ตอนที่ 3 พลังแห่งเนตร แกล้งสุคุนะ

ระบบนี้นี่มัน...

อันดับแรก ตัดข้อที่สามกับสองออกก่อน เขาได้ลองกินขนมของโกโจไปชิ้นนึงแล้ว มันหวานเกินไป อีกอย่างเขาเองก็ปากดีอยู่แล้ว จะไปอยากได้สกิลปากของนารูโตะอีกทำไมกัน?

แต่ถุงน่องของซึนาเดะนี่มัน ของโคตรดีเลยนะ!

แต่ใครจะต้านทานประตูแปดด่านที่แข็งแกร่งจนสูสีกับมาดาระได้กันล่ะ?

เซี่ยหลิวมีทางเลือกอยู่ในใจแล้ว

ว่าแต่? จริงๆแล้วมีภารกิจระยะยาวด้วยเหรอ?

แสงอุษา? เขาคุ้นเคยกับกลุ่มนี้! นี่คือกลุ่มที่ดังที่สุดในการ์ตูนเรื่องนารูโตะ ทั้งหล่อเท่และลึกลับ!

เมื่อผ้าคลุมเพลิงเมฆาอันเป็นสัญลักษณ์ปรากฏขึ้น ความรู้สึกกดดันและเกรงขามก็จะปรากฏขึ้นตามทันที!

ยิ่งไปกว่านั้น รางวัลคือเนตรวงแหวนกระจกเงาบุปผานิรันดร์! ดูเหมือนว่าฉันจะต้องค่อยๆล่าคนเข้ากลุ่มหลังจากเข้าร่วมโรงเรียนไสยเวท...

โกโจ ซาโตรุจะโกรธมากขนาดนั้นไหมถ้าเขารู้ว่าถูกคนอื่นขโมยลูกศิษย์อยู่ ไม่งั้นก็ชวนโกโจ ซาโตรุโดยตรงเลยดีกว่า...

เซี่ยหลิวส่ายหัว เขาต้องทำภารกิจตรงหน้าให้สำเร็จและได้ประตูแปดด่านซะก่อน!

“เข้าไปข้างในกันเถอะ อาจารย์โกโจ ซาโตรุ”

ใต้แสงจันทร์

อิตาโดริหมดสติไป ขณะที่สุคุนะ ราชาคำสาปเมื่อพันปีก่อนกลับตื่นขึ้นมา!

สุคุนะใช้แรงเพียงเล็กน้อยฉีกแขนของวิญญาณคำสาปให้เป็นชิ้นๆ

รอยคำสาปสีดำปรากฏบนใบหน้าและแขนของร่างอิตาโดริ!

“นิ้วนี้...เป็นของฉัน... คืนมาให้ฉัน!”

ร่างยักษ์ของวิญญาณคำสาปพยายามคลานเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง มุ่งมั่นที่จะกลืนกินบุคคลที่อยู่ตรงหน้ามัน!

"จุ๊ๆ แกนี่มันน่ารำคาญจริงๆ"

สุคุนะเปลี่ยนมือข้างหนึ่งเป็นกรงเล็บแล้วตวัดกลางอากาศ ฉีกร่างอันใหญ่โตของวิญญาณคำสาปให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

เนื้อและเลือดกระจายทั่วบนท้องฟ้าก่อนจะตกลงมาเหมือนฝน!

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาก็ฆ่าวิญญาณคำสาประดับ 1 ที่ทำให้ฟุชิงุโระ เมงุมิตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังได้ทันที!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!”

"ในที่สุดก็ได้เห็นแสงสว่างนี่อีกครั้ง!"

สุคุนะฉีกเสื้อผ้าของเขา มองขึ้นไปบนท้องฟ้าและหัวเราะออกมาดังลั่น ปล่อยให้แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าที่บ้าคลั่งของเขา!

เขาเหยียดแขนออกก่อนจะพูดออกมา “โอ้ นี่คือโลกในอีกพันปีข้างหน้าหรือ? ฉันได้กลิ่นหอมที่น่าหลงใหลมากมายเหลือเกิน!”

เรียวเมง สุกุนะ ปีศาจในตำนานที่มีสองหน้าสี่แขน!

ราชาคำสาปที่แข็งแกร่งที่สุดจากเมื่อพันปีที่แล้ว!

หลายพันปีล่วงมาแล้ว ในยุคสมันอันเรืองรองของไสยเวท มีผู้ใช้คุณไสยจำนวนนับไม่ถ้วนต้องการปัดเป่าเขา แต่ทั้งหมดกลับล้มเหลว และกลายเป็นเพียงกองกระดูกใต้เท้าของเขา!

ตอนนี้หลังจากผ่านไปนานนับพันปี สถานการณ์ "แย่ที่สุด" ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง!

