บทที่ 41 นางงามในชุดกี่เพ้า

บทที่ 41 นางงามในชุดกี่เพ้า

ร้านที่สองชื่อว่า "หวงตูฟูเหริน" การตกแต่งและชื่อล้วนมีกลิ่นอายแบบโบราณ พอเดินเข้าไปดูก็พบว่าเสื้อผ้าในร้านส่วนใหญ่เป็นสไตล์กี่เพ้า เป็นร้านแบรนด์ที่เน้นขายกี่เพ้าเป็นหลัก

ด้วยออร่าที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของหวังเถียนเถียน เมื่อมาใส่ชุดกี่เพ้าที่สามารถแสดงเสน่ห์ของผู้หญิงได้มากยิ่งขึ้น เฉินเสี่ยวจิ่วคิดๆ ดูแล้วก็รู้สึกใจเต้นแรง

"ซื้อชุดกี่เพ้าเยอะๆ เลย!" เฉินเสี่ยวจิ่วบอกให้หวังเถียนเถียนให้เลือกได้เลย

ผู้จัดการร้านหญิงวัยกลางคนของร้านขายกี่เพ้าแห่งนี้มาต้อนรับด้วยตัวเอง สาเหตุหลักเป็นเพราะเฉินเสี่ยวจิ่วสวมชุดสูทแบรนด์เนมทั้งตัว มาพร้อมกับความมั่นใจที่น่าหลงใหล มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายจากบ้านคนรวย ส่วนหวังเถียนเถียนก็สวยราวกับดอกไม้ รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น พอทั้งสองคนเข้ามา ก็ทำให้คนนึกถึงเสี่ยที่พาสาวมาซื้อของโดยอัตโนมัติ ดังนั้นผู้จัดการร้านหญิงจึงมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"อุ๊ยตาย คุณผู้หญิงมีรูปร่างที่เหมาะกับชุดกี่เพ้ามากเลยนะคะเนี่ย!" ผู้จัดการร้านหญิงเริ่มแนะนำชุดกี่เพ้าให้หวังเถียนเถียน เธอมีรสนิยมที่ดีแนะนำชุดกี่เพ้าหลายชุดที่เฉินเสี่ยวจิ่วดูแล้วชอบมากเลยทีเดียว

"เธอไปเปลี่ยนลองดูสิ" เฉินเสี่ยวจิ่วให้ผู้จัดการร้านหญิงหยิบชุดเหล่านั้นมา

ผู้จัดการร้านหญิงหยิบชุดตัวอย่างแล้วไปที่ห้องลองเสื้อกับหวังเถียนเถียนสาเหตุหลักเป็นเพราะกี่เพ้าบางชุดมีซิปรูดด้านหลัง ต้องมีคนช่วยสวมใส่

หวังเถียนเถียนเปลี่ยนชุดกี่เพ้าลายหมึกจีนพื้นขาว ทรงผมก็ทำเป็นมวยผมคล้ายทรงผมโบราณ ดูเหมือนนางฟ้าในสมัยโบราณที่ข้ามภพมาสู่ยุคปัจจุบัน มาพร้อมกับออร่าความศักดิ์สิทธิ์

"โอ๊ยตายแล้ว ชุดนี้เหมือนตัดมาเพื่อคุณผู้หญิงโดยเฉพาะเลยนะคะ สวยมากค่ะ!" ผู้จัดการร้านหญิงก็ชื่นชม นี่ไม่ใช่คำชมเพื่อที่จะขายเสื้อผ้า แต่เป็นการชื่นชมจากใจจริง

"จริงเหรอคะ.." หวังเถียนเถียนไม่ค่อยมั่นใจ

"ผมเห็นด้วย สวยสุดๆ เลย ผมเอาชุดนี้!"

