บทที่ 86 วิถีกระบี่สูงสุด
บทที่ 86 วิถีกระบี่สูงสุด
โลกภายนอก
เฟิงอู๋เฉินที่กำลังหลับตาเข้าสมาธิ พลันลืมตาขึ้นทันที!
และแทบจะในเวลาเดียวกัน เยว่ชิงอิงที่อยู่ข้างๆ ก็ฟื้นคืนสติขึ้นเช่นกัน!
บูมมม!!!
เสียงพลังปะทุที่เกิดจากการทะลวงพลัง ดังก้องราวกับฟ้าผ่ากลางท้องนภาอันกว้างใหญ่!
เฟิงอู๋เฉินถึงกับสะดุ้งเฮือก และเมื่อหันไปมอง สิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ!
“ขั้นปราณกระบี่ระดับสูง! มหาปรมาจารย์กระบี่!!”
“และที่สำคัญ... นางยังทะลวงสู่ขั้นทะเลโลหิตอีกด้วย!”
ความเร็วในการบ่มเพาะของเยว่ชิงอิง... ไม่อาจกล่าวว่าเป็นเพียงเร็วได้
มันเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่า ‘น่าสะพรึงกลัว’!
นางเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นปราณกระบี่ไม่กี่วันก่อนนี้เองมิใช่หรือ?
แต่บัดนี้ นางกลับกลายเป็น ‘มหาปรมาจารย์กระบี่’ ในขั้นทะเลโลหิตแล้ว!
พูดได้เต็มปากว่า เพียงแค่เดือนเดียว นางได้ก้าวข้ามระยะทางที่ยอดฝีมือทั่วไปต้องใช้เวลาหลายสิบปี หรือบางทีอาจจะไปไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ!
แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอำนาจของ ‘ต้นกำเนิดเต๋า’!
หากต้นกำเนิดเต๋าที่เฟิงอู๋เฉินได้รับไม่ถูกกลืนกินโดยหอคอยกระบี่หลงหยวน... แต่ถูกเขาหลอมรวมได้โดยสมบูรณ์แทน
เช่นนั้นตอนนี้ เขาคงก้าวขึ้นเป็น ‘ปรมาจารย์กระบี่’ ไปแล้วเป็นแน่!
เยว่ชิงอิงเมื่อเห็นว่า พลังของเฟิงอู๋เฉินแทบไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เกิดอะไรขึ้น?”
เฟิงอู๋เฉินยักไหล่ “แค่เจอปัญหาเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“แล้วตอนนี้ระดับกระบี่ของเจ้าถึงไหนแล้ว?”
เฟิงอู๋เฉินรวบรวมลมปราณและพลังเจตนากระบี่เข้าสู่กระบี่เพลิงสุริยัน
ทันใดนั้น ปลายกระบี่พลันแผ่พุ่งรัศมีกระบี่ยาวสี่ฉื่อออกมา!
รัศมีกระบี่นั้นคมชัดและมั่นคง ราวกับเป็นกระบี่ของจริง!
เยว่ชิงอิงเบิกตากว้าง ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำ
“ขั้นเจตนากระบี่ระดับสมบูรณ์... ไม่สิ! ขั้นเจตนากระบี่ระดับสมบูรณ์ทั่วไป ไม่มีทางสร้างรัศมีกระบี่ที่มั่นคงเช่นนี้ได้! เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับนั้นแล้วสินะ...”
เฟิงอู๋เฉินขมวดคิ้ว “ระดับไหน?”
เขาจ้องมองรัศมีกระบี่ในมือ พลางครุ่นคิด
เยว่ชิงอิงเผยสีหน้าประหลาด “เจ้ากล้าบอกว่าตัวเองไม่รู้รึ?”
เฟิงอู๋เฉินส่ายศีรษะ “ข้าไม่รู้จริงๆ”
เขาอาจจะเคยเป็นจ้าวสวรรค์ในชาติก่อน แต่เรื่องของวิถีกระบี่นั้น... เขาเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างแท้จริง!
เยว่ชิงอิงถึงกับถอนหายใจ
“ไม่รู้อะไรเลยแต่กลับบรรลุระดับนี้ได้ เจ้านี่มันตัวประหลาดโดยแท้!”
จากนั้น นางก็กล่าวต่อ
“เช่นนั้น เจ้ายังพอรู้เกี่ยวกับลำดับขั้นของวิถีกระบี่ใช่หรือไม่?”
