บทที่ 34 สถานการณ์การต่อสู้เปลี่ยนผัน

บทที่ 34 สถานการณ์การต่อสู้เปลี่ยนผัน

ในขณะที่ทุกคนคิดว่ากำลังจะคว้าชัยชนะ จู่ ๆ ส่วนท้องของแมงมุมหน้าผีราชาก็หดตัวอย่างรุนแรง ทันใดนั้นเงาสีขาวพุ่งวาบออกมา รวดเร็วถึงขนาดที่แม้แต่เย่หมิงเองก็ยังมองไม่ทัน เส้นใยขนาดเท่าตะเกียบพุ่งออกจากส่วนหางของแมงมุมหน้าผีราชา ด้วยความเร็วสายฟ้าฟาด พุ่งเข้าใส่กานจื่อที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ

ร่างของกานจื่อชะงัก ก่อนจะกรีดร้องลั่นแล้วร่วงกระแทกพื้น ขาของเขาถูกทะลวงอย่างโหดเหี้ยม เส้นใยที่แมงมุมหน้าผีราชาพ่นออกมานั้นแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า! กานจื่อนอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลทะลักจนย้อมพื้นดินเป็นสีแดงฉาน

“ไอ้เหี้ย!” เต้าปาสบถลั่น ก่อนจะรีบเหนี่ยวไกปืน

ถึงแม้ฝีมือยิงปืนของเขาจะไม่ได้เก่งกาจนัก เพราะทักษะแบบนี้ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนักและเปลืองกระสุนมาก ไหนจะกระสุนแต่ละนัดต้องแลกด้วยเหรียญเมืองเขาค้ำอีก เต้าปาจึงพอใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงได้เท่านั้น แต่ระยะห่างแค่นี้ แถมตัวแมงมุมหน้าผีราชาก็ใหญ่โตมาก ขอแค่ควบคุมปืนให้นิ่ง ต่อให้หลับตายิงก็ยังโดน

เสียงกระสุนแหวกอากาศ พุ่งจากลำกล้องด้วยระยะสิบกว่าเมตร สำหรับปืนซุ่มยิงแล้ว ระยะนี้แค่ชั่วพริบตาเอง แม้แต่แมงมุมหน้าผีราชาก็ไม่มีทางป้องกันทัน กระสุนจึงเจาะเข้าใส่อย่างจัง

กระสุนนัดนี้เจาะเข้าใกล้กับลูกกลมสีแดงตรงท้องของมัน อำนาจทำลายล้างของปืนไรเฟิลซุ่มยิงรุนแรงถึงขนาดที่แม้แต่เกราะหนาของแมงมุมหน้าผีราชายังทานไม่ไหว ถูกเจาะเป็นรูโบ๋ เลือดสีดำอมม่วงพุ่งออกมาเหมือนท่อประปา แมงมุมหน้าผีราชาเงยหัวขึ้นส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด เย่หมิงรู้สึกเหมือนหูถูกแทงด้วยเข็มนับไม่ถ้วน เจ็บลึกถึงขั้วหัวใจ

“ยังไม่โดนจุดตาย! จู้จื่อ ถ่วงมันไว้!” เต้าปาตะโกนลั่น รีบเติมกระสุน จู้จื่อพุ่งตัวออกไปในทันที ในไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าแมงมุมหน้าผีราชา เขาเหวี่ยงพลั่วทหารไปฟันตรงข้อขาที่ยาวของมัน

ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตไหน จุดเชื่อมขาก็คือจุดอ่อนทั้งนั้น วิธีของจู้จื่อไม่มีผิด แต่เขากลับประเมินความอดทนของแมงมุมหน้าผีราชาต่ำไป บาดแผลบนหัวไม่ได้ทำให้มันเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวเลย จู้จื่อเพิ่งจะเหวี่ยงแขน มันก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว หลบการโจมตีของจู้จื่อได้อย่างฉิวเฉียด จากนั้นก็ยกขาหน้าขึ้นแทงใส่จู้จื่อด้วยความเร็วสายฟ้า จนเมื่อจู้จื่อรู้ตัว ปลายแหลมก็จ่ออยู่ไม่ไกลจากอกแล้ว

แววสิ้นหวังวาบผ่านตาจู้จื่อ สถานการณ์นี้ไม่มีทางรอด แต่มนุษย์ยุคโลกาวินาศไม่เคยอ่อนแอ เมื่ออยู่ระหว่างความเป็นความตาย เขาก็ฮึดใจ พลั่วทหารในมือถูกขว้างใส่ตาแมงมุมหน้าผีราชา ขอแค่ก่อนตายได้ฝากรอยแผลไว้บ้างก็ยังดี

