ่งที่พวกเขากินกันมามากพอแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งโอลกะที่ในที่สุดก็หายจากอาการคลื่นไส้จากกลิ่นของผลไม้และสามารถบริโภคได้ในปริมาณเล็กน้อย ดังนั้นเมื่อเทียบกับผลไม้ เธอจึงสนใจเนื้อย่างที่เคลือบด้วยน้ำผึ้งและไส้กรอกย่างหวานเล็กน้อยมากกว่า

เซ็ตสึนะ, เซราโอราและเอลิซาเบธอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายกัน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นสัตว์กินเนื้อ แต่ยีนของพวกเขาทำให้พวกเขาเอนเอียงไปทางเนื้อสัตว์มากกว่า

โฮมี่ ที่ถูกทอดทิ้งพบความหมายในการดำรงอยู่ของพวกมันที่นี่ โดยไม่มีใครจำเป็นต้องชี้นิ้วไปที่พวกมัน พวกมันก็เข้าแถวและกระโดดลงไปในจานรอที่จะถูกกิน

ตราบใดที่สามารถเอาชนะปัญหาทางจิตวิทยาได้ โฮมี่อาหารที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณก็มีรสชาติที่แตกต่างกันอย่างมาก

หากกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมมีระบบการจัดอันดับอาหารบนเกาะโฮลเค้กเนื้อย่างจะอยู่ที่ด้านล่างสุด อย่างไรก็ตาม ด้วยการมาถึงของผู้เข้าพักในวันนี้สถานะของเนื้อย่างได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์

"โลกภายนอกมันน่าสนใจจริงๆ อาหารที่นี่น่าสนใจขนาดนี้เลยเหรอ?”

ตรงหน้าเซ็ตสึนะมีซี่โครงหมูย่างชิ้นหนึ่งที่พยายามจะวิ่งหนี ไม่ใช่โฮมี่อาหารทุกตัวที่อยากจะถูกกิน บางตัวอยากจะหลบหนีมากกว่า