บทที่ 60 เจอหนึ่งฆ่าหนึ่ง!
บทที่ 60 เจอหนึ่งฆ่าหนึ่ง!
คิดได้เช่นนั้น หลินหว่านก็เคลื่อนไหวทันที
แต่ร่างของนางเพิ่งทะยานออกไปได้ไม่ไกล ก็สัมผัสได้ถึงปราณกระบี่สายหนึ่งที่ไล่ตามมาไม่ห่าง
พริบตานั้นเอง สีหน้าของนางพลันซีดเผือดไร้เลือดฝาด
พลังของปราณกระบี่สายนี้ มิใช่สิ่งที่นางสามารถต้านทานได้แม้แต่น้อย!
“อาจารย์! ช่วยข้าด้วย!”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ทันใด แสงสีแดงสายหนึ่งกลับพุ่งมาจากปลายขอบฟ้า ชนเข้ากับปราณกระบี่อย่างแรง!
“ปัง!”
เสียงระเบิดของพลังดังกึกก้อง คลื่นปะทะส่งร่างของหลินหว่านกระเด็นจากกลางอากาศกระแทกลงพื้นอย่างแรง ก่อนกลิ้งไปอีกหลายตลบ
ในขณะเดียวกัน เสียงเย็นเยียบปนความอำมหิตสายหนึ่งก็ดังขึ้น
“เยว่ชิงอิง! เจ้าคิดจะสังหารศิษย์ของข้าจริงๆ หรือ?”
เจ้าของเสียงนั้นคือ ฉือเหลี่ยน!
เยว่ชิงอิงกลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงสงบ
“นางพูดจาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นับว่าสมควรตาย! ถูกคนของตนเองสั่งสอน ยังดีกว่าออกไปให้คนนอกสั่งสอนในภายหลัง”
“หึ!”
ฉือเหลี่ยน แค่นเสียงเย็นชา
“เห็นแก่หน้าอาจารย์ของเจ้า ข้าจะไม่ถือสาก็ได้ แต่เจ้าหนุ่มข้างหลังเจ้า!”
นัยน์ตาของฉือเหลี่ยนหรี่ลง จับจ้องไปยังเฟิงอู๋เฉิน
“มันสังหารศิษย์ของยอดเขาอือหยางของข้าไปมากมาย ไม่ว่าอย่างไรวันนี้มันต้องตาย!”
เยว่ชิงอิงมิได้ตอบโต้ให้มากความ นางเพียงยกกระบี่ยาวขึ้นชี้ไปเบื้องหน้า สีหน้าเรียบนิ่งไร้แววครั่นคร้าม
“หากข้าไม่ยอมล่ะ เจ้าจะว่าอย่างไร?”
ฉือเหลี่ยนหัวเราะเย็นชา
“เจ้ายังไม่อาจขวางก็ได้!”
แม้ว่าเยว่ชิงอิงจะเป็นปรมาจารย์กระบี่ผู้แข็งแกร่ง แต่ท้ายที่สุด นางยังอยู่เพียงแค่ขั้นกายสุวรรณ
แต่ฉือเหลี่ยนนั้น เป็นผู้บรรลุขั้นทะเลโลหิตช่วงปลาย!
ยิ่งระดับพลังยุทธ์สูงขึ้น ความแตกต่างของแต่ละขั้นยิ่งมหาศาล
สำหรับยอดฝีมือขั้นทะเลโลหิตแล้ว เพียงความแตกต่างแค่หนึ่งระดับ ก็เหมือนฟ้ากับเหว!
ยามนี้ พลังอันน่าสะพรึงของฉือเหลี่ยนแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง กดดันไปทั่วทุกทิศทาง
ในมือของเขา พลังยุทธ์ได้หลอมรวมเป็นกระบวนท่าวิชาสังหาร หมายจะปลิดชีวิตเฟิงอู๋เฉิน!
เยว่ชิงอิงยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเฟิงอู๋เฉิน ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำ ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อน
“วูมมมม!”
