บทที่ 45 อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่
บทที่ 45 อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่
พลังของผู้ฝึกกระบี่นั้นแข็งแกร่งเหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับเดียวกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และตอนนี้เยว่ชิงอิงยังก้าวไปสู่ระดับปรมาจารย์กระบี่อีกต่างหาก
ต่อหน้ากระบี่ของนาง เกราะพลังวิญญาณของผู้บรรลุขั้นกายสุวรรณ จึงเปราะบางราวกับกระดาษ!
เมื่อเห็นเยว่ชิงอิงยกกระบี่ขึ้นเตรียมปลดปล่อยปราณกระบี่ สีหน้าของหลิงซงพลันซีดเผือดไร้เลือดฝาด
ด้วยสภาพของเขายามนี้ ย่อมมิอาจหลบหนีกระบี่สังหารของนางได้แน่นอน!
ท่ามกลางช่วงเวลาเป็นตาย กลับแว่วเสียงร้องตะโกนก็ดังมาจากทุกสารทิศ
“เยว่ชิงอิง! เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ผู้อาวุโสหลิงซงคือเสาหลักของสำนักชิงเฉิน เจ้าจะฆ่าเขามิได้!”
ทุกคนหันไปตามเสียง ก็พบว่ากลุ่มคนที่เร่งรุดมาล้วนเป็นผู้อาวุโสของแต่ละยอดเขา
รวมถึงลู่ชิงที่เฟิงอู๋เฉินเคยพบมาก่อน!
แต่เยว่ชิงอิงกลับมิได้คิดจะไว้หน้าพวกเขาแม้แต่น้อย
กระบี่ของนางยังคงเหวี่ยงฟาดลงมาโดยไร้ซึ่งความลังเล!
“แย่แล้ว! ต้องช่วยผู้อาวุโสหลิงซงให้ได้!”
แทบจะทันที ผู้อาวุโสขั้นกายสุวรรณระดับสูงสุดเจ็ดแปดคน รีบผนึกกำลังกันเข้าขวางหน้า ต้านรับปราณกระบี่ของเยว่ชิงอิง!
“ปัง!”
เสียงระเบิดสนั่นขึ้น แรงปะทะจากพลังทั้งสองฝั่งสั่นสะเทือนไปทั่วอาณาบริเวณ
กระแสลมอันเกรี้ยวกราดที่เกิดจากแรงกระแทกโหมซัดจนทุกคนจนรู้สึกแสบใบหน้า
“พวกเจ้าคิดจะขัดขวางข้างั้นหรือ?”
เยว่ชิงอิงจ้องมองเหล่าผู้อาวุโสโดยปราศจากแววครั่นคร้าม ตรงกันข้าม นางกลับแผ่จิตสังหารอันแรงกล้าออกมา ราวกับว่าคิดจะรับมือพวกเขาทั้งหมดเพียงลำพัง!
“แม่นางเยว่! หากผู้อาวุโสกระทำความผิด สำนักย่อมมีระเบียบลงโทษอยู่แล้ว มิใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจเอง!”
“ฮึ! เพียงเพราะไอ้เด็กไร้ชีพจรวิญญาณคนเดียว เจ้าถึงกับกล้าลงมือสังหารผู้อาวุโสสำนักเช่นนี้ เจ้าไม่ล้ำเส้นเกินไปหน่อยหรือ?”
“อีกอย่าง เส้นทางนั้นเขาเลือกเดินเอง การที่เขาตายอยู่ข้างใน ก็แค่ไร้พรสวรรค์ ยังจะโทษผู้ใดได้?”
“ตึง!”
ทันใดนั้น เสียงระฆังหนักแน่นดังก้องไปทั่วทั้งขุนเขา กระจายสะท้อนก้องระหว่างยอดเขาต่าง ๆ
พอเสียงระฆังดังขึ้น ทุกสรรพสิ่งพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
“ตึง!”
“ตึง!”
“ตึง!”
เสียงระฆังโบราณดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชวนให้รู้สึกขนลุก
ทุกคนในที่นั้นต่างเผยสีหน้าเหมือนเห็นผี สายตาพลันหันไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่ได้นัดหมาย
“ระฆังแห่งการตระหนักรู้ดังขึ้น! หรือว่า… เขาฝ่าด่านนั้นมาได้?”
“หึหึ… ทำเป็นพูดให้ดูน่ากลัวไปได้ ที่แท้ก็แค่ค่ายกลสังหารระดับต่ำที่ซ้อนทับกันเท่านั้นเอง! ช่างน่าเบื่อสิ้นดี!”
เฟิงอู๋เฉินพึมพำกับตัวเองพลางเดินออกมาจากเส้นทางภูเขาสายที่สอง
สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ค่ายกลบนเส้นทางสายนี้อาจเป็นเส้นทางแห่งความตายที่ไม่มีวันรอดพ้น
แต่สำหรับ เฟิงอู๋เฉินที่มีประสบการณ์ของจ้าวสวรรค์ในชาติก่อน การทำลายค่ายกลเช่นนี้ เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!
โลกทั้งใบเงียบสงัด
เสียงระฆังจากภูเขายังดังก้องในโสตประสาทของทุกคน
ทุกสายตาหันไปมอง เฟิงอู๋เฉินที่ก้าวออกมาจากเส้นทางสายนั้นกลับไร้แม้รอยขีดข่วน!
ไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นบนอาภรณ์ของเขา!
นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไร?!
“เป็นไปไม่ได้! เจ้าจะผ่านค่ายกลของสำนักชิงเฉินไปได้อย่างไร?! เจ้าต้องโกงแน่ๆ! เจ้าต้องโกงแน่ๆ!!”
หลิงซงตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน
มู่ฉิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองเฟิงอู๋เฉินด้วยสายตาเหม่อลอย ก่อนที่วาจาของเขาจะย้อนกลับมาในความคิดของนางอีกครั้ง
“หากเจ้าคิดว่าเจ้าด้อยกว่านาง เช่นนั้นเจ้าก็ทำได้แค่เดินตามหลังนางเท่านั้น”
“แต่หากเจ้าคิดว่าเจ้าสามารถแข็งแกร่งกว่านางได้ เจ้าก็จะมีโอกาสเหนือกว่านางได้เช่นกัน!”
“อย่าดูถูกตัวเอง… และอย่าดูถูกข้า!”
‘เขาทำได้จริงๆ…’
ขณะที่ทุกคนยังอยู่ในอาการตะลึงงัน
มีเพียงเยว่ชิงอิงเท่านั้นที่ปรายตามองเฟิงอู๋เฉินอย่างสงบ
“เจ้าออกมาช้ากว่าที่ข้าคิด”
“โอ้? เจ้ารู้อยู่แล้วงั้นหรือว่าข้าจะออกมาได้?”
นางตอบด้วยเสียงราบเรียบ
“หากเจ้าออกมาไม่ได้ ก็แค่พิสูจน์ว่าข้าดูคนผิด”
เฟิงอู๋เฉินมองไปยังร่างไร้วิญญาณของเหล่าผู้ดูแล ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงฆ่าพวกมัน?”
เยว่ชิงอิงตอบตาไม่กระพริบ
“ข้าเพียงระบายโทสะแทนเจ้าล่วงหน้า ทำไม เจ้ามีปัญหางั้นหรือ?”
“ไม่มีปัญหา! ขอบคุณ!”
“……”
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ในสำนักต่างพากันแข็งค้าง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
เยว่ชิงอิง ผู้เป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนัก ถึงกับลงมือสังหารผู้ดูแลของสำนัก
และเกือบจะสังหารผู้อาวุโสหลิงซง!
ทั้งหมดนี้… ก็เพียงเพื่อระบายความโกรธแทนเฟิงอู๋เฉินเท่านั้น?!
นี่มันเป็นการตบหน้าพวกเขาต่อหน้าธารกำนัลเลยไม่ใช่หรือ!?
แต่ที่น่าหวาดหวั่นกว่านั้นคือ…เยว่ชิงอิงเป็นปรมาจารย์กระบี่
เฟิงอู๋เฉินก็เป็นอัจฉริยะที่สามารถฝ่าด่านค่ายกลสังหารได้
หากทั้งสองร่วมมือกันจริงๆ…มีใครกล้าดูแคลนพวกเขาได้อีก!?
ทันใดนั้น ร่างเงาสี่สายพลันพุ่งลงมาจากฟากฟ้า!
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ระฆังแห่งการตระหนักรู้ดังเช่นนี้ สำนักชิงเฉินของเราคงได้ต้อนรับอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่อีกคนแล้ว!”
เสียงหัวเราะก้องกังวานของชายชราผู้หนึ่งดังขึ้น เขาสวมอาภรณ์สีดำ แววตาเต็มไปด้วยความยินดี
ตามมาด้วยชายวัยกลางคนในชุดนักปราชญ์สีเขียว ผู้ที่ก้าวลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกัน
“ไม่อยากเชื่อเลยว่าภายในศิษย์รุ่นนี้ จะมีคนที่สามารถฝ่าด่านเส้นทางสายสองได้ พวกเรามองพลาดไปจริงๆ!”
แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้สนทนาต่อ
ชายชราผู้สวมอาภรณ์แดงฉาน เปี่ยมไปด้วยพลังเพลิงอันร้อนแรง ก็แทรกขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
“ฮึ่ม! มีอะไรให้พวกเจ้าต้องตื่นเต้นกัน? อัจฉริยะเช่นนี้ย่อมต้องเข้าสู่ยอดเขาอือหยางของข้า! พวกเจ้าก็อย่าหวังมาแย่งให้เสียเวลาเลย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ผู้อาวุโสที่เหลืออีกสามคนต่างเผยสีหน้าไม่พอใจ
หญิงชราผู้สวมเสื้อคลุมลายดอกไม้สีดำเอ่ยเสียงเย็น
“เรื่องนี้ยังมิได้ตัดสิน! ผู้ที่สามารถลั่นระฆังแห่งการตระหนักรู้ ควรได้รับการเลือกสรรอย่างเป็นธรรม!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ชายชราชุดแดงระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง
“พวกเจ้ายังคิดจะหลอกตัวเองอีกหรือ? ในบรรดาสี่ยอดเขาของสำนักชิงเฉิน อือหยางของข้ามีพลังแข็งแกร่งเหนือกว่าพวกเจ้าถึงสองเท่า! เจ้าจะมาแย่งข้าได้อย่างไร?”
คำกล่าวของเขาทำให้ผู้อาวุโสอีกสามคนถึงกับเงียบไป
แม้ว่าเขาจะหยิ่งผยอง แต่ก็มิอาจปฏิเสธได้ เพราะสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง
ไม่นานนัก เงาร่างทั้งสี่ก็ร่อนลงยังหน้าประตูสำนัก
“คารวะเจ้าหุบเขา!”
เมื่อเห็นการมาถึงของพวกเขา บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสทั้งหมดของสำนัก ต่างพากันคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียง
มีเพียงผู้เดียวที่ยังคงนิ่งเฉย คือเยว่ชิงอิง