ฟุชิงุโระ เมงุมิมองไปที่อิตาโดริซึ่งถูกแทนที่โดยสุคุนะด้วยสีหน้าซับซ้อน

สุคุนะเหลือบมองฟุชิงุโระ เมงุมิด้วยตาเล็กๆ บนใบหน้าของเขา "ต่อไปก็ตาแกล่ะ"

ขณะที่สุคุนะกำลังจะดำเนินการ...

ปัง

อิตาโดริตบหน้าเขา “นี่มันร่างฉันนะ!”

“ห๊ะ? แกยังขยับตัวได้ยังไงกัน... บ้าเอ้ย! เสียการควบคุมซะแล้ว ฉันคงต้องอดเพลิดเพลินกับแสงจันทร์ไปสักพักหนึ่ง”

เสียงของสุคุนะสะท้อนอยู่ภายในร่างกายของเขา

สองวินาทีต่อมา ออร่าชั่วร้ายก็หายไป และดวงตาเล็กๆบนใบหน้าของเขาก็หดกลับ

“เฮ้ ฟุชิงุโระ นายทำอะไรน่ะ?”

ฟุชิงุโระ เมงุมิ คุกเข่าครึ่งหนึ่งบนพื้นพร้อมทำท่าผสานมือเตรียมพร้อมโจมตี : "ต้องขอโทษด้วย ตามกฎของผู้ใช้คุณไสย ฉัน...ต้องปัดเป่านาย!"

“ไหน ขอดูหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

จู่ๆ เซี่ยหลิวและโกโจ ซาโตรุก็ปรากฏตัวอยู่ข้างๆเขา

ฟุชิงุโระ เมงุมิรู้สึกดีใจมาก : "อาจารย์โกโจ ซาโตรุ มาได้สักทีนะครับ!"

“หืม? คนข้างๆเขาเป็นใคร?”

ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยทำให้เขาต้องหันกลับไปถามโกโจ ซาโตรุ

โกโจ ซาโตรุ : "นี่น่ะเหรอ! นี่คือเซี่ยหลิว ผู้ใช้คุณไสยระดับอัจฉริยะคนใหม่ที่ฉันพามา เป็นไงบ้าง เขาหล่อพอๆกับอาจารย์เลยเนอะ?"

เซี่ยหลิวยิ้มและทักทายเขาเมื่อมองไปที่ฟุชิงุโระ เมงุมิ ผู้มีเลือดเต็มตัวตรงหน้าเขา

ตามที่เซี่ยหลิวจำได้ เขาเป็นผู้ชายที่จริงจังและภาคภูมิใจในตัวเอง แต่ก็มีจิตใจที่ดีด้วยเช่นกัน

เซี่ยหลิวต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้อีกฝ่ายไว้ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาล้วนแต่เป็นสมาชิกใหม่ขององค์กรแสงอุษาในอนาคตทั้งนั้น!

โกโจ ซาโตรุมองไปที่อิตาโดริที่ยืนเปลือยท่อนบนอยู่และดูสับสน

“นิ้วนั่น ยังอยู่ไหม?”

อิตาโดริ : “เอ่อ… ขอโทษนะครับ ผมกินมันไปแล้ว”

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของฟุชิงุโระ เมงุมิแล้ว โกโจ ซาโตรุไม่เพียงแต่ไม่ตื่นตระหนก แต่ยังแสดงความตื่นเต้นอีกด้วย

“แล้วฟุชิงุโระ เธออยากให้เขาตายรึเปล่า?”

โกโจ ซาโตรุ ยิ้มและมองดูฟุชิงูโระ เมงุมิ

ฟุชิงุโระ เมงุมิลังเลและส่ายหัว : "ไม่ ผมไม่อยากให้เขาตาย"

“แล้วนายล่ะ เซี่ยหลิว”

“ไม่” เซี่ยหลิวแสร้งทำเป็นคิดและพูดต่อ “แต่อาจารย์ให้ผมกับสุคุนะสู้กันสักหน่อยจะได้ไหมครับ ถือว่าเป็นการสอบเข้าโรงเรียนก็ได้”

หลังจากที่พูดคำเหล่านี้ออกไป ทุกคนก็ตะลึง

ฟุชิงุโระ เมงุมิหยุดเขาไว้ทันที: "จะให้สู้ได้ยังไงกัน! แม้ว่าสุคุนะจะมีความแข็งแกร่งเพียงนิ้วเดียวเท่านั้น เขาก็ยังถือเป็นระดับพิเศษ! เราจะปล่อยให้มือใหม่เผชิญกับความเสี่ยงแบบนี้ได้ยังไงกัน!"

“นี่เป็นความคิดที่บ้ามาก” โกโจ ซาโตรุมองไปที่เซี่ยหลิว “ถ้าเธอไม่ระวังเธออาจตายได้นะ เธอแน่ใจรึเปล่า?”

เซียหลิวเริ่มทำการวอร์มอัพแล้ว : "ก็มีคุณอยู่นี่ไม่ใช่หรอ อาจารย์?"

“ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสนใจ” โกโจ ซาโตรุยิ้มก่อนจะชูขึ้นมาสิบนิ้ว “สิบกระบวนท่า แค่สู้ยืดเยื้อกับสุคุนะให้ครบสิบกระบวนท่าก็พอแล้วล่ะ”

“อะไรนะ! อาจารย์โกโจ เด็กใหม่จะสามารถยืนหยัดได้ถึงสิบกระบวนท่าเมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ระดับพิเศษได้ยังไงกัน?”

ฟุชิงุโระ เมงุมิกำลังจะบ้าตาย ไอเด็กใหม่จะบ้าก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่ทำไมอาจารย์ของเขามันดันบ้าไปด้วยวะเนี่ย

ในที่สุดชั้นปีหนึ่งก็มีเด็กใหม่เพิ่มมาอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กำลังจะหายไปแล้วใช่ไหม?

โกโจ ซาโตรุโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ: "ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง มีอาจารย์อยู่ที่นี่ทั้งคน จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"

สำหรับเขา การช่วยชีวิตผู้คนจากสุคุนะที่มีความแข็งแกร่งเพียงนิ้วเดียวเป็นอะไรที่ง่ายยิ่งกว่าการปลอกกล้วยเข้าปากซะอีก

หลักๆแล้วคือเขาอยากจะรู้ว่าเซี่ยหลิวปลุกพลังไสยเวทแบบไหนกันแน่ ทำไมถึงได้มั่นใจนัก?

แต่เอาจริงๆเขาคิดว่าให้เซี่ยหลิวสู้กับสุคุนะถึงสิบกระบวนท่าคงเป็นไปไม่ได้หรอก ดังนั้นเขาจึงต้องระวังให้ดี เขาจะปล่อยให้อัจฉริยะของเขาตายไปทั้งแบบนี้ไม่ได้!

เซี่ยหลิวเดินไปข้างหน้า : "ถ้าอย่างนั้น อิตาโดริ ปล่อยให้สุคุนะควบคุมร่างสักแปปจะได้ไหม"

เนตรวงแหวนได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว และม่านตาสีดำก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่อนจะหมุนช้าๆ

เซี่ยหลิวจะไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงแบบโง่ๆเด็ดขาด และด้วยความที่พลังของเขาคือคามุย ทำให้เขาจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใดๆแน่นอน

ตราบใดที่เขาไม่ริเริ่มโจมตีและออกจากสถานะบิดเบือนร่างตนเอง สุคุนะก็ทำอะไรเขาไม่ได้!

ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะหลังจากข้ามมิติมาแล้ว นี่เป็นการต่อสู้แรกของเขา และคู่ต่อสู้ยังเป็นถึงเรียวเมง สุคุนะอีกด้วย!

อิตาโดริ ยูจิก้มหัวและไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง พลังอันรุนแรงก็แผ่ออกมา เส้นสีดำควบแน่น และดวงตาเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“ฮ่าๆ พวกผู้ใช้คุณไสยในพันปีต่อมาเย่อหยิ่งกันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”

เสียงแห่งราชาคำสาปกลับมาอีกครั้ง

โกโจ ซาโตรุเริ่มส่งเสียง : "โห~~~ น่ากลัวจริงๆ~~ ราชาคำสาปโกรธแล้ว~"

ฟุชิงุโระ เมงุมิมีใบหน้าที่มืดมนและมองดูนักเรียนใหม่ เซี่ยหลิว ด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

สุคุนะบิดคอจนเกิดเสียงดังแคร่กๆ : "ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด!"

จากนั้นเขาก็เคลื่อนที่ไปด้านหน้าของเซี่ยหลิว และกรงเล็บสีดำอันแหลมคมของเขาก็ยื่นออกมาหมายจะเจาะเอาหัวใจของเซี่ยหลิวออกมา!

เซี่ยหลิวไม่ได้ขยับตัว เพราะสุคุนะไม่มีทางคว้าตัวเขาได้อยู่แล้ว แต่บางคนไม่ได้คิดแบบนั้น

‘บ้าเอ้ย! คิดแล้วว่าผู้ใช้คุณไสยที่ไม่ได้รับการฝึกฝนไม่มีทางหลบการโจมตีของสุคุนะได้!’