เฉินเสี่ยวจิ่วโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ แล้วเลือกชุดกี่เพ้าผ้าไหมราคา 4999 หยวนทันที

ต่อมาหวังเถียนเถียนก็เปลี่ยนชุดกี่เพ้าดัดแปลงต่างๆ หลายชุด แสดงให้เฉินเสี่ยวจิ่วดู ชุดกี่เพ้าแขนสั้น โชว์เรียวขาเหล่านั้นดูเก๋ไก๋กว่ามาก ช่างเป็นคนกับเสื้อผ้าที่เหมาะสมกัน สวยงามเกินบรรยาย

"ดีมาก เอาทั้งหมดเลย!" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวอย่างพอใจ

"คุณท่านมีสายตาที่เฉียบแหลมมากค่ะ!" เจ้าของร้านหญิงกล่าวอย่างยินดี สั่งให้พนักงานห่อเสื้อผ้าทันที

"พอแล้วค่ะ ไม่ต้องซื้อชุดกี่เพ้าเยอะขนาดนั้นหรอกมั้ยคะ โอกาสที่จะใส่ก็ไม่ค่อยมี" หวังเถียนเถียนกล่าว

"โอกาสทำไมจะไม่มีล่ะ ผมชอบมากเลยนะ หลังจากนี้ใส่ชุดกี่เพ้าอยู่ที่บ้านก็ได้"

เฉินเสี่ยวจิ่วเริ่มจินตนาการ หวังเถียนเถียนใส่ชุดกี่เพ้าทำความสะอาดบ้าน แค่การก้มตัวยกของก็มีแสงแห่งความสุขโผล่ออกมา ชีวิตแบบนี้สิถึงจะมีความสุข

ในร้านแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ชุดกี่เพ้า แต่ยังมีเสื้อผ้าในยุคสาธารณรัฐจีนด้วย คือชุดนักเรียนหญิงสีเขียวอ่อน เฉินเสี่ยวจิ่วจู่ๆ ก็นึกถึง "ชุดยูนิฟอร์ม" เช่น ครู ตำรวจหญิง พยาบาล สาวใช้แมว ตอนนี้เพิ่มชุดนักเรียนยุคสาธารณรัฐจีนเข้าไปอีก ความสุขทางสายตา... เฉินเสี่ยวจิ่วไม่พูดพล่าม ตัดสินใจซื้อทันที

"พี่จิ่ว เท่านี้พอใส่แล้วจริงๆ ค่ะ ไม่ต้องซื้อเพิ่มแล้วนะคะ"

หวังเถียนเถียนอ้อนวอน เธอกลัวว่าถ้าปล่อยให้เฉินเสี่ยวจิ่วอารมณ์พลุ่งพล่านไปเขาจะเหมาทั้งร้านอย่างแน่นอน

ถึงชุดกี่เพ้าจะดีก็จริง แต่ถ้าใส่ทุกวันก็เบื่อได้เหมือนกัน ดังนั้นเฉินเสี่ยวจิ่วจึงให้ผู้จัดการร้านหญิงคิดราคาเพียงเท่านี้

ซื้อชุดกี่เพ้าไปทั้งหมดแปดชุดและชุดนักเรียนหญิงอีกหนึ่งชุด ราคารวมกันแล้วสามหมื่นเก้าพันกว่า ผู้จัดการร้านหญิงก็ปัดเศษให้ แถมมอบบัตรวีไอพีให้เฉินเสี่ยวจิ่ว หวังว่าเขาจะมาอุดหนุนบ่อยๆ

เฉินเสี่ยวจิ่วหยิบบัตรธนาคารรูด แล้วเซ็นชื่อให้เรียบร้อย

ผู้จัดการร้านหญิงกล่าวกับหวังเถียนเถียนด้วยความอิจฉาว่า "แฟนคุณดีกับคุณมากเลยนะคะ รักษาน้ำใจเขาไว้ให้ดีๆ นะคะ!"