เสียงคลื่นอากาศสะท้านกึกก้อง พลังมหาศาลที่ฉือเหลี่ยนร่ายขึ้นถูกซัดออกมาในพริบตา
พลังทำลายล้างพุ่งตรงเข้าหาเฟิงอู๋เฉิน
“เฮ้อ…”
ขณะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันทางฝั่งยอดเขาอู๋เหิน พลันมีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้น
ก่อนที่ปราณกระบี่สายหนึ่งจะพุ่งออกมาจากทิศทางต้นเสียง
ทันใดนั้น อากาศเหนือศีรษะของทุกคนเกิดการบิดเบี้ยวราวกับมิติความเป็นจริงกำลังจะถูกฉีกกระชาก!
“ปัง!”
เสียงกึกก้องกัมปนาทสะท้านอีกครั้ง พลังทำลายล้างของฉือเหลี่ยนแหลกสลายไปในพริบตา!
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นต่างตื่นตะลึง
นั่นคือการโจมตีของยอดฝีมือขั้นทะเลโลหิตช่วงปลาย!
แต่กลับถูกปราณกระบี่ฝันสลายไปในทันที!
เช่นนั้นแล้ว ผู้ที่ออกกระบี่เมื่อครู่จะต้องแข็งแกร่งเพียงใดกัน!?
เพียงชั่วอึดใจ ร่างของลั่วเฟิงกู่ก็ปรากฏขึ้นบนเส้นทางภูเขา
ชายชราผู้มีร่างกายผอมโซ สวมชุดเก่าขาด นำพาความเกียจคร้านติดตัวมาเต็มเปี่ยม เดินเซไปเซมา คล้ายคนเมาสุรากำลังหาทางลงจากภูเขา
“นั่น...ฝีมือตาเฒ่าลั่วงั้นหรือ!?”
ดวงตาของเย่เซียวเบิกกว้างราวกับจะหลุดออกจากเบ้า
“ตาเฒ่านี่…ก็เป็นผู้ฝึกกระบี่รึ!?”
‘ซ้ำยังไม่ใช่เพียงแค่ผู้ฝึกกระบี่ธรรมดา…แต่เป็นปรมาจารย์กระบี่ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง!’
เมื่อเดินโซซัดโซเซมาใกล้พอประมาณ ชายชราจึงได้เอ่ยปาก
“เจ้าเป็นถึงเจ้าหุบเขาอันดับหนึ่ง แต่คิดจะลงมือกับศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนัก ข้าเห็นแล้วอดสมเพชแทนเจ้าไม่ได้ หากเจ้าต้องการสู้จริงๆ เช่นนั้นข้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง!”
แววตาของฉือเหลี่ยน พลันแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคม
“ที่แท้ เจ้าก็ยังไม่ตาย! มิน่าล่ะ ยอดเขาอู๋เหินจึงสามารถหวนคืนมาได้! เจ้าคิดจะเปิดเขารับศิษย์อีกครั้ง เพื่อฉุดสำนักชิงเฉินให้ตกต่ำลงกระนั้นหรือ!?”
ลั่วเฟิงกู่หัวเราะหยัน ก่อนกล่าวอย่างเกียจคร้าน
“รับศิษย์? ข้าไม่เคยรับศิษย์เลยสักคนเดียว เจ้าลองถามพวกเด็กนี่สิว่ามีใครเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”
สิ้นคำของลั่วเฟิงกู่ ทั้งสี่คนพลันตกอยู่ในความเงียบ
จริงอยู่ ที่พวกเขาเข้าร่วมยอดเขาอู๋เหิน แต่กลับมิได้ผ่านพิธีคารวะอาจารย์!
ระหว่างพวกเขากับลั่วเฟิงกู่ ไม่มีความเกี่ยวข้องในฐานะศิษย์อาจารย์เลยแม้แต่น้อย!
ก่อนหน้านี้ เฟิงอู๋เฉินคิดว่าลั่วเฟิงกู่เป็นเพียงชายชราที่ไม่ยึดถือพิธีการ
ทว่าบัดนี้ ดูเหมือนเรื่องราวจะมีความซับซ้อน ยิ่งกว่านั้นมาก…
ดวงตาของฉือเหลี่ยนพลันหรี่ลง
“ไม่ใช่ศิษย์ของเจ้ารึ? เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงต้องปกป้องมัน?”