ฟุชิงุโระ เมงุมิกำหมัดแน่น "อาจารย์โกโจ ซาโตรุ ทำไมไม่ลงมือล่ะครับ ถ้าช้ากว่านี้เจ้าเด็กใหม่ตายแน่!"

โกโจ ซาโตรุขมวดคิ้ว : ‘เป็นเพราะขาดการฝึกฝนจึงทำให้ไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลางั้นหรอ?’

ในตอนที่เขากำลังจะช่วย เซี่ยหลิวก็ได้ก้าวไปข้างหน้าและการโจมตีของสุคุนะก็ทะลุผ่านตัวเขาเข้าไปจริงๆ

“อะไรกัน ทะลุผ่านร่างกายไปเลยงั้นเหรอ?”

สุคุนะจ้องมองกรงเล็บที่พึ่งจะคว้าได้เพียงลมของเขาด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

การโจมตีของเขาไม่ได้โดนอะไรเลย มันทะลวงผ่านร่างอีกฝ่ายโดยตรงราวกับมันเป็นเพียงภาพลวงตา?

ฟุชิงุโระ เมงุมิเบิกตากว้างขึ้น

ทะลุผ่านร่างไปงั้นหรอ? นี่มันไสยเวทประเภทไหนเนี่ย?

‘ไม่! ไม่มีความผันผวนของพลังคุณไสยเลย! นั่นหมายความว่าเซี่ยหลิวไม่ได้ใช้พลังคุณไสยเลยงั้นเหรอ!’

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?!

โกโจ ซาโตรุดึงผ้าปิดตาออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่ง และจ้องไปที่ดวงตาสีแดงก่ำของเซี่ยหลิว

ถ้าเขาจำไม่ผิด การบิดเบือนการโจมตีของสุคุนะที่เห็นก่อนหน้านี้น่าจะมาจากตาคู่นั้นนี่แหละ

นี่เป็นไสยเวทเหมือนกันเหรอ?

หลังจากจ้องไปสักพัก เขากลับรู้สึกราวกับว่าเขาติดอยู่ในหล่มลึก ราวกับว่ามีมือเปื้อนเลือดนับไม่ถ้วนจากนรกกำลังพยายามดึงเขาลงไปในเหวที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ริคุกันของเขารู้สึกถูกคุกคามเป็นครั้งแรก!

เขาเปิดผ้าปิดตาขึ้นก่อนจะยกยิ้มมุมปาก : "น่าทึ่งมาก! สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน"

ลมกระโชกแรง เศษหินกระจัดกระจายไปทั่ว พื้นดินที่แข็งแรงเกือบจะแยกออกเป็นสองส่วน สุคุนะได้เปิดฉากโจมตีเซี่ยหลิวอย่างท่วมท้น

“ราชาคำสาปก็ตีลมคมกริบได้เหมือนกันสินะ แบบนี้ทั้งวันยังได้”

เซี่ยหลิวยืนอยู่ที่เดิมและปล่อยให้สุคุนะโจมตีเขาตามที่เขาต้องการ

ในเวลาเดียวกัน เขาไม่ลืมที่จะล้อเลียนอีกฝ่าย ท้ายที่สุดแล้วงานของระบบทำให้เขาต้องโจมตีอีกฝ่ายทั้งทางกายและทางใจ

สุคุนะซึ่งรู้สึกเหนื่อยจากการต่อสู้เล็กน้อย ก้าวถอยกลับ และพยายามระงับความโกรธไว้ในใจ!

เขาเป็นถึงราชาแห่งคำสาป เขากลับถูกปีศาจตัวน้อยล้อเลียนเข้าซะได้!

เป็นไสยเวทเกี่ยวกับอากาศรึเปล่า?

“ในเมื่อฉันโจมตีแกไม่ได้ แต่ทำไมแกไม่โจมตีฉันล่ะ”

“แกไม่กล้าเหรอ? หรือว่า... แกไม่มีทางโจมตีฉันได้สินะ? ฮ่าๆ!”

สุคุนะคาดเดาความสามารถของเซี่ยหลิวได้คร่าวๆแล้ว

ตั้งแต่ต้นจนจบ เซี่ยหลิวไม่ได้เปิดฉากโจมตี แม้ว่าสุคุนะจะเปิดเผยจุดบกพร่องโดยตั้งใจ อีกฝ่ายก็ยังคงเฉยเมยและทำเพียงรับการโจมตีเท่านั้น ไม่เคยโจมตีสวนมาเลย!

เซี่ยหลิวยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยใช้การบิดเบือนอวกาศด้วยตาซ้ายของเขาเลย

มุมปากของเขาโค้งเล็กน้อย : “โจมตีไม่ได้งั้นเหรอ?”

นัยตาซ้ายของเขาหมุนวนและเล็งไปที่หัวของสุคุนะ!</br >