บทที่ 23 พี่น้องสต็อกตัน

บทที่ 23 พี่น้องสต็อกตัน

เดม่อนนั่งจ้องการแข่งขันคู่ถัดไปที่เริ่มขึ้นตรงหน้า ชายร่างยักษ์ที่เพิ่งน็อกเด็กหนุ่มในไฟต์ก่อนหน้านี้เดินเข้าสู่สังเวียนด้วยท่วงท่าโอหัง ใบหน้าเคร่งเครียดแฝงความดุดัน แต่ความมั่นใจของเขาอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคู่ต่อสู้ครั้งนี้คือ ทิม นักสู้ร่างบาง ว่องไวและเปี่ยมไปด้วยความเก๋าเกม

เสียงระฆังเริ่มต้นการแข่งขันดังขึ้น ทั้งสองเริ่มออกเดินวน สายตาจ้องประสานแน่นิ่ง ราวกับรอบตัวไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าคู่ต่อสู้ ผู้ชมรอบสนามโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น ทุกคนรู้ดีนี่จะเป็นไฟต์ที่ต้องจดจำ

ร่างยักษ์เป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน เขาปล่อยหมัดตรงทรงพลังพุ่งเข้าใส่ใบหน้าทิมอย่างรวดเร็ว แต่ทิมไวกว่า เขาเบี่ยงตัวหลบฉิวก่อนสวนกลับด้วยลูกเตะฉับไวเข้าลำตัวอย่างแม่นยำ

ร่างยักษ์ถึงกับงอตัว หอบหายใจอย่างหนัก ทิมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาพุ่งเข้าใส่ รัวหมัดเป็นชุดอย่างรวดเร็ว ฝูงชนส่งเสียงเชียร์สนั่นเมื่อหมัดของทิมพุ่งเข้าเป้าอย่างเฉียบคมและทรงพลังทุกหมัด

คู่ต่อสู้เซถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ทิมเดินหน้ากดดันไม่หยุด จนในที่สุด ด้วยชุดหมัดและลูกเตะสุดท้ายอันหนักหน่วง ทิมส่งร่างยักษ์ล้มคว่ำลงพื้นอย่างหมดสภาพ

เสียงเฮกระหึ่มกึกก้องทั่วสนาม ชื่อ "ทิม" ถูกตะโกนซ้ำไปมา ขณะที่เจ้าตัวยืนหอบหายใจด้วยความภาคภูมิใจเหนือคู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้

เดม่อนจ้องภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง หัวสมองยังประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้เห็น เขาได้ยินเสียงคนรอบข้างพูดกันว่าพี่ชายของทิมสนิทกับพี่น้องตระกูลดีเอโก้ ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เดม่อนก็พอจับความได้ว่าไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่องด้วยแน่นอน

เขาหันไปมองทิมที่กำลังพิงกรงเหล็ก หอบหายใจเบาๆ สายตาฉายแววมั่นใจเยือกเย็น ร่างกายชุ่มเหงื่อ เส้นผมเปียกชื้นเป็นประกาย

บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นเหงื่อและอะดรีนาลีน เสียงฮือฮาของผู้ชมและจังหวะดนตรีจากลำโพงกลายเป็นฉากหลังที่ขับเน้นความกดดัน ทิมค่อยๆ ผละจากกรง เดินไปมาอย่างผ่อนคลาย แต่สายตายังคงจับจ้องมาที่เดม่อนไม่ละไปไหน

เมื่อสายตาประสานกัน เดม่อนรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

"เอาน่า ฉันก็ชนะมาหลายไฟต์แล้ว คนต่อไปจะกลัวอะไรนัก" เดม่อนพูดออกไป พยายามกลบความตื่นเต้นในใจด้วยน้ำเสียงมั่นคง

ทิมไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า เพียงพยักหน้าเบาๆ สายตายังคงไม่ละจากเขา "มาเถอะ" เขาตอบเสียงเรียบ

เสียงฮือฮารอบสนามดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อทุกคนสัมผัสได้ว่าการต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้น

เดม่อนลุกขึ้น เดินตรงไปยังกรงแปดเหลี่ยม สายตาแน่วแน่มองไปยังทางเข้าสังเวียน

ระหว่างเดิน เขาปรับสายรัดถุงมือแน่นให้มั่นใจว่าสวมกระชับพอดี จากนั้นจึงสวมฟันยาง กัดเบาๆ เพื่อตรวจเช็กความกระชับอีกครั้ง