เฟิงอู๋เฉินพยักหน้า
“ข้ารู้ หากสามารถเข้าใจเจตนากระบี่ได้ ก็นับว่าเป็นผู้ฝึกกระบี่อย่างแท้จริง แต่ผู้ฝึกกระบี่จะต้องทะลวงสู่ขั้นปราณยุทธ์ให้ได้ก่อน จึงจะสามารถปลดปล่อยพลังปราณออกมาเป็นรัศมีกระบี่ได้”
“เมื่อเข้าสู่ขั้นกายสุวรรณและสามารถควบคุมรัศมีกระบี่ได้อย่างสมบูรณ์ หากบีบอัดพลังของมันให้แน่นขึ้นกลายเป็นพลังปราณกระบี่ นั่นก็คือการก้าวเข้าสู่ขั้นปราณกระบี่ หรือที่เรียกว่า ปรมาจารย์กระบี่”
เยว่ชิงอิงพยักหน้าพึงพอใจ ก่อนจะกล่าวต่อ
“ถูกต้อง! แม้ว่าระดับวิถีกระบี่และระดับพลังยุทธ์จะเป็นสองสิ่งที่แยกจากกันโดยอิสระ แต่แท้จริงแล้วมันกลับส่งเสริมซึ่งกันและกัน!”
“เมื่อนำทั้งสองมาผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ พลังที่ปลดปล่อยออกมาจึงจะทรงอานุภาพอย่างแท้จริง!”
กล่าวจบ เยว่ชิงอิงก็ชักกระบี่ออกมา ก่อนจะสะบัดเพียงเบาๆ ปราณกระบี่หลายสายพลันพุ่งออกจากปลายกระบี่ของนาง ทะลวงอากาศจนลับสายตาไป!
“เจ้าคิดว่าปราณกระบี่ของข้าต่างจากของผู้ฝึกกระบี่ทั่วไปอย่างไร?”
เฟิงอู๋เฉินจ้องมองไปยังทิศทางที่ปราณกระบี่หายไป และเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า
“มีจำนวนมากกว่า พลังมั่นคงกว่า พุ่งไปได้ไกลกว่า และพลังทำลายล้างสูงกว่ามาก!”
เยว่ชิงอิงพยักหน้า “เช่นนั้น เจ้าต้องการรู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
จากน้ำเสียงของหญิงสาว เฟิงอู๋เฉินรู้ทันทีว่าคำตอบของเรื่องนี้ จะต้องเป็นสิ่งสำคัญที่ส่งผลต่อวิถีกระบี่อย่างแน่นอน!
“ขอรับฟังโดยละเอียด!”
เยว่ชิงอิงลดกระบี่ลง และเริ่มอธิบายอย่างไม่เร่งรีบ
“สาเหตุของเรื่องนี้มีสองประการ ประการแรก เป็นเพราะข้าได้ก้าวเข้าสู่ขั้นทะเลโลหิตแล้ว และระดับวิถีกระบี่ของข้าก็ทะลวงถึงปราณกระบี่ระดับสูงเช่นกัน!”
“ที่เรียกว่าขั้นกายสุวรรณนั้น คือการบีบอัดพลังปราณทั้งหมดในร่างกายให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ”
“ดังนั้น ปรมาจารย์กระบี่ในระดับนี้ จึงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการควบคุมพลังปราณกระบี่”
“แต่เนื่องจากผู้ที่อยู่ในขั้นกายสุวรรณยังมีข้อจำกัดในการควบคุมพลังปราณอยู่ จึงทำให้ระดับวิถีกระบี่ของพวกเขาไม่สามารถก้าวหน้าไปไกลนัก”
“ทว่าหากสามารถพัฒนาต่อไปจนเปิดทะเลโลหิตภายในร่างได้ พลังปราณที่สามารถควบคุมได้ก็จะกลายเป็นไม่มีที่สิ้นสุด!”
“นี่คือเหตุผลว่าทำไมขั้นกายสุวรรณสามารถเหยียบบนอากาศได้เพียงช่วงสั้นๆ แต่ขั้นทะเลโลหิตกลับสามารถเหาะเหินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระ!”
“และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ สำหรับผู้ฝึกกระบี่ หากสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นทะเลโลหิตได้ พลังปราณกระบี่ก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ!”
“และหากเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์สูงล้ำ และสามารถบรรลุถึงขั้นปราณกระบี่ระดับสูงได้....”
“บุคคลผู้นั้นก็จะได้รับการขนานนามว่า ‘มหาปรมาจารย์กระบี่’!”
“ปรมาจารย์กระบี่และมหาปรมาจารย์กระบี่ แม้จะแตกต่างกันเพียงคำเดียว แต่พลังที่แท้จริงของทั้งสองนั้น แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน!”