"พวกเราไม่ใช่..." หวังเถียนเถียนอยากจะอธิบาย แต่ก็พูดไม่ออก กลัวว่าเฉินเสี่ยวจิ่วได้ยินแล้วจะมีความคิดอะไร

"อ๋อ..ค่ะ"

ผู้จัดการร้านหญิงเข้าใจผิด เมื่อคิดว่าทั้งสองคนกำลังอยู่ในช่วงจีบกันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอจดที่อยู่ของเฉินเสี่ยวจิ่วไว้และรับประกันว่าจะจัดส่งของให้ถึงบ้านในวันพรุ่งนี้

พอออกจากร้านขายกี่เพ้า หวังเถียนเถียนกล่าวอย่างเกรงใจว่า "พี่จิ่ว วันนี้ใช้เงินของคุณไปเยอะมากเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไร ถ้าเธอเกรงใจก็ถือว่าเป็นการลงทุนช่วงแรกก็แล้วกัน รอเธอเป็นดาราแล้วมีเงินค่อยคืนให้ผม" เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้ม

หวังเถียนเถียนรู้ว่าการที่เฉินเสี่ยวจิ่วพูดแบบนี้ก็เพื่อปลอบใจเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เป็นดารา ยังคงยากจนอยู่แบบนี้ เฉินเสี่ยวจิ่วก็จะไม่เรียกร้องให้คืนเงินแน่นอน หัวใจที่งดงามของเธอจึงรู้สึกถึงความซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

ในใจของหวังเถียนเถียนตอนนี้ก็มีความเชื่อมั่นแล้ว ว่าจะต้องพยายามที่จะประสบความสำเร็จให้ได้ ไม่เช่นนั้นเธอก็จะไม่คู่ควรกับพี่จิ่วที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้อย่างแน่นอน

จากนั้นเฉินเสี่ยวจิ่วก็พาหวังเถียนเถียนซื้อของในชั้นนี้ต่อไป ไม่ว่าจะเป็น Gucci Prada LV เขาก็พาเธอเข้าไปทุกร้าน เฉินเสี่ยวจิ่วแปลงโฉมหวังเถียนเถียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่เครื่องประดับไปจนถึงกระเป๋า รองเท้า หมวก สุดท้ายก็ใช้เงินไปหลักแสนหยวน มากกว่าที่ใช้เงินซื้อของให้ตัวเองเสียอีก

หวังเถียนเถียนเปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสสุภาพสตรีแบรนด์เนมทั้งตัว ถือกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดลิมิเต็ดของ LV ในมือ ทันใดนั้นก็มีออร่าของดาราขึ้นมา

ทั้งสองคนเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้า การรวมตัวกันของหนุ่มหล่อสาวสวยเช่นนี้ ทำให้ลูกค้าทั้งชายและหญิงที่อยู่รอบๆ มองตามอย่างไม่หยุดหย่อน กลายเป็นจุดสนใจของทั้งห้างไปโดยปริยาย

เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้มเล็กน้อย ผู้ชายก็ต้องมีออร่าแบบนี้ เป็นจุดสนใจของทุกคน

คนอื่นๆ มองเฉยๆ ก็แล้วไป แต่เขาไม่คิดว่าจะมีผู้ชายที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอามือถือออกมาแอบถ่ายหวังเถียนเถียนจากด้านหลัง ผิวขาวเนียนที่โผล่ออกมาจากชุดเดรสของหวังเถียนเถียนค่อนข้างเยอะ จะให้เขาถ่ายไปไม่ได้

เฉินเสี่ยวจิ่วเดินไปตรงหน้าผู้ชายคนนั้น แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "ลบซะ!"

"จะลบอะไร ผมไม่ได้ถ่ายสักหน่อย!" เขากล่าวพลางเตรียมที่จะหลบ

เฉินเสี่ยวจิ่วยื่นมือไปคว้าคอเสื้อเขา ยกขึ้นมาเหมือนลูกไก่ แล้วยึดมือถือของเขาไปโดยตรง

"แก ปล่อย! ปล่อยนะ!"

