ตอนที่ื 54 ข่าวสำคัญจากไป๋เซิ่ง

อู่ชื่อประคองร่างในอ้อมแขน แม้สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มละมุน แต่เมื่อคิดว่านางเป็นภรรยาของผู้อื่น ย่อมไม่สมควรที่จะกอดรัดกลางที่สาธารณชนเช่นนี้ เขารีบประคองตัวของอู๋เยวี่ยเหมยให้ยืนตรง แล้วถอยออกไปยืนข้าง ๆ พร้อมถามไถ่ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใย

เมื่อร่างอันแข็งแกร่งของอู่ชื่ผละออก อู๋เยวี่ยเหมยกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ…”

นางตอบเบา ๆ ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยคำพูดมากมายที่อยากระบายกับอู่ชื่อ แต่ในเมื่อยังไม่ได้หย่าขาดจากซีเหมินชิ่ง นางจึงเลือกที่จะรักษาระยะห่างไว้เพียงพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะพาหลี่ชิงเจ้าและเฉาเฟิ่นหยาเข้าไปในห้องพัก แม้หลี่ชิงจ้าวจะได้ลองลิ้มรสอาหารที่ชื่อเมนูแปลกแล้ว แต่ก็ขึ้นไปบนห้องอาหารกับอู๋เยวี่ยเหมยด้วย พร้อมให้เด็กเสิร์ฟนำจานอาหารของตนขึ้นไปด้วย

อู่ชื่อตั้งใจจะกลับไปแล้ว แต่เฉาเฟิ่นหยาที่เพิ่งก้าวเข้าไป กลับโผล่ศีรษะออกมา พลางยื่นมือเรียวเล็กมากวักเรียกเขา

“พี่ชาย มานี่หน่อยสิ”

อู่ชื่อเลิกคิ้วก่อนยิ้มแหย ๆ “มีอะไรเหรอ?”

เด็กสาววัยราวสิบห้าสิบหกปีเช่นเฉาเฟิ่นหยา สำหรับอู่ชื่อก็เป็นเพียงเด็กตัวน้อยเท่านั้น

“บทสามอักษรที่พี่ชายพูดถึงเมื่อครู่น่ะ ช่วยท่องให้ข้าฟังหน่อยสิ”

อู่ชื่อถึงกับสะอึก！เขาท่องบทนี้ไม่ครบเสียด้วยซ้ำ

ตอนต้นน่ะ ใคร ๆ ก็ท่องได้ แต่ส่วนที่เหลือเขาจำได้เพียงเล็กน้อย แค่พอที่จะต่อให้ดูดีอีกสักสองสามประโยค แต่ในเมื่อได้โม้ไปแล้ว จะมาหยุดตอนนี้ก็คงไม่ได้

อู่ชื่อเชิดหน้าขึ้นพลางทำท่าเหนือกว่า “โธ่! บทสามอักษรสำหรับข้าเปรียบได้กับคัมภีร์วิชายุทธ์ จะให้ถ่ายทอดให้คนอื่นง่าย ๆ ได้อย่างไร นอกจากจะเป็นภรรยาของข้าหรือบุตรหลานของข้าเท่านั้น ถึงจะบอกได้”

พูดจบอู่ชื่อก็สะบัดมือเบา ๆ พลางหมุนตัวเดินลงบันไดไปทันที

ขณะนั้นไป๋เซิ่งก็ลอบเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบที่ข้างหูเขาเบา ๆ

“พี่ใหญ่! ข้ามีข่าวสำคัญมาก เพิ่งได้รับมาจากเขตยุ่นเฉิงขอรับ”

ตั้งแต่ตอนที่อู่ชื่อจัดการหวังอิงได้สำเร็จ เขาก็สั่งให้ไป๋เซิ่งส่งคนไปยังเขตยุ่นเฉิงทันที เพื่อคอยจับตาดูซ่งเจียงอย่างใกล้ชิด หากซ่งเจียงมีการเคลื่อนไหวใด ๆ แม้เพียงเล็กน้อยก็ต้องรายงานกลับมาโดยเร็ว

อเขตยุ่นเฉิงอยู่ไม่ไกลจากเขตหยางกู่ หากขี่ม้าด่วนก็ใช้เวลาเพียงสองชั่วยาม

ไป๋เซิ่งจึงคัดเลือกคนที่ว่องไวที่สุดในกลุ่มของเขา แล้วส่งไปปฏิบัติหน้าที่ทันที

เมื่ออู่ชื่อได้รับข่าวเกี่ยวกับซ่งเจียง เขาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมทันทีว่า “หรือว่าซ่งเจียงเริ่มลงมือแล้ว?”

ไป๋เซิ่งพยักหน้ารายงานว่า “ช่วงก่อนหน้านี้ ซ่งเจียงมัวแต่ไล่ตามจับ ‘หลงเหินเมฆา’ กงซุนเซิ่งอยู่ เห็นว่ากงซุนเซิ่งพยายามชักชวนซ่งเจียงให้ร่วมมือปล้นบางสิ่งบางอย่าง แต่เมื่อเช้านี้ ซ่งเจียงได้กลับมาที่ยุ่นเฉิงแล้ว และยังไปรับสารจากทางการ เพื่อนำมาส่งทางเขตหยางกู่”

คิ้วของอู่ชื่อขมวดเล็กน้อย เขารู้ทันทีว่ากงซุนเซิ่งจะต้องการดึงซ่งเจียงเข้าร่วมแผนปล้น “ของขวัญวันเกิด” ที่จะส่งจากเมืองต้าหมิงฟู่ไปให้ไช่จิ้งพ่อตาของเหลียงจงชูเป็นแน่ แต่ซ่งเจียงซึ่งยึดติดกับชื่อเสียงและตำแหน่งหน้าที่ กลับเลือกที่จะหันมาจับตัวกงซุนเซิ่งแทน

อู่ชื่อที่ขณะนี้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าผู้คุมแห่งเขตหยางกู่ รู้ดีว่าการส่งเอกสารธรรมดา ๆ นั้นไม่จำเป็นต้องให้ซ่งเจียงลงมาทำด้วยตัวเองเลย ผู้คุมคนอื่น ๆ ในเขตก็สามารถทำหน้าที่แทนได้

อู่ชื่อลูบเคราของตนเองเบา ๆ ซึ่งเริ่มแข็งกระด้างเล็กน้อย เพราะสองสามวันที่ผ่านมาเขามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความสุขในเรือนพานจินเหลียนและหลี่ผิงเอ๋อร์ ทั้งสองคนผลัดกันปรนเปรอจนแทบทำให้เตียงหัก

นางทั้งสองถึงกับลุกไม่ขึ้น ขณะที่อู่ชื่อเองก็ไม่มีเวลาจะโกนเคราของตัวเองให้เรียบร้อย ยุคนี้ไม่มีมีดโกนที่สะดวกแบบสมัยใหม่ จะโกนเองก็ลำบาก แต่ปล่อยให้เคราขึ้นเป็นตอเล็ก ๆ กลับช่วยเพิ่มเสน่ห์แบบชายชาตรีไปอีกแบบ

“เป็นไปตามที่ข้าคาดการณ์ไว้ ซ่งเจียงคงเริ่มเคลื่อนไหว และเป้าหมายคงหนีไม่พ้นพวกเราแน่!”