บทที่ 12 แขกคนสำคัญ
บทที่ 12 แขกคนสำคัญ
ทันใดนั้น เฟิงซีก็ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูที่ถูกเชือด
“อ๊ากก!”
พวกบ่าวที่เพิ่งตั้งสติได้ มองเห็นเหตุการณ์ตรงหน้ากลับตกตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่ สูดลมหายใจเย็นยะเยือกด้วยความหวาดหวั่น
เพียงแค่หมัดเดียว ข้อมือของเฟิงซีก็ถูกทำลายจนผิดรูปไปโดยสมบูรณ์ กระดูกขาวและเส้นเลือดปูดโปนทะลุออกมาให้เห็น
ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นใด มือข้างนี้ของเขาไม่มีทางใช้การได้อีกต่อไป!
เฟิงซีเป็นคุณชายแห่งตระกูลเฟิงและอยู่ในขั้นปฐมยุทธ์!
กลับพ่ายแพ้ชายที่ถูกเรียกว่าขยะด้วยหมัดเดียว?
อย่างไรก็ตาม เฟิงอู๋เฉินยังไม่หยุดการเคลื่อนไหว หลังจากทำลายมือขวาของเฟิงซีด้วยหมัดแรก ขาของเขาก็ยกขึ้นอย่างรวดเร็ว ฟาดเข้าที่ท้องน้อยของเฟิงซีอย่างแม่นยำ
“โครม!”
ด้วยพลังอันมหาศาล จุดตันเถียนของเฟิงซีถูกทำลายลงในทันที
ยังไม่ทันที่เฟิงซีจะได้แผดเสียงร้องอีกครั้ง เฟิงอู๋เฉินก็ยกเท้าขึ้นเหยียบลงไปที่หน้าอกของเขาอย่างรุนแรง เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่นราวกับไม้ถูกโค่น
เฟิงอู๋เฉินก้มตัวลงเล็กน้อย แหวกเสื้อของเฟิงซีออก ค้นจนพบหยกสีขาวอยู่ภายในเสื้อผ้าของเขา
เขาเช็ดคราบเลือดออกจากหยกเบาๆ และมองมันราวกับสมบัติอันล้ำค่า ก่อนจะเก็บมันไว้ในอกเสื้อ
“เจ้านับเป็นตัวอะไรกัน กล้าแย่งของจากน้องสาวข้าหรือ?”
“ซีเอ๋อร์!”
ในขณะนั้นเอง เสียงตะโกนดังก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวพลันกังวานมาจากนอกลานพัก
พร้อมกับเสียงนั้น ชายวัยกลางคนผู้มีหนวดเล็กน้อยก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นสภาพอันน่าสยดสยองของเฟิงซี ชายผู้นั้นก็มีดวงตาแดงก่ำเปี่ยมด้วยความแค้น
“ไอ้สารเลว…เจ้ากล้าทำร้ายลูกข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ชายผู้นั้นคือบิดาของเฟิงซี นามเฟิงฉางอี้ เป็นผู้อาวุโสคนที่สามแห่งตระกูลเฟิง!
ทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลจากเฟิงฉางอี้ เฟิงอู๋เฉินก็ตระหนักในทันที
“ขั้นปราณยุทธ์!”
เฟิงอู๋เฉินไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ในชั่วพริบตา กระบี่สีแดงฉานเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือเขา พร้อมกับที่ท่วงท่าวิชากระบี่ของชายผู้บ้าคลั่งพลันแวบเข้ามาในความทรงจำ
“อะไร! กระบี่วิญญาณ? เจ้าไปเอาของเช่นนี้มาจากที่ใด?”
เมื่อเห็นกระบี่เพลิงสุริยันในมือเฟิงอู๋เฉิน เฟิงฉางอี้ถึงกับตกตะลึง
ในเมืองเล็กๆ อย่างลั่วเฟิง อาวุธระดับวิญญาณแทบจะหาไม่ได้เลย แต่กระบี่วิญญาณกลับปรากฏอยู่ในมือของเฟิงอู๋เฉิน ทำให้เขาตกใจจนพูดไม่ออก
แน่นอน สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นกำลังจะเกิดขึ้น
เพียงเห็นร่างของเฟิงอู๋เฉินเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายลม วิชากระบี่อันแปลกประหลาดที่เขาใช้นั้นแม้แต่ผู้ที่อยู่ในขั้นปราณยุทธ์อย่างเฟิงฉางอี้ก็ยังถูกทำให้สับสน
ในชั่วพริบตาเดียว
“ฉัวะ!”
