บทที่ 57 เจ้าก็มาด้วยหรือ?
บทที่ 57 เจ้าก็มาด้วยหรือ?
ขณะที่เขากำลังตกตะลึง เขารีบยกแขนขึ้นไขว้กันเพื่อตั้งรับการโจมตีของเฟิงอู๋เฉิน
“แหลกสลายไปซะ!”
เพียงพริบตา กระบี่เพลิงสุริยันก็ปะทะเข้ากับกำไลลี่ฮั่วอีกครั้ง
“ปัง!”
เปลวเพลิงและรัศมีกระบี่แผ่คลื่นพลังปะทะออกมาอย่างดุเดือด กวาดล้างทุกสิ่งโดยรอบจนพังพินาศ!
ทำเอาศิษย์ที่มีพลังยุทธ์ต่ำเตี้ยไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย!
“อ๊ากกกก!”
ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เหยียนเหิงทุ่มพลังทั้งหมดที่มี กู่ร้องคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทั่วสรรพางค์สั่นสะท้านจนยากจะยืนหยัด
“เจ้าแพ้แล้ว!”
เฟิงอู๋เฉินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงราบเรียบเพียงสามคำ
“แกร๊ก!”
เสียงแตกร้าวกังวานขึ้น กำไลลี่ฮั่วปรากฏรอยร้าวทั่วทั้งวง
และแล้ว…
“ฉัวะ!”
เมื่อปราศจากการปกป้องของกำไลลี่ฮั่ว เหยียนเหิงจะต้านทานพลังของกระบี่เพลิงสุริยันได้อย่างไร?
“อ๊ากกกก!”
เสียงแผดร้องดังลั่น แขนทั้งสองข้างของเหยียนเหิงถูกฟันขาดกระเด็นไป!
รอยกระบี่ลึกจนเห็นกระดูกพาดผ่านกลางหน้าอก โลหิตแดงฉานอาบไปทั่วร่าง ก่อนจะปลิวกระเด็นไปตกกลางฝูงชน!
“ศิษย์พี่เหยียน!”
สภาพอันน่าสังเวชของเหยียนเหิงทำให้ศิษย์ยอดเขาอือหยางถึงกับหวาดผวา
แม้แต่ยอดฝีมือขั้นปราณยุทธ์ระดับแปดยังถูกสยบลงด้วยกระบี่เดียว
หากจะมีใครสามารถรับมือกับเฟิงอู๋เฉินได้ เกรงว่าคงมีแต่ศิษย์แท้จริงของยอดเขาอือหยางเท่านั้น!
พวกเขาต่างก็สงสัย ว่าชายผู้นี้เป็นอสูรกายประเภทไหนกันแน่!?
ขณะเดียวกัน ในบริเวณไม่ไกลนัก ก็มีเสียงแผดร้องดังขึ้นอีกหลายเสียง
ศิษย์ของยอดเขาอือหยางที่เข้าไปล้อมโจมตีหลิวเฟยและเย่เซียว ต่างก็ล้มตายกันไปเป็นแถว!
ยามนี้ หลิวเฟยใช้กระบี่วิญญาณของนางแทงเข้าไปยังจุดตันเถียนของศิษย์ผู้หนึ่ง
เส้นชีพจรวิญญาณของเขากลับถูกดึงออกมาอย่างช้าๆ ผ่านตัวกระบี่ในมือของหลิวเฟย และหลอมรวมเข้าสู่ร่างของนาง!
หลังจากดูดซับชีพจรวิญญาณของอีกฝ่าย พลังปราณของหลิวเฟยก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล
กระบี่ในมือนางพลันสะบัดอีกครั้ง ศัตรูอีกหลายคนก็ล้มตายลงไปทันที!
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ทุกคนก็ถึงกับเย็นวาบไปทั้งตัวด้วยความหวาดหวั่น
สามารถดูดซับชีพจรวิญญาณของผู้อื่นได้...นี่มันเป็นวิชาอันใดกัน!?
หลังจากสังหารคนไปมากมาย หลิวเฟยพลันก้มลงหยิบกระบี่ของศิษย์ผู้หนึ่งขึ้นมาแล้วยื่นให้เย่เซียว
“เจ้ามัวยื่นบื้ออะไรอยู่? ไฉนยังไม่ลงมือฆ่าพวกมันอีก? เจ้ามิใช่ผู้ฝึกกระบี่เหมือนกันหรืออย่างไร!?”
“เคร้ง!”
เมื่อเห็นภาพสังหารโหดตรงหน้า เย่เซียวกลับหน้าซีดเผือด ฝ่ามือสั่นระริก จนทำให้กระบี่ที่ได้รับมาหลุดจากมือร่วงลงกระทบพื้น
“ไม่...ข้าทำไม่ได้!”
“เจ้า...”
ในเวลานั้นเอง เฟิงอู๋เฉินก็สะบัดกระบี่ของตนออกไปผ่านฝูงชนจนเป็นเส้นทางโลหิต
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พลังของกระบี่ลึกลับนั้นแข็งแกร่งยิ่ง แต่ก็แลกมาด้วยการใช้พลังปราณมหาศาล
กระบี่เมื่อครู่เพียงกระบี่เดียว กลับใช้พลังปราณของเขาไปกว่าครึ่ง!
เมื่อศิษย์ยอดเขาอือหยางต่างตกตะลึงกับพลังทำลายล้างของเขา
เหยียนเหิงที่แขนทั้งสองข้างถูกตัดขาดกลับตาแดงก่ำ ตะโกนก้องด้วยความโกรธแค้น
“อย่ากลัวมัน! มันหมดแรงแล้ว! ฆ่ามันซะ! ล้างแค้นให้พวกเราที่...”
“ฉัวะ!”
เสียงของเหยียนเหิงขาดหายไปในทันที เพราะยามนี้รัศมีกระบี่พุ่งแหวกอากาศวาบเข้าหา
ศีรษะของเขาถูกกระบี่ทะลวงผ่านตรงกลางหว่างคิ้ว!
เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากแผล ปกคลุมใบหน้า สายตาของเหยียนเหิงพลันแข็งค้าง ก่อนร่างจะล้มลงสู่พื้น
“พล่ามมากนัก!”
“……”
ศิษย์ยอดเขาอือหยางที่ยืนอยู่ด้านหลัง ต่างหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่ละคนราวกับถูกสาปให้เป็นรูปปั้น ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
“ไป!”
หลังจากสังหารเหยียนเหิง เฟิงอู๋เฉินก็ส่งสัญญาณเรียกหลิวเฟยและเย่เซียว ก่อนจะมุ่งหน้ากลับยอดเขาอู๋เหินทันที
ครั้งนี้พวกเขาก่อเรื่องใหญ่โต สังหารศิษย์ไปมากมาย เกรงว่าผู้อาวุโสของสำนักคงเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว
ขืนยังชักช้า พวกเขาอาจไม่มีโอกาสหลบหนีอีก!
ทั้งสามพุ่งทะยานไปตามเส้นทางสู่ยอดเขาอู๋เหิน
แต่แล้ว...
ขณะที่เฟิงอู๋เฉินกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เขาก็พลันหยุดชะงัก ก่อนจะหันกลับมาแทงกระบี่ออกไปทันที!
“ฉัวะ!”
สิ่งที่พุ่งเข้ามาหาเขากลับเป็นหอกยาวแปดฉื่อเล่มหนึ่ง!
ปลายหอกปกคลุมด้วยประกายแสงสีเหลืองจางๆ กระบี่ของเฟิงอู๋เฉินแม้จะแข็งแกร่ง แต่แรงกดดันจากหอกเล่มนี้กลับเหนือกว่า!
“ขั้นกายสุวรรณ!”
เฟิงอู๋เฉินไม่กล้าประมาท เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีต้านรับการโจมตีนี้
แต่แม้จะปัดป้องได้สำเร็จ ร่างของเขากลับถูกแรงปะทะซัดกระเด็นออกไปหลายจั้ง
ลำคอของเขาพลันรู้สึกตีบตัน เกือบจะกระอักโลหิตออกมา!
“เจ้าฆ่าน้องสาวข้า! หยามเกียรติอาจารย์ข้า! และบัดนี้ยังสังหารศิษย์ยอดเขาอือหยางไปอีกมากมาย คิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ? จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ซะ!”
เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหอกเงินที่ถูกกระบี่เพลิงสุริยันสะท้อนออกไป กลับถูกคว้าโดยชายหนุ่มในชุดขาวผู้หนึ่ง
เขามีร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย มือกำหอกสีเงิน ดูสง่างามและทรงพลัง
และเมื่อพิจารณาใบหน้าของเขาให้ดี ก็พบว่ามีส่วนคล้ายคลึงกับฉินเสี่ยวโหรวผู้ที่ถูกเฟิงอู๋เฉินสังหารไปเมื่อหลายวันก่อนถึงสามส่วน!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ชายคนนี้ก็คืออัจฉริยะของตระกูลฉินแห่งเมืองหลวง ฉินเฟิง!
หลังจากที่ฉินเฟิงปรากฏตัว จู่ๆ พลังสายฟ้าและเปลวเพลิงก็สว่างวาบตามมาจากเบื้องหลังเขา มันเป็นพลังที่ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
ทันใด เสียงแผดร้องอย่างโกรธเกรี้ยวของสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้น!
“เฟิงอู๋เฉิน! วันนี้ข้าจะตัดหัวเจ้าไปเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของบิดาและปู่ของข้าในปรภพ!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฟิงอู๋เฉินพลันชะงักนิ่งไปครู่
แต่ไม่นาน รอยยิ้มบางๆ กลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
“เจ้าก็มาด้วยหรือ?”