ตอนที่ 29 เงินไม่ใช่เงิน เมื่อมันหมุนเวียนมันถึงเป็นเงิน

ในวัง เหยาเหยาพูดด้วยความโกรธ“หลินเป่ยฟาน เจ้าถอดสมองทิ้งอีกแล้วหรือยังไง?เจ้ารับสมัครคนตั้งมากขนาดนั้น แถมยังให้เงินเดือนอีกบาน คลังหลวงเจ้าจะสนับสนุนไหวเหรอ?”

“ข้าทำการคำนวณมาเรียบร้อยแล้ว เงินเดือนก็มากกว่าสองแสนตำลึงแล้ว ซึ่งคือ2.4ล้านต่อปี คลังเจ้าไม่มีทางจ่ายไหว!เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน!”

หลินเป่ยฟานส่ายหัว“ไม่เปลี่ยน!”

เหยาเหยาวิตก“ทำไมเจ้าไม่ฟังข้าเลยหะ ข้าพูดก็เพื่อเจ้านะ!”

“ข้าทำเช่นนี้หลังไตร่ตรองมาดีแล้ว!มีเพียงการทำเช่นนี้เศรษฐกิจของอาณาจักรเซี่ยถึงกลับมาและรุ่งเรืองกว่าที่เคยเป็น!”

เหยาเหยาวิตก“ไตร่ตรองมาแล้วบ้าบออะไร ข้าคิดว่าเจ้านอนละเมอคิดซะมากกว่า!”

หลินเป่ยฟานส่ายหัวอีกครั้งและยิ้ม“เจ้ารู้ไหมว่าอะไรที่ผลักดันเศรษฐกิจ การบริโภค การลงทุนและการส่งออก?”

“อะไร?”เหยาเหยาถาม

หลินเป่ยฟานถอนหายใจ.“เห้อ อธิบายไปคนโง่ด้านนี้อย่างเจ้าก็คงไม่เข้าใจ”

“หึ่ม!เจ้ากล้าดียังไงมาดูถูกข้า ข้าคือเหยาเหยานะ!”เหยาเหยากำหมัด“ถ้าเจ้าไม่บอกข้า แล้วข้าจะไปรู้ได้ไง?”

“ก็ได้ ข้าจะสรุปให้เจ้าฟัง!”

หลินเป่ยฟานกระแอม จิบชา”เจ้าคงเห็นสถานการณ์เศรษฐกิจในอาณาจักรเซี่ย ตลาดซบเซา ความเป็นอยู่ของผู้คนไม่ดี เพราะผู้คนไม่มีเงินติดมือ!’

“เช่นนั้น ถ้าเราอยากผลักดันเศรษฐกิจของอาณาจักรเซี่ย เราต้องให้ประชาชนมีเงินในมือก่อน!ดังนั้น ข้าจึงเสนอเงินเดือนสูงเพื่อให้ประชาชนมีกำลังใช้จ่าย!”

“หืม แล้วไงต่อ?”เหยาเหยาพยักหน้า

“เมื่อประชาชนมีเงินติดมือ พวกเขาย่อมบริโภคและซื้อข้าวของ!พ่อค้ามักต้องการทำธุรกิจ ยิ่งประชาชนมีกำลังใช้จ่าย ยิ่งมีพ่อค้าเยอะ แบบนี้ พ่อค้าก็จะมีเงินใช่ไหม?”

“อืม แล้วไงต่อ?”เหยาเหยาพยักหน้าถี่ยิบ

“พอพ่อค้ารวย เจ้าคิดว่าพวกเขาจะทำอะไร?แน่นอน พวกเขาจะทำการค้าต่อไปและทำเงินเพิ่ม!ถ้าพวกเขาอยากทำเงินเพิ่ม พวกเขาต้องขยายขอบเขตการค้าออกไป พวกเขาจะต้องจ้างคนเพิ่ม!แบบนี้ ประชาชนก็จะทำเงินได้เพิ่ม เจ้าไม่คิดงั้นเหรอ?”

“ใช่ ใช่…มีเหตุผล!”เหยาเหยาพยักหน้า

“พอประชาชนสร้างรายได้ พวกเขาก็ต้องใช้จ่ายอีก!เมื่อเงินถูกใช้ มันก็จะบังคับให้พวกพ่อค้าเติบโตขึ้นและจ้างคนมาช่วยงานเพิ่มขึ้น วัฏจักรเช่นนี้ก็จะดำเนินต่อไป..”