เสียงกระบี่เฉือนผ่านเนื้อดังขึ้น รอยแดงปรากฏบนลำคอของเฟิงฉางอี้
เสี้ยวอึดใจ! เลือดพุ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุ
สังหารด้วยกระบี่เดียว!
นี่แหละคือความน่าสะพรึงกลัวของผู้ฝึกกระบี่!
ในขณะนั้น พวกบ่าวที่มองเห็นใบหน้าอันซีดขาวของเฟิงฉางอี้ และเลือดที่นองอยู่บนพื้นต่างมองเฟิงอู๋เฉินด้วยสายตาที่ราวกับเห็นปีศาจ
“เจ้า…เจ้าเป็นผู้ฝึกกระบี่! เป็นไปไม่ได้!”
แม้แต่ในลมหายใจสุดท้าย เฟิงฉางอี้ก็ยังไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
เฟิงอู๋เฉินเคยถูกทำลายชีพจรวิญญาณไปแล้ว เหตุใดจึงสามารถเป็นผู้ฝึกกระบี่ได้!
“ฆ่าคนแล้ว! เขาฆ่าคนแล้ว!”
“รีบไปแจ้งท่านรองประมุข! เร็วเข้า...”
ในขณะนั้นเอง ณ โถงใหญ่ของตระกูลเฟิง กำลังมีการต้อนรับแขกคนสำคัญ
เยว่ชิงอิงนั่งอยู่บนที่นั่งด้านบน นางยกถ้วยชาใกล้มือขึ้นดื่มจนหมด
ด้านข้างของนาง เฟิงฉางอวิ๋นรองประมุขตระกูลเฟิง เอ่ยถามด้วยท่าทีประจบ “แม่นางเยว่ ครั้งนี้สำนักชิงเฉินส่งท่านมาเพียงลำพังหรือ?”
เยว่ชิงอิงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “ผู้อาวุโสของสำนักจะมาถึงที่นี่ในอีกเจ็ดวัน ข้าเพียงบังเอิญฝึกฝนอยู่ใกล้แถวนี้จึงมาก่อน”
เฟิงฉางอวิ๋นพยักหน้ารับ ก่อนจะกล่าวต่อ “แม่นางเยว่...”
แต่ครั้งนี้ เยว่ชิงอิงกลับตัดบทเขาเสียก่อน “แทนที่จะถามเรื่องเหล่านี้ มิสู้ท่านเรียกตัวอัจฉริยะของตระกูลเฟิง ที่เป็นผู้นำพาปรากฏการณ์พรจากสวรรค์มาให้ข้าพบจะดีกว่า”
“อ้อ ได้ๆๆ...”
ไม่นานนัก ชายหนุ่มผู้มีคิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาเป็นประกายในชุดขาวสะอาด เดินเข้ามาภายในห้องโถง
“ท่านพ่อ ท่านเรียกข้าหรือ?”
“โม่เอ๋อร์!” เฟิงฉางอวิ๋นมีสีหน้าปลื้มปิติ “รีบเข้ามา นี่คือศิษย์พี่เยว่แห่งสำนักชิงเฉิน...”
ทว่าไม่ทันที่เฟิงฉางอวิ๋นจะกล่าวแนะนำ เยว่ชิงอิงกลับใช้มือเคาะที่ฝักกระบี่ข้างกาย กระบี่เล่มยาวพลันถูกชักออกมาจากฝัก เจตนากระบี่อันเย็นเยียบปกคลุมร่างของเฟิงโม่ในทันใด
ความรู้สึกนั้นทำให้เขาราวกับตกลงไปใต้ผืนน้ำแข็ง จนผงะก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว