บทที่ 37 ป้องกันอย่างแน่นหนา

บทที่ 37 ป้องกันอย่างแน่นหนา

เมื่อเฉินเสี่ยวจิ่วขับมายบัคไปถึงไซต์ก่อสร้างหมายเลข 5 ก็พบว่ามีพวกเด็กมีปัญหาหลายคนนั่งยองๆ อยู่ที่ปากทางเข้า คาดว่าจะเป็นลูกน้องที่ประธานหลี่ส่งมาสืบข่าว

แต่เฉินเสี่ยวจิ่วที่มีเหรียญเทพก็ไม่ได้กลัวแต่อย่างใด เขาขับรถเข้าไปในไซต์ก่อสร้างที่ประตูพังไปแล้วโดยตรง

บนพื้นดินในบริเวณไซต์ก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ปูด้วยทรายและหิน ถือว่าราบเรียบ เฉินเสี่ยวจิ่วขับรถไปจอดที่มุมหนึ่งอย่างดี หลังจากลงจากรถมา พวกเด็กมีปัญหากลุ่มหนึ่งก็รวมตัวกันอยู่ไม่ไกลจากเขา

พวกเขามองมาด้วยสายตาที่เย่อหยิ่ง แถมยังมีคนผิวปากท้าทายอีกด้วย

เฉินเสี่ยวจิ่วไม่สะทกสะท้าน อย่างน้อยพวกนี้มันก็ทำได้แค่ส่งเสียงดังก็เท่านั้น

เฉินเสี่ยวจิ่วกำลังสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ ดูว่ามีอะไรที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หรือไม่ ไม่นานก็มีความคิดขึ้นมาในใจ

เมื่อเลยเวลาบ่ายสองไปเล็กน้อย ก็มีรถสามคันขับเข้ามาที่ประตู นำหน้าด้วยรถเบนทรี่สีดำ ส่วนคันที่ตามมาด้านหลังเป็นรถคาเยนทั้งหมด ทุกคันเข้ามาจอดในที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว ทำให้ฝุ่นตลบอบอวล ดูท่าทางค่อนข้างโอ้อวด

ประธานหลี่เดินลงมาจากรถเบนทรี่ตามมาด้วยคนที่อยู่ในรถคนอื่นๆ ทุกคนถือท่อนเหล็กมีดดาบ ดูน่ากลัว

พวกเขาสวมเสื้อกั๊กสีดำ อวดรอยสักรูปมังกรและเสือที่แขนและไหล่ ไม่เหมือนคนดีเลยสักคน

เฉินเสี่ยวจิ่วกวาดสายตามอง พวกเขามากันกว่าสามสิบคน ยืนเรียงกันอยู่ต่อหน้าเขา

ประธานหลี่มองเฉินเสี่ยวจิ่วก็ยิ้มเยาะ "ไม่รู้จะเรียกแกว่าซื่อหรือโง่ดี นึกว่าถ้ามาคนเดียวแล้วฉันจะไว้ชีวิตแกเหรอ"

"ใครไว้ชีวิตใครมันก็ไม่แน่หรอก" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวอย่างใจเย็น

"ฮ่าๆๆ ประธานหลี่ คนๆ นี้มันคนโง่ใช่ไหมครับเนี่ย"

ลูกน้องที่อยู่รอบๆ หัวเราะเยาะ พวกเขาเคยต่อยตีกันมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยเห็นใครมาคนเดียวเลย ปกติแล้วพวกที่โง่ๆ แบบนั้นโดนตีไม่กี่ทีก็ล้มแล้ว อย่างน้อยก็ต้องนอนพักฟื้นที่โรงพยาบาลครึ่งปี หรือไม่ก็พิการหรือเป็นผักไปเลย ส่วนประธานหลี่ก็มีภูมิหลังสีเทา เขาสามารถใช้เงินแก้ปัญหาได้เสมอ ลูกน้องของเขาเวลาตีกันก็เลยไม่เกรงกลัวอะไร

และยิ่งได้มาเจอกับเฉินเสี่ยวจิ่ววันนี้ ดูยังไงก็ต้องเป็นงานสบายของพวกเขาอย่างแน่นอน

เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้มเบาๆ ไม่โต้แย้ง เขาแค่กวักนิ้วเป็นสัญญาณว่าพวกเขาเข้ามาได้เลย

"หนอยแก ยังมีหน้ามาวางมาดอีก!"

ลูกน้องกีกี้กลุ่มหนึ่งทนไม่ไหวกับการท้าทายของเฉินเสี่ยวจิ่ว พวกเขาโกรธจนคว้าอาวุธเตรียมจะเข้าไปจัดการ พวกเขามองไปที่ประธานหลี่ ขอแค่เจ้านายสั่ง พวกเขาก็จะพุ่งเข้าไปทันที

ในตอนแรกประธานหลี่นั้นยังคงคิดว่าเฉินเสี่ยวจิ่วมีภูมิหลังอะไร จากการพูดคุยครั้งก่อน เขากลัวว่าถ้าพาลูกกระจ๊อกมาแค่สิบคนจะไม่เพียงพอ เขาก็เลยเรียกทัพสำรองอันธพาลหลายสิบคนที่เคยติดต่อมาใช้ประโยชน์ แต่ดูท่าแล้วเขาคงจะคิดมากไป

ประธานหลี่พยักหน้าช้าๆ ลูกน้องที่อยู่ใต้บังคับบัญชาก็เหมือนสุนัขป่าที่หลุดจากบังเหียน คำรามกู่ร้องราวกับหลุดมาจากการ์ตูนอันธพาลเก่าๆ แล้วพุ่งเข้าใส่เฉินเสี่ยวจิ่ว

เฉินเสี่ยวจิ่วประเมินเหรียญเทพในมือ ถ้าสร้างเหรียญหลายพันเหรียญในอากาศแล้วให้มันหล่นทับคนพวกนี้ให้สลบไปเลยมันก็น่าเบื่อเกินไป วันนี้เขาจะเล่นกับคนพวกนี้ให้สนุก แล้วก็จะได้เป็นการฝึกใช้เหรียญของเขาไปในตัว

แต่ในเมื่อมีคนเข้ามาเยอะเกินไป เขาก็คงจะรับมือซึ่งหน้าไม่ไหว ต้องหาที่ที่ป้องกันง่ายโจมตียากเพื่อเล่นงานทีละคน

จากนั้นเขาก็หันหลังวิ่งเข้าไปในตึกร้าง ลูกน้องเหล่านั้นก็ด่าทอไล่ตามเข้าไปในตึกร้าง

"แก จะหนีไปไหน!"

"ถ้าจับได้จะกระทืบให้จมดินเลยคอยดู!"

พวกนั้นตะโกนอย่างวุ่นวาย ส่วนเฉินเสี่ยวจิ่วก็คล่องแคล่วว่องไว วิ่งขึ้นตึกร้างไปไม่กี่ก้าวก็ขึ้นไปอยู่บนชั้นสองแล้ว

ลูกน้องเหล่านั้นก็วิ่งตามขึ้นบันไดที่ทรุดโทรมมา แต่เฉินเสี่ยวจิ่วกลับโผล่หน้าออกมาจากบันไดชั้นสอง และยิ้มให้พวกเขาอย่างมีเลศนัย

ลูกน้องเหล่านั้นยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้นำที่อยู่ด้านหน้าก็เห็นโลหะที่ส่องประกายจำนวนมากขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา จากนั้นก็รู้สึกเจ็บที่ใบหน้า เขาถูกเหรียญทุบหน้าเข้าอย่างแรง

"โอ๊ย!"

ลูกน้องที่อยู่ด้านหน้าหลายคนเอามือกุมหน้าร้องโอดโอย เฉินเสี่ยวจิ่วก็ฉวยโอกาสที่พวกนี้กำลังเสียหลักและใช้ท่าเตะเหินเวหา เตะไปที่หัวของสองคนที่อยู่ข้างหน้าสุด คนทั้งสองคนก็ล้มลงจากบันได ชนเข้ากับพวกพ้องที่อยู่ข้างหลัง ทำให้เสียง "โอดโอย" ดังระงมไปหมดแล้วก็พากันล้มกลิ้งลงมาจากขั้นบันไดซีเมนต์โดยตรง

ขั้นบันไดเหล่านี้เป็นปูนเปลือยยังไม่ได้ตกแต่งลับคม การกลิ้งไถลลงมาบนบันใดมุมฉากเปลือยๆ สากๆ จะบอกว่าไม่ทรมาณก็คงไม่ได้แน่นอน

"อ้าว ทำไมลงไปกันหมดล่ะ จะมาตีฉันไม่ใช่หรอ" เฉินเสี่ยวจิ่วยืนอยู่ที่บันไดชั้นสองแล้วกวักมือต่อ

"แก!! ปากดีนักนะเดี๋ยวพ่อจะฟันให้ตายเลย!"

ลูกน้องกลุ่มที่ไม่ได้บาดเจ็บถือมีดดาบขึ้นบันไดมา และพวกเขายังฉลาดพอที่จะใช้ข้อศอกป้องกันตาเอาไว้ แบบนี้ก็สามารถป้องกันเหรียญได้แล้ว แถมถ้าเฉินเสี่ยวจิ่วจะมาเตะพวกเขา พวกเขาก็สามารถใช้มีดดาบโต้กลับได้ สมกับเป็นพวกอันธพาลที่ตีกันเป็นประจำ สัญชาตญาณเฉียบแหลมและรวดเร็ว

แต่สิ่งที่พวกเขาเจอคือเฉินเสี่ยวจิ่วที่มีเหรียญเทพอยู่ในมือนั้นเป็นผู้หลุดพ้นจากหลักการโดยสิ้นเชิง คราวนี้เฉินเสี่ยวจิ่วได้แต่มองพวกเขาขึ้นมา ไม่ได้ขว้างเหรียญต่อ

"ไอ้เด็กบ้านี่ไม่มีเหรียญแล้ว บุก!"

สองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดตะโกนออกมา พลิ้วมีดดาบพุ่งขึ้นไป

จากนั้นบนใบหน้าของเฉินเสี่ยวจิ่วก็กลับมามีรอยยิ้มที่น่ากลัวอีกครั้ง เขาท่องในใจว่า "บนบันไดปูด้วยเหรียญ!"

ในพริบตาเดียว บันไดซีเมนต์ที่โล่งเตียนก็มีเหรียญปรากฏขึ้นมาเป็นจำนวนมาก เหรียญที่เยอะขนาดนั้นทำให้แรงเสียดทานลดลงอย่างมาก เหมือนกับการเดินอยู่บนพื้นที่มีลูกแก้วเต็มไปหมด ลูกน้องห้าหกคนที่อยู่บนบันได จู่ๆ ก็เหยียบไปบนเหรียญที่ทับซ้อนกันอยู่ทีละชั้นๆ ลื่นไถลลงไปอย่างไม่สามารถต้านทานได้ แต่ละคนกระแทกเข้ากับขั้นบันไดที่แข็งกระด้างจนหัวหมุน ตกลงไปจนถึงชั้นหนึ่งอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ถูกเหรียญจำนวนมากที่ร่วงหล่นลงมาฝังไปครึ่งตัว

"อ๊ากก โอ๊ย!"

ในจำนวนนั้นมีสองคนที่เจ็บที่เอว ขยับปุ๊ปก็เจ็บปวดแทบขาดใจ เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ไอ้เวรเอ๊ย เหรียญมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้วะ!"

ลูกน้องกลุ่มหนึ่งถึงกับงง พวกเขาจำได้วาไม่เห็นเฉินเสี่ยวจิ่วแบกเหรียญขึ้นไปนี่นา แล้วเหรียญมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้ หรือว่าข้างบนเตรียมเหรียญมาหลายกระสอบไว้ล่วงหน้า..

พวกกีกี้ที่เหลือถึงกับขยาด มีเหรียญจำนวนมากอยู่บนบันได พวกเขาทำได้แค่ใช้เท้าเขี่ยที่ที่เหยียบลงไปให้โล่ง แล้วค่อยๆ ปีนบันไดขึ้นไป ทำให้ความเร็วของพวกเขาลดลงอย่างมาก

ทางด้านประธานหลี่ที่รออย่างใจจดใจจ่อจึงโทรศัพท์มาถามว่าเป็นยังไงบ้าง กำชับให้ลงมือเบาๆ หน่อย อย่าตีให้ถึงตาย ตีให้พิการก็พอ

"ท่านครับ ยังจับไอ้เด็กคนนั้นไม่ได้เลย ตรงบันไดมีแต่เหรียญ พวกน้องๆ บุกขึ้นไปไม่ได้ครับ!" ลูกน้องคนสนิทรายงาน

"อะไรนะ เหรียญ!? ตึกร้างจะมีเหรียญได้ยังไงวะ" ประธานหลี่ถามอย่างโกรธเคือง

ลูกน้องกล่าวว่า "พวกเราก็ไม่รู้ว่าไอ้เด็กคนนั้นมีเหรียญเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง มันเอาเหรียญมาขว้างใส่พวกเรา มีคนเอวเคล็ด หลังยอก หัวแตกไปหมด ไอ้เด็กบ้านี่มันใช้สารพัดวิธีจริงๆ ครับ!"

"อย่าเหลวไหล เหรียญอะไรกัน หินมากกว่า แกมีเงินให้เผามากขนาดนั้นเหรอไง เอาเหรียญมาทุบคนงั้นหรอ ประสาทน่า!!" ประธานหลี่โกรธ คิดว่าเป็นลูกน้องของตนกำลังขี้เกียจและหาข้ออ้างมาหลอกเขา

"ท่านครับ เราไม่ได้หลอกท่านจริงๆ นะครับ ถ้าไม่เชื่อท่านก็ลองมาดูสิครับ!" ขณะที่ลูกน้องคนนี้กำลังพูดโทรศัพท์ ลูกน้องสองคนที่ขึ้นไปโจมตีที่บันไดก็ร้องออกมาอย่างน่าเวทนาแล้วตกลงมาจากด้านบนพร้อมใบหน้าเขียวช้ำ การบุกโจมตีครั้งที่สามก็ล้มเหลวเช่นกัน

เมื่อได้ยินเสียงลูกน้องร้องโอดโอยในโทรศัพท์ สีหน้าของประธานหลี่ก็เคร่งขรึมขึ้น เขาคิดว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ แล้ว จึงพาบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ชิดไปที่ตึกร้างเพื่อตรวจสอบให้เห็นด้วยตาตัวเอง!