หลินเป่ยฟานผายมือ“สุดท้าย ทุกคนจะมีงานทำ ทุกคนจะมีเงินและทุกคนจะใช้ชีวิตได้ตามต้องการ เศรษฐกิจก็จะดีขึ้นตามไป”

“ทุกคนจะรวย แต่เจ้าจะขาดทุน!คลังสมบัติเจ้าจะทนไม่ได้นานขนาดนั้นหรอก!”เหยาเหยาพูด

หลินเป่ยฟานส่ายหัว“ใครบอกว่าข้าจะขาดทุน?ข้าสามารถเก็บเงินได้ผ่านภาษี!ยิ่งทุกคนได้เงินเยอะ พวกเขายิ่งต้องจ่ายภาษีเยอะ และข้าจะกลายเป็นคนรวย”

เหยาเหยาตกตะลึง และพูดตะกุกตะกัก“ใช่..มีเหตุผล แต่ทุกคนได้เงินกันหมด แล้วใครเล่าที่เสีย?”

“ไม่มีใครเสีย ทุกคนมีแต่ได้!”

หลินเป่ยฟานพูด“เพราะเงินไม่ใช่เงิน มันแค่สื่อกลางสำหรับการแลกเปลี่ยน!มันจะเป็นเงินจริงๆก็ต่อเมื่อมันคล่องตัว!ยิ่งคล่องตัว เงินยิ่งเยอะ และทุกคนก็ยิ่งทำเงินได้เยอะ!มันจะไม่มีค่าเลยถ้ามันไม่คล่องตัว เจ้าเข้าใจหรือยัง?”

“ข้าไม่เข้าใจ”เหยาเหยาส่ายหัว

นางสามารถเข้าใจทุกประโยคได้ ซึ่งมีเหตุผลมาก แต่ไม่เข้าใจพอจับมารวมกัน

ถ้าเงินไม่ใช่เงิน แล้วมันคืออะไร?”

ทำไมเงินถึงมีค่าจริงๆตอนมันคล่องตัว!

ยิ่งหมุนเวียนเร็ว เงินยิ่งเยอะ ทุกคนยิ่งทำเงินได้เยอะ!

เหยาเหยารู้สึกว่านางโดนไอคิวของหลินเป่ยฟานข่ม นางเลยโกรธ“หลินเป่ยฟาน ช่วยบอกสิ่งที่ข้าจะเข้าใจหน่อยได้ไหม?”

“ก็ได้ ข้าจะยกตัวอย่างง่ายๆให้ฟัง!”หลินเป่ยฟานพูดเสียงดัง“เจ้าเห็นว่าเรามีแร่เยอะใช่ไหม ซึ่งหมายความว่าเราจะทำเงินได้หลังขาย?หลังทำเงินได้ เราจะกระจายมันอย่างเท่าเทียมให้ประชาชนทุกคนใช่ไหม?ได้รับกันหมด?นี่เรียกว่าอะไร มันเรียกว่าการผลักดันเศรษฐกิจด้วยการส่งออก เข้าใจไหม?”

“ข้าเข้าใจ ถ้าเจ้าพูดแบบนี้ก็จบไปแล้วไม่ใช่หรือไง?”เหยาเหยานั่งลงอย่างเชื่อฟัง

หลินเป่ยฟานแหงนมองฟ้าอย่างหน่ายใจ

“แล้วอาหารละ?”เหยาเหยาพูดอย่างวิตก“แม้เจ้าจะซื้ออาหารไปตั้งเยอะจากข้า เจ้าก็ยังเลี้ยงคนมากขนาดนั้นไม่ไหวหรอก!มันจะหมดลงในไม่ถึงครึ่งปี เจ้าจะทำยังไง?”

หลินเป่ยฟานยิ้ม“ครึ่งปีก็เกินพอ!เพราะหลังครึ่งปีคือฤดูเก็บเกี่ยว เราจะมีอาหารให้เก็บเกี่ยว!”

“แต่เจ้าปลูกอาหารไม่พอหรอกบนแผ่นดินอาณาจักรเซี่ย!”

“มันเป็นไปได้!ยกเว้นที่ทำไร่เดิม สถานที่อื่นต้องถูกบุกเบิก และอาหารก็จะเติบโต พอเลี้ยงทั้งอาณาจักร!ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า เราสามารถรอดูกันได้!’หลินเป่ยฟานยิ้ม(บุกเบิกในที่นี้คือการทำให้ดินใช้งานได้ ปรับปรุงดิน ถางหญ้า ตัดต้นไม้ต่างๆให้เหมาะแก่การเพาะปลูก)