เมื่อเงยหน้าขึ้น เดม่อนเห็นทิมยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบจับจ้องมาอย่างไม่กระพริบ บนถุงมือของเขามีโลโก้ UFA ประทับเด่น

เดม่อนสูดลมหายใจลึก ก้าวเข้าสู่สังเวียน พื้นหญ้าเย็นชื้นใต้ฝ่าเท้าตัดกับสัมผัสหยาบกระด้างของถุงมือในมือ

กรงเหล็กสูงตระหง่านรอบตัวทำให้เขารู้สึกราวกับติดกับดัก บรรยากาศรอบข้างหนาหนักด้วยแรงกดดัน กลิ่นเหงื่อและอะดรีนาลีนโชยแตะจมูก

สายตาผู้ชมจับจ้องมาที่เขาทุกคู่ เขาสูดลมหายใจอีกครั้งรวบรวมสมาธิพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบนอกกรง ทุกคำพูดแฝงไปด้วยความไม่แน่ใจ

"เฮ้ นายคิดว่าใครจะชนะ?" เสียงหนึ่งถามขึ้น น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความลังเล คำถามลอยค้างกลางอากาศ ราวกับท้าทายให้ใครสักคนออกมาตอบ

เพื่อนที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ หัวเราะในลำคอก่อนตอบด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

"ถามอะไรแบบนั้นก็คงต้องทิมน่ะสิ หมอนั่นซ้อมกับพวกพี่น้องดีเอโก้มานะ บอกเลยยังไงก็ชนะไอ้...ไอ้ขี้ยานี่แหละ" น้ำคำพรั่งพรูออกมาเป็นชุด เร็วและหนักแน่น ทุกถ้อยคำเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว สีหน้าฉายแววไม่เชื่อเต็มที่ "ไม่รู้สิ แต่คอยดูแล้วกัน" น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงเรื่อยๆ ขณะจ้องมองเข้าไปในกรงอย่างไม่วางตา

เพื่อนยังคงยิ้มเยาะ "พนันกันมั้ยล่ะ?" คำพูดเหมือนคำท้าถูกเหวี่ยงออกไปกลางวงสนทนา รอคอยให้ใครสักคนกล้ารับ

แต่อีกฝ่ายกลับชะงัก ดวงตากวาดมองไปมาอย่างคนที่กำลังหาทางถอย "ไม่เอาเว้ย" เขาตอบในที่สุด เสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ

ขณะนั้นเอง โจอี้ ก็ก้าวเข้ามาในกรง เสียงประกาศของเขาดังสะท้อนก้องไปทั่วสนามหญ้า "เอาล่ะทุกคน! ไฟต์นี้สมควรได้เปิดตัวให้สมศักดิ์ศรี เพราะนี่คือรอบชิงของวันนี้!" เขาหยุดเว้นจังหวะ สายตากวาดมองผู้ชมที่เบียดกันอยู่รอบกรงเหล็กชั่วครู่

แต่เมื่อหันไปมองกรง เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย พอเห็นว่ามุมกรงไม่มีการแบ่งสีไว้ชัดเจน "เอ่อ...มุมน้ำเงิน!" เขาประกาศแก้สถานการณ์ทันควัน คนดูพากันหัวเราะกับความด้นสดของเขา

"เรามี ทิม!" โจอี้ประกาศเสียงก้องสะท้อนบ้านเรือนรอบข้าง ผู้ชมส่งเสียงเฮลั่น บ้างก็ยังพูดคุยวางเดิมพันกันอย่างคึกคัก ขณะที่ทิมยืนสงบนิ่งในกรง ดวงตาจับจ้องไปยังคู่ต่อสู้อย่างแน่วแน่

โจอี้หันไปอีกฝั่ง "และ...มุมแดง เอ่อ...ใช่ มุมแดง! เรามี เดม่อน!" เสียงปรบมือและเสียงนกหวีดกึกก้องไปทั่วอากาศยามเย็น เดม่อนยืดตัวตรง สายตาเปล่งประกายมุ่งมั่นจ้องไปยังทิม

โจอี้ปิดท้ายการแนะนำด้วยน้ำเสียงกร้าว "เอาล่ะพวกนาย อยากได้เงินใช่มั้ย? งั้นก็ลุยกันเลย!" เขารีบก้าวออกจากกรง ปล่อยให้สองนักสู้ยืนเผชิญหน้ากันกลางสังเวียน