“ไม่เกินจริงเลยหากจะกล่าวว่า ถ้าข้าเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นทะเลโลหิตสามคนที่เราสู้ด้วยเมื่อก่อน....”
“ข้าสามารถสังหารพวกมันได้ภายในหนึ่งกระบี่!”
เฟิงอู๋เฉินไม่ได้ปฏิเสธคำกล่าวของเยว่ชิงอิง
เพราะด้วยพลังของนางในตอนนี้ แม้แต่ยอดฝีมือขั้นทะเลโลหิตช่วงกลาง ก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง!
หากไม่สามารถสังหารสามคนนั้นได้ภายในหนึ่งกระบี่ นั่นกลับจะเป็นเรื่องที่น่าขายหน้าเสียมากกว่า!
แต่สิ่งที่เฟิงอู๋เฉินให้ความสนใจ กลับไม่ใช่เรื่องนี้!
“การเพิ่มขึ้นของระดับพลังยุทธ์เป็นเพียงหนึ่งในสาเหตุ... แต่สิ่งที่เจ้าต้องการบอกข้าอย่างแท้จริง ไม่ใช่เรื่องนี้ใช่หรือไม่?”
เยว่ชิงอิงเผยรอยยิ้ม “หลักแหลมนัก!”
“ส่วนเหตุผลที่แท้จริงนั้น เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรียกว่า วิถีกระบี่สูงสุด!”
“วิถีกระบี่สูงสุด คืออะไร?”
“ตามความหมายตรงตัว มันคือการก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง และบรรลุถึงระดับใหม่ที่สูงยิ่งกว่า!”
“และขอบอกไว้เลยว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกกระบี่ทั่วไปสามารถบรรลุได้โดยง่าย!”
“ผู้ที่สามารถก้าวสู่ระดับนี้ได้ แม้แต่ในหมู่ผู้ฝึกกระบี่ ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะหนึ่งในหมื่น!”
ขณะกล่าว ดวงตาของเยว่ชิงอิงเปล่งแสงประหลาดออกมา ก่อนจะจ้องตรงไปที่เฟิงอู๋เฉิน
“เช่นเดียวกับเจ้าในตอนนี้!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฟิงอู๋เฉินก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
เขาจึงปลดปล่อยรัศมีกระบี่ออกมาอีกครั้ง
“รัศมีกระบี่ของขั้นเจตนากระบี่ระดับสมบูรณ์ทั่วไป จะมีความยาวสูงสุดเพียงสามฉื่อเท่านั้น! แต่หากมากกว่านั้น มันจะกลายเป็นพลังปราณกระบี่ของมหาปรมาจารย์กระบี่!”
“ทว่าเจ้ากลับสามารถแผ่พุ่งรัศมีกระบี่ออกมาได้ถึงสี่ฉื่อ เจ้ารู้หรือยังว่ามันหมายความว่าอย่างไร?”
แสงประกายบางอย่างพลันฉายวาบในดวงตาของเฟิงอู๋เฉิน!
“ข้าทะลวงขีดจำกัดของขั้นเจตนากระบี่ และบรรลุสู่วิถีกระบี่สูงสุด!”
เยว่ชิงอิงเผยรอยยิ้มพึงพอใจ ราวกับเห็นศิษย์ที่สามารถถ่ายทอดวิถีแห่งกระบี่ต่อไปได้
“ถูกต้อง! หากเจ้าไม่รีบร้อน ข้าแนะนำให้เจ้าพยายามรักษาระดับนี้ไว้ และขัดเกลารัศมีกระบี่ของเจ้าให้แน่นยิ่งขึ้น ลองดูสิว่าขีดสุดของเจ้าจะไปได้ไกลเพียงใด โดยทั่วไป ผู้ฝึกกระบี่ในขั้นเจตนากระบี่จะมีรัศมีกระบี่ยาวประมาณสามฉื่อ”
“แต่หากเจ้าสามารถเพิ่มระยะของมันไปถึงหกฉื่อ เมื่อเจ้าทะลวงไปสู่ขั้นปราณกระบี่ พลังของกระบี่เจ้าก็จะแรงกว่าผู้ฝึกกระบี่ทั่วไปถึงสองเท่า!”
“ยิ่งเจ้าก้าวไปได้ไกลในวิถีกระบี่สูงสุด อนาคตของเจ้าก็จะยิ่งสูงขึ้น!”