ผู้ชายคนนั้นแขนขาสั้น ถูกเฉินเสี่ยวจิ่วคว้าคอเสื้อเอาไว้ตลอดเวลา โบกมือไปมาแต่ก็ตีเขาไม่ได้

เฉินเสี่ยวจิ่วใช้มือข้างหนึ่งจับตัวผู้ชายคนนั้นเอาไว้ ใช้มืออีกข้างเปิดมือถือ พบว่าหน้าจอกำลังอยู่ในโหมดกล้องถ่ายรูป ในอัลบั้มมีรูปแอบถ่ายหวังเถียนเถียนหลายมุม

"ยังจะมาเถียงอีกนะ"

กล้าแอบถ่ายผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาแบบนี้ เฉินเสี่ยวจิ่วมองด้วยสายตาที่เย็นชา บิดข้อมือ เปลี่ยนเป็นบีบคอชายหนุ่มและยกขึ้นสูง ต้องบอกเลยว่างานแบกหามก่อสร้างที่เขาเคยทำนั้นไม่เสียเปล่า เมื่อรวมกับการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ มันก็ทำให้เขาแข็งแรงมาจนถึงทุกวันนี้

ชายคนนั้นหายใจไม่ออก หน้าแดงก่ำ ราวกับดิ้นรนยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ดวงตาก็แทบจะเหลือกขึ้นแล้ว

"พี่จิ่ว พอแล้วค่ะ แค่รูปไม่กี่รูปเอง ลบไปได้ก็พอแล้วค่ะ" หวังเถียนเถียนกลัวว่าเขาจะใจร้อน จึงรีบมาห้าม

ในเวลานี้ผู้ชายคนนั้นก็รู้แล้วว่ากลัว รีบขอร้องอย่างยากลำบากว่า "พะ พะ พี่...ผมผิดไปแล้ว ยก...โทษ..."

ในตอนที่เขาจะขาดใจตาย เฉินเสี่ยวจิ่วถึงค่อยคลายมือ ปล่อยให้เขาล้มลงกับพื้น ชายคนนั้นหายใจเข้า "ฮืดฮาด" อย่างรวดเร็ว สัมผัสถึงความรู้สึกมีชีวิตรอดอย่างเต็มที่.. เมื่อกี้มันน่ากลัวมาก

เฉินเสี่ยวจิ่วลบรูปเหล่านั้นทิ้ง แล้วโยนมือถือใส่ตัวผู้ชายคนนั้น จากนั้นก็เรียกหวังเถียนเถียนแล้วจากไปอย่างสง่างาม

"ว้าว เท่มาก!"

ในดวงตาของสาวๆ ที่มุงดูอยู่รอบๆ เกิดเป็นประกายเล็กๆ ขึ้นมา หนุ่มหล่อที่โกรธจัดเพื่อผู้หญิงแบบนี้เป็นที่ชื่นชอบของพวกเธอมากที่สุด ส่วนผู้ชายที่แอบถ่ายก็ขวัญเสีย รีบคว้ามือถือแล้ววิ่งหนีไปไม่กล้าแอบถ่ายสาวสวยอีกต่อไป

ซื้อเสื้อผ้าเกือบหมดแล้ว ทั้งสองคนก็ออกจากห้างสรรพสินค้า แต่เฉินเสี่ยวจิ่วก็พบว่าเขาต้องการมือถือ เมื่อกลางวันมือถือของเขาพังไปแล้ว ก็เลยจำเป็นต้องซื้อใหม่

บริเวณห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เป็นถนนการค้า มีร้านขายอุปกรณ์ดิจิทัลอยู่หลายร้าน เฉินเสี่ยวจิ่วก็เดินเข้าไปในร้านหนึ่ง

หวังเถียนเถียนคุ้นเคยกับเรื่องมือถือมากกว่า เธอถามว่าเฉินเสี่ยวจิ่วจะซื้อ Huawei Apple หรือ Samsung โดยพื้นฐานแล้วคนรวยๆ จะใช้กันไม่กี่รุ่นนี้ ถ้าจะเอารุ่นที่ดีกว่านี้ก็ต้องสั่งทำ เช่น รุ่นลิมิเต็ดทองคำเพชรของพวกเศรษฐีตะวันออกกลาง

เฉินเสี่ยวจิ่วไม่ได้มีอะไรในใจมากมายเกี่ยวกับมือถือ แต่เขาไม่อยากใช้ Apple ที่ดูดีแต่รูป Samsung ที่ระเบิดได้ตลอดเวลา ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องสนับสนุน Huawei ที่เป็นของในประเทศเท่านั้น

*** เชี่ยย ดิส Apple กับ Samsung เฉย 5555 ***