ลั่วเฟิงกู่ยิ้มบางๆ แต่แววตากลับฉายประกายคมกล้า
“แม้มันจะมิใช่ศิษย์ของข้า แต่ตราบใดที่มันอยู่บนยอดเขาอู๋เหิน แม้แต่ดอกไม้ ก้อนหิน หรือกิ่งไม้ในที่แห่งนี้ ข้าก็มิอาจปล่อยให้เจ้าทำร้ายพวกมันได้!”
แววตาของฉือเหลี่ยนเย็นเยียบลงยิ่งกว่าเดิม
“แล้วหากมันออกจากยอดเขาอู๋เหินล่ะ?”
ลั่วเฟิงกู่หัวเราะเบาๆ ก่อนแค่นเสียงเย็นชา
“อย่าคิดมาใช้เล่ห์เหลี่ยมกับข้า! ตราบใดที่ไม่เป็นการละเมิดกฎของสำนักหรือก่อเรื่องร้ายแรง ผู้อาวุโสและเจ้าหุบเขาย่อมไม่มีสิทธิ์แทรกแซงความขัดแย้งระหว่างศิษย์ นี่คือกฎของสำนักชิงเฉินที่มีมาแต่โบราณ!”
“ศิษย์ของเจ้าหลายคนร่วมมือกันล้อมฆ่ามันบนยอดเขาหลักก่อน หากพวกมันถูกฆ่าก็เป็นเพียงเพราะฝีมือไม่ถึงเท่านั้น! แต่ถ้าเจ้ากล้าฝ่าฝืนกฎสำนักลงมือสังหารมันจริงๆ เช่นนั้นข้าก็จะไม่ถือกฎเกณฑ์ใดกับเจ้าเช่นกัน อย่างไรเสีย ศิษย์วัยเยาว์ของยอดเขาอือหยางก็มีมากกว่ายอดเขาอู๋เหินไม่น้อย!”
น้ำเสียงของลั่วเฟิงกู่สงบ หากแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันหนาวเหน็บ
คำพูดนี้ทำให้ฉือเหลี่ยนตัวสั่นวูบ!
เขารู้ดีว่า ชายชราผู้นี้เอาจริง!
หากเขาลงมือสังหารเฟิงอู๋เฉิน ลั่วเฟิงกู่จะต้องตอบโต้กลับโดยไม่ลังเล และเป้าหมายก็คือศิษย์ของยอดเขาอือหยางทั้งหมด!
ต่อให้เขาแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็ไม่อาจคอยปกป้องศิษย์ของตนได้ตลอดเวลา!
“ดี! ดีมาก! ในเมื่อเจ้ากล้าพูดถึงขนาดนี้ วันนี้ข้าจะไม่ฆ่ามัน!”
ฉือเหลี่ยนพลันหันกายไปทางหลินหว่านและฉินเฟิง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ถ่ายทอดคำสั่งออกไปแก่ศิษย์ของยอดเขาอือหยางทุกคน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป....”
“ผู้ใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับยอดเขาอู๋เหิน ตราบใดที่ออกจากเขาลูกนี้ไป จงสังหารมันให้หมดไม่มีละเว้น!”
“เจอหนึ่งฆ่าหนึ่ง!”
คำสั่งนี้ทำให้เหล่าผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!
นี่หมายความว่า ยอดเขาอือหยางตั้งใจจะเปิดศึกตัดรากถอนโคนกับยอดเขาอู๋เหินอย่างนั้นหรือ!?
แม้ว่าทั้งสองยอดเขาจะมีวิถีแตกต่างกัน แต่อย่างไรก็ยังอยู่ใต้ร่มธงของสำนักชิงเฉิน
โดยทั่วไปแล้ว ไม่ควรถึงขั้นทำลายล้างกันเช่นนี้!
ฉือเหลี่ยนปรายตามองลั่วเฟิงกู่ พลางแค่นเสียงเย็นชา
“แน่นอน...เจ้าสามารถเก็บเจ้าพวกนี้ไว้บนยอดเขาอู๋เหินตลอดกาลได้ แต่หากมันก้าวออกจากที่นี่เมื่อใด เจ้าก็เตรียมเก็บศพพวกมันได้เลย!”