“จู้จื่อ!” กานจื่อที่นอนอยู่กับพื้นและเต้าปาร้องออกมาด้วยความเดือดดาล แต่ก็ทำได้แค่จ้องดูปลายแหลมค่อย ๆ แทงเข้าอกของจู้จื่ออย่างช้า ๆ

ไม่ใช่! เต้าปารู้สึกตัวขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา—ขาหน้าของแมงมุมหน้าผีราชาช้าลงจริง ๆ! ขณะที่เขายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เย่หมิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งออกไปดั่งสายฟ้า ชั่วขณะที่ปลายแหลมจะทะลุอกจู้จื่อ เขากระแทกจู้จื่อจนลอยออกไป

ความเร็วของแมงมุมหน้าผีราชากลับมาเป็นปกติ ขาหน้าพลาดเป้า แทงลงดินจนเสียหลัก ช่วงชิงจังหวะที่มันเหลือขาเพียงสามข้าง การทรงตัวอ่อนแอที่สุด ร่างยักษ์จึงล้มหน้าคะมำกระแทกพื้น

เต้าปาคำรามต่ำ ปล่อยปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือ ดึงขวานสั้นจากเอว กระโจนใส่เหมือนเสือหิว เขาเลือกจังหวะได้ดีเยี่ยม ตรงกับตอนที่แมงมุมหน้าผีราชาล้มพอดี มันไม่สามารถขัดขืนได้เลย เต้าปาวิ่งเต็มสปีดสิบกว่ามิตราวกับพายุ ยกขวานสั้นในมือฟาดลงไปที่ตาของมันอย่างแรง

ราวกับทุบแตงโมลูกใหญ่ ลูกตาของแมงมุมหน้าผีราชาแตกกระจาย เลือดดำกระเด็นใส่ตัวเต้าปาจนดำปี๋ มันส่งเสียงแหลมโหยหวน ก่อนจะเหวี่ยงขาหน้าฟาดใส่เต้าปาเต็มแรง ร่างของอีกฝ่ายปลิวกระเด็นไปโดยไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะร้อง

เมื่อสูญเสียการมองเห็น แมงมุมหน้าผีราชาตกอยู่ในอาการคลั่ง มันฟาดขาหน้ากับขาที่ยังเหลืออีกสามข้างอย่างบ้าคลั่ง ปลายแหลมกรีดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว กานจื่อเห็นท่าไม่ดี รีบกลิ้งตัวบนพื้นหลายสิบรอบ หลุดพ้นจากระยะโจมตีของขายาว จู้จื่อที่ถูกเย่หมิงกระแทกออกมาก็รีบวิ่งออกไปเช่นกัน เหลือเพียงเย่หมิงที่ยืนอยู่ตรงหน้ามัน

เวลานี้ เย่หมิงยังไม่ได้ใช้พลังพิเศษ แต่ต้องเผชิญกับเงาขาขนาดยักษ์ที่ฟาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขากลับเข้าสู่สภาวะประหลาด—เยือกเย็นสุดขีด สัมผัสทั้งมวลถูกขับเคลื่อนขึ้นสูงสุด สายตา การได้ยิน การตอบสนอง ทุกอย่างฉับไว ร่างของเขาราวกับเคลื่อนไหวไปเอง เอียงตัวหลบขาแมงมุมที่ฟาดมา ก้าวเท้าขึ้นหน้าอีกหนึ่งก้าว ก้มศีรษะหลบขาหน้าฟาดลงมา เอวหมุนตัวเฉียง พุ่งเข้าใกล้หัวแมงมุมหน้าผีราชาเหลือระยะเพียงครึ่งเมตร พื้นที่นี้คือจุดอับโจมตีของมัน ทุกการเคลื่อนไหวของเย่หมิงลื่นไหลประหนึ่งสายน้ำ จนกานจื่อกับจู้จื่อถึงกับตาค้าง

เมื่อเย่หมิงยืนประจันหน้ากับแมงมุมหน้าผีราชา ความดุร้ายของสัตว์ร้ายขนาดยักษ์จู่โจมเข้าใส่ราวกับคลื่นทะลัก เขาเคยเห็นสิงโตเสือในสวนสัตว์ ทว่าสัตว์เหล่านั้นหมดสิ้นความดุร้ายไปนานแล้ว ต่างกับสัตว์ประหลาดเบื้องหน้า ที่กลิ่นคาวเลือดโชยแรง เขี้ยวยาวสองคู่ชวนให้ขนลุก เย่หมิงเพิ่งตระหนัก—นี่คือสัตว์นักล่าฆ่าไม่ยั้งไร้หัวใจ เกิดมาเพื่อสังหาร ความรู้สึกหวาดผวานี้ทำให้เขาหลุดออกจากสภาวะเยือกเย็นทันที

ดังนั้น เมื่อเขาเข้าใกล้แมงมุมหน้าผีราชา ทุกคนต่างคิดว่าเขากำลังจะโจมตีสายฟ้าแลบ แต่เย่หมิงกลับยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