“ผู้ฝึกกระบี่ทั่วไป ใช้วิธีเพิ่มพูนทีละระดับเพื่อเพิ่มพลังให้ตนเอง แต่ผู้ที่ฝึกฝนวิถีกระบี่สูงสุดกลับใช้วิธีเพิ่มพูนครั้งละเท่าตัว!”
ด้วยสติปัญญาของเฟิงอู๋เฉิน เขาเข้าใจคำพูดของเยว่ชิงอิงได้ไม่ยาก
มันเหมือนกับการเปรียบเทียบระหว่างยอดฝีมือสองคน คนหนึ่งอยู่ในขั้นปราณยุทธ์ อีกคนอยู่ในขั้นกายสุวรรณ
หากเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว แม้ว่าขั้นปราณยุทธ์จะเสียเปรียบอย่างมหาศาล แต่ก็ยังพอมีโอกาสชนะอยู่ แต่หากเป็นการต่อสู้ระหว่างสิบคนในขั้นกายสุวรรณ กับสิบคนในขั้นปราณยุทธ์
หรือหนึ่งร้อยคนในขั้นกายสุวรรณ กับหนึ่งร้อยคนในขั้นปราณยุทธ์
คิดว่าฝ่ายที่อยู่ในขั้นปราณยุทธ์ยังมีโอกาสชนะอยู่หรือไม่?
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้!
และหลักการนี้ใช้ได้กับพลังปราณกระบี่เช่นกัน!
หากเขากลายเป็นมหาปรมาจารย์กระบี่ และสามารถปลดปล่อยพลังปราณกระบี่ได้อย่างต่อเนื่อง
หากทุกสายของพลังปราณกระบี่ของเขาแข็งแกร่งกว่าผู้อื่นถึงสองเท่าหรือมากกว่านั้น
แล้วใครกันจะสามารถต้านทานพลังของเขาได้!?
เฟิงอู๋เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าด้วยความเข้าใจ
“ข้าเข้าใจแล้ว! แต่ข้าอยากรู้ว่าวิถีกระบี่สูงสุดในขั้นเจตนากระบี่สามารถไปได้ไกลที่สุดแค่ไหน?”
เยว่ชิงอิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า
“สูงสุด? ตามบันทึกในประวัติศาสตร์ของดินแดนวิญญาณยุทธ์ อัจฉริยะกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในอดีตสามารถปลดปล่อยรัศมีกระบี่ที่ยาวถึงเก้าฉื่อได้!”
“แต่เรื่องนี้เป็นเพียงตำนาน ข้าไม่เคยพบใครที่สามารถพัฒนารัศมีกระบี่ไปถึงระดับนั้นได้จริงๆ”
“เก้าฉื่อ?” เฟิงอู๋เฉินลูบคางครุ่นคิด ก่อนจะถามว่า
“แล้วเจ้าล่ะ? ก่อนที่เจ้าจะทะลวงเข้าสู่ขั้นปราณกระบี่ รัศมีกระบี่ของเจ้ามีระยะเท่าใด?”
เยว่ชิงอิงเผยรอยยิ้มงดงาม และกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“เจ็ดฉื่อ!”
เจ็ดฉื่อ!
นั่นหมายความว่า พลังปราณกระบี่ของเยว่ชิงอิงในตอนนี้ แข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์กระบี่ทั่วไปถึงสองเท่า!
เฟิงอู๋เฉินยังคงจมอยู่ในภวังค์ความคิด แต่เยว่ชิงอิงกลับกล่าวต่อ
“แต่หากเจ้าเหนือข้าไม่ได้หรือตามข้าไม่ทัน เช่นนั้นก็อย่าได้คิดถึงข้าอีก ลืมเรื่องทุกอย่างระหว่างเราไปซะ!”
เฟิงอู๋เฉินชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ
“เช่นนั้นหมายความว่า หากข้าก้าวข้ามเจ้าได้ ข้าก็จะมีสิทธิ์อยู่เคียงข้างเจ้าใช่หรือไม่?”
ใบหน้าของเยว่ชิงอิงพลันขึ้นสีแดง “ขะ..ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้นเสียหน่อย!”
เฟิงอู๋เฉินไม่กล่าวอะไรต่อ แต่ในใจของเขากลับมีเป้าหมายที่แน่วแน่แล้ว
‘เจ็ดฉื่อรึ? หากข้าหยุดอยู่แค่เจ็ดฉื่อ ไม่เพียงแต่ผู้อื่นจะมองข้าม แม้แต่ตัวข้าก็คงดูแคลนตัวเองเช่นกัน เก้าฉื่อ! ขีดสุดของข้า... ต้องเป็นเก้าฉื่อเท่านั้น!’
......................................................