เขามีพลังพิเศษ เขาคือการกลายพันธุ์พิเศษของหุนจ้านซื่อ มีทั้งความเร็วและพละกำลัง สามารถต่อสู้กับสิบคนในคราวเดียว แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ใช่นักรบ ไม่ใช่นักล่า เขาเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่ง เย่หมิงจึงยืนค้างไป ไม่รู้จะทำอย่างไร เขาลืมไปสิ้นว่าที่เอวยังเหน็บมีดสั้น ลืมไปว่าตัดขาแมงมุมหน้าผีราชาตรงข้อต่อ หรืองัดแทงเข้าตา หรือกรีดท้องที่นุ่มกว่าได้ ทั้งหมดนี้หายวับจากสมอง เหลือเพียงความว่างเปล่า

“ฟันมัน! เย่หมิง ฟันมันสิ!” เสียงตะโกนสุดชีวิตของกานจื่อดังก้องข้างหู เย่หมิงได้สติ ควักมีดสั้นจากเอวโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ยังไม่รู้จะฟันตรงไหน ขณะนั้นแมงมุมหน้าผีราชาก็เหมือนจะสัมผัสได้ว่าเย่หมิงอยู่ตรงหน้า มันดีดขาทั้งยาวขึ้นยืนครึ่งตัว ขาหน้าฟาดใส่เย่หมิงอย่างรวดเร็ว

ในวินาทีคับขัน เย่หมิงก็กลับเข้าสู่สภาวะเยือกเย็นอีกครั้ง เขาถอยหนึ่งก้าว หลบการโจมตีได้อย่างงาม เงื้อมือฟันมีดสั้นใส่ข้อต่อขาหน้าของมัน เสียงกร๊อบดังขึ้น ขาหน้าครึ่งหนึ่งของแมงมุมหน้าผีราชากระเด็นหลุดออกไป

เย่หมิงเตรียมจะโจมตีซ้ำ ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าขาตัวเองถูกรัดแน่น ร่างเสียหลัก ล้มตึงหงายหลังลงไป แท้จริงในจังหวะที่แมงมุมหน้าผีราชาดีดตัวขึ้น มันได้เล็งต่อมพ่นใยใส่ข้อเท้าเย่หมิง โดยอาศัยต้นหญ้าบังตา พ่นใยเหนียวเหนอะออกมาอย่างรวดเร็ว เย่หมิงจึงไม่ทันรู้ตัว ถูกใยพันข้อเท้ากระชากล้มลง

แมงมุมที่มีสัญชาตญาณนักล่าเช่นนี้ ไม่มีใครคาดคิดทัน ชั่วขณะที่เย่หมิงล้มลง แมงมุมหน้าผีราชาก็ก้มหน้ามาอ้าปาก เขี้ยวยักษ์สองคู่จ่อจะงับหัวเย่หมิง

เย่หมิงลอยอยู่กลางอากาศ ไร้ที่ยึดเหนี่ยว แมงมุมหน้าผีราชาคำนวณจังหวะได้แม่นยำถึงเพียงนี้ มันไม่ใช่แค่แมงมุมธรรมดา แต่ราวกับนักล่าผู้ช่ำชอง หากโดนงับครั้งนี้ ศีรษะเย่หมิงคงแหลกไม่มีชิ้นดี

เย่หมิงรีบใช้พลังพิเศษ ลดความเร็วของแมงมุมหน้าผีราชา ทว่าพลังที่เคยใช้ได้สำเร็จทุกครั้งกลับประสบปัญหา รอยลายบนท้องของมันบิดตัวเหมือนวิญญาณร้ายส่งเสียงคำรามเงียบ ๆ เย่หมิงรู้สึกเหมือนชาวประมงที่กำลังต่อสู้กับปลายักษ์ จู่ ๆ ปลานั้นกลับกลายร่างเป็นปลาวาฬจนเบ็ดและสายขาดกระจุย สมองของเย่หมิงเจ็บแปลบ พลังพิเศษที่ครอบคลุมแมงมุมหน้าผีราชาถูกสลัดกระจาย

จบเห่ ตายแน่! เย่หมิงรู้สึกสิ้นหวัง สมองปวดรุนแรงจนไม่อาจใช้พลังพิเศษได้อีก แมงมุมหน้าผีราชาไม่รู้ใช้วิธีใด ทนพลังของเย่หมิงได้ชั่วคราว กลับมาขยับตัวได้อีก แม้เย่หมิงจะรู้ว่าขอเวลาอีกไม่กี่วินาทีเขาอาจใช้พลังได้ใหม่ แต่ในความเป็นจริง แค่ไม่กี่วินาทีนั้นก็เพียงพอให